Hof verwerpt hoger beroep Dexia over vernietigde effectenleaseovereenkomsten — GHARL:2026:5221
vernietiging effectenleaseovereenkomsten
Eiser / verzoeker
Dexia Nederland B.V.
Verweerder / gedaagde
het echtpaar dat de effectenleaseovereenkomsten met Dexia aanging
Hof bekrachtigt het vonnis van de kantonrechter en veroordeelt Dexia tot betaling van € 4.219 aan proceskosten.
- Het echtpaar levert in getuigenverhoren tegenbewijs tegen het vermoeden dat de vrouw al vóór 13 maart 2000 bekend was met de drie oudste effectenleaseovereenkomsten
- Doordat de man alle financiën beheerde en de vrouw geen bankpas had en de afschriften nooit inzag, kon zij niet via de rekening op de hoogte zijn geraakt
- De verjaringstermijn van het vernietigingsrecht is daardoor pas na 13 maart 2000 gaan lopen, waardoor de vernietigingsverklaring van 29 december 2004 tijdig was
- Het eerdere oordeel over de achtste overeenkomst, waarbij tussenpersoon Spaar Select vergunningsplichtig had geadviseerd, blijft in stand
- Het hof bekrachtigt het vonnis van de kantonrechter volledig en veroordeelt Dexia in de proceskosten van het hoger beroep
Samenvatting
Dexia Nederland vocht bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden tevergeefs tegen de vernietiging van vijf effectenleaseovereenkomsten die de bank ruim twintig jaar geleden sloot met een echtpaar uit Overijssel. Het hof bekrachtigt daarmee het vonnis van de kantonrechter in Overijssel, zittingsplaats Enschede, van 14 maart 2024.
De zaak gaat terug tot de jaren negentig en begin jaren tweeduizend, toen de man acht effectenleaseovereenkomsten met Dexia (destijds Legio-Lease) afsloot, waarvan de laatste samen met zijn vrouw. Effectenlease is een constructie waarbij mensen met geleend geld beleggen in aandelen, met de bedoeling winst te maken op het verschil tussen het rendement en de leasekosten. Voor dit soort risicovolle financiële verplichtingen is de schriftelijke toestemming van de echtgenoot wettelijk verplicht. De vrouw had die toestemming nooit gegeven en liet Dexia in 2004 weten dat zij zeven van de acht overeenkomsten daarom vernietigde.
Dit arrest is het vervolg op een tussenarrest dat hetzelfde hof op 21 oktober 2025 in dezelfde hoger-beroepszaak wees. Daarin oordeelde het hof al dat de grieven van Dexia tegen de achtste overeenkomst geen doel troffen: bij het afsluiten daarvan was sprake van vergunningsplichtige advisering door tussenpersoon Spaar Select, waarvan Dexia wist of behoorde te weten. Ook oordeelde het hof toen al dat de vernietiging van vier van de zeven overige overeenkomsten (IV tot en met VII) standhield. Voor de drie oudste overeenkomsten (I tot en met III) lag de zaak lastiger: die kwamen zonder tussenpersoon tot stand en werden rechtstreeks vanaf de gezamenlijke bankrekening van het echtpaar betaald. Daardoor gold het vermoeden dat de vrouw, via de bankafschriften van die rekening, al snel na het afsluiten op de hoogte moest zijn geraakt, dus ruim vóór 13 maart 2000. Als dat vermoeden standhield, zou haar recht om de overeenkomsten te vernietigen al verjaard zijn op het moment dat zij dat in 2004 deed. Het hof liet het echtpaar daarom getuigen om dat vermoeden te ontkrachten.
Na verhoren in januari en april 2026 komt het hof tot de conclusie dat het echtpaar daarin is geslaagd. Uit de verklaringen van beide getuigen blijkt dat de man alle financiële zaken en de post regelde, dat de vrouw geen bankpas had van de gezamenlijke rekening en de afschriften nooit inzag, en dat het paar alleen grote uitgaven zoals een auto of een fiets samen besprak. Volgens het hof zijn die verklaringen geloofwaardig en onderling voldoende consistent, ook al konden beide getuigen zich niet meer herinneren in welk jaar de vrouw precies hoorde van de overeenkomsten en al hadden zij hun verklaringen vooraf een beetje op elkaar afgestemd. Dexia voerde aan dat de verklaringen tegenstrijdig waren, maar het hof vindt die verschillen te klein om de geloofwaardigheid aan te tasten, mede omdat het om gebeurtenissen van meer dan twintig jaar geleden gaat. Dat de vrouw wist dat er gespaard werd voor de kinderen, is volgens het hof onvoldoende om aan te nemen dat zij ook wist van de specifieke overeenkomsten met Dexia.
Omdat de vrouw niet vóór 13 maart 2000 bekend was met de drie oudste overeenkomsten, is de verjaringstermijn van haar vernietigingsrecht pas na die datum gaan lopen. Haar vernietigingsverklaring van 29 december 2004 kwam daarmee op tijd, zodat ook overeenkomsten I tot en met III rechtsgeldig zijn vernietigd. Het hoger beroep van Dexia slaagt daarmee op geen van de vijf grieven die nog openstonden.
Het hof bekrachtigt het vonnis van de kantonrechter van 14 maart 2024 volledig en veroordeelt Dexia in de proceskosten van het hoger beroep: € 349 aan griffierecht en € 3.870 aan salaris voor de advocaat van het echtpaar, in totaal € 4.219, te betalen binnen veertien dagen op straffe van wettelijke rente.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHDHA:2024:2542, Gerechtshof Den Haag, 17-12-2024, 200.334.778/01
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht
ECLI:NL:GHSHE:2024:3002, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 24-09-2024, 200.339.505_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:GHARL:2024:5852, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 17-09-2024, 200.327.379/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
ECLI:NL:GHAMS:2024:835, Gerechtshof Amsterdam, 02-04-2024, 200.267.565/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Arnhem-LeeuwardenRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
200.342.712
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. S.C.P. Giesen
- mw. mr. M. Schoemaker
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.