Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:GHARL:2026:5439Bestuursrecht; Belastingrecht

Hof verlaagt WOZ-waarde van villa naar € 1.400.000 op basis van eigen verkoop — GHARL:2026:5439

vaststelling van de WOZ-waarde van een woning in hoger beroep

Eiser / verzoeker

eigenaar van een vrijstaande woning (belanghebbende, appellant)

VS

Verweerder / gedaagde

de heffingsambtenaar van de gemeente Blaricum

Het hof verlaagt de WOZ-waarde naar € 1.400.000, vermindert de aanslag onroerendezaakbelasting en veroordeelt de heffingsambtenaar tot € 3.200 aan proceskosten.

  • Het hof geeft, anders dan de rechtbank, voorrang aan het eigen verkoopcijfer van de woning boven de vergelijkingsmethode van de gemeente
  • De door de gemeente gebruikte vergelijkingswoningen verschillen op meerdere punten van de woning en leiden tot een waarde die hoger ligt dan de latere daadwerkelijke verkoopprijs
  • Het hof stelt de waarde in goede justitie vast op € 1.400.000, omdat partijen het niet eens werden over de juiste indexering van het verkoopcijfer
  • Voor bezwaar en eerste aanleg krijgt de eigenaar een proceskostenvergoeding, omdat de te hoge waardevaststelling aan de gemeente te wijten is
  • Voor het hoger beroep zelf krijgt de eigenaar geen extra vergoeding, omdat hij de verkoopinformatie te laat in de procedure bij de rechtbank had ingebracht

Samenvatting

De eigenaar van een vrijstaande woning uit 1922 met een rieten kap ging in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 16 december 2024, waarin het beroep tegen de WOZ-waarde van de woning van € 1.554.000 ongegrond werd verklaard. De rechtbank had toen geoordeeld dat de gemeente de waarde voldoende had onderbouwd met een vergelijking van drie verkochte woningen in dezelfde omgeving, en had een beroep van de eigenaar op de latere verkoop van zijn eigen woning buiten beschouwing gelaten omdat dit pas op de zitting naar voren was gebracht.

In hoger beroep bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden staat dat eigen verkoopcijfer alsnog centraal. De woning is op 16 augustus 2024 verkocht voor € 1.500.000 en op 1 november 2024 geleverd. De eigenaar bepleit, na indexering van dat bedrag terug naar de waardepeildatum van 1 januari 2022, een waarde van ongeveer € 1.351.770. De gemeente houdt vast aan de waarde van € 1.554.000 en wijst erop dat de verkoop tweeënhalf jaar na de peildatum plaatsvond, te ver weg om nog iets te zeggen over de waarde op die datum.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Het hof overweegt dat er geen vaste regel bestaat voor de vraag wanneer een eigen verkoopcijfer zwaarder moet wegen dan een vergelijking met andere woningen. Dat hangt af van de omstandigheden van het geval. In dit geval wegen drie punten voor het hof zwaar: de door de gemeente gebruikte vergelijkingswoningen verschillen op verschillende punten duidelijk van de woning, zoals bouwjaar, perceelgrootte, oppervlakte en dakbedekking; de gehanteerde vergelijkingsmethode leidt in de gestegen markt tot een hogere waarde (€ 1.631.348) dan het bedrag waarvoor de woning uiteindelijk in 2024 daadwerkelijk is verkocht (€ 1.500.000); en de gemeente betwist niet dat die verkoop onder normale marktomstandigheden tot stand kwam. Om die redenen geeft het hof toch de voorkeur aan het eigen verkoopcijfer, ook al ligt de verkoop niet vlak bij de peildatum.

Over de precieze indexering van dat verkoopcijfer naar de waardepeildatum konden partijen op de zitting geen overeenstemming bereiken. Het hof stelt de waarde van de woning daarom in goede justitie, dat wil zeggen naar eigen inschatting op basis van de beschikbare gegevens, vast op € 1.400.000. De aanslag onroerendezaakbelasting wordt dienovereenkomstig verlaagd.

Over de proceskosten oordeelt het hof genuanceerd. Voor de bezwaar- en beroepsfase komt een vergoeding toe aan de eigenaar, omdat het aan de gemeente te wijten is dat de WOZ-waarde te hoog werd vastgesteld: de gemeente had voorafgaand aan de beschikking onvoldoende onderzoek gedaan naar de staat van de woning. Voor de kosten van het hoger beroep zelf overweegt het hof echter dat de noodzaak daartoe uitsluitend aan de eigenaar zelf te wijten is, omdat hij de informatie over de verkoop van zijn woning pas enkele dagen voor de zitting bij de rechtbank had ingebracht, te laat om nog te worden meegenomen.

Het hof vernietigt de uitspraak van de rechtbank en de eerdere uitspraken op bezwaar, stelt de WOZ-waarde vast op € 1.400.000 en vermindert de aanslag onroerendezaakbelasting dienovereenkomstig. De gemeente moet de eigenaar € 3.200 aan proceskosten vergoeden, plus het betaalde griffierecht van in totaal € 193.

Betrokken advocaten

mr. H. Vloet

belanghebbende

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

25/383

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

GHARL:2026:7021
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden·
Bestuursrecht; Belastingrecht
Hof verklaart wraking van drie raadsheren niet-ontvankelijk om misbruik door gemachtigde Bartels

Een gemachtigde die namens 59 belastingplichtigen hoger beroep voert, verzocht tijdens de zitting om wraking van de drie raadsheren die de zaken behandelden. Hij betoogde dat zij vooringenomen waren, onder meer omdat zij stukken die hij ter zitting had overgelegd buiten beschouwing lieten. Een raadsheer kan worden gewraakt als er feiten of omstandigheden zijn waardoor zijn onpartijdigheid schade zou kunnen lijden. Wraking is bedoeld om zo'n rechter te laten vervangen. De zaken liggen bij de belastingkamer van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. De gemachtigde, mr. D.A.N. Bartels, trad namens zijn eigen bedrijf Bartels Consultancy B.V. voor alle 59 verzoekers op. Het onderzoek ter zitting vond plaats op 30 september 2026. Daar deed hij het wrakingsverzoek tegen de raadsheren Van de Sande, Keuning en Woeltjes. Zij lieten weten dat zij niet in de wraking berustten en dat zij niet gehoord wilden worden. Wel gaven zij schriftelijk een reactie op het verzoek. De wrakingskamer van het hof behandelde het verzoek op 13 oktober 2026 mondeling, tegelijk met een ander wrakingsverzoek van dezelfde gemachtigde. De raadsheren verschenen daar niet. Tijdens die behandeling gebeurde iets opmerkelijks. De gemachtigde had eerst een grote hoeveelheid stukken ingediend om zijn standpunt te onderbouwen. Daarna lichtte hij het verzoek uitvoerig toe. Pas tegen het einde van de zitting verklaarde hij uitdrukkelijk en ondubbelzinnig dat hij niet wilde dat de zaken aan andere raadsheren werden toegedeeld. Hij wilde dat de gewraakte raadsheren de behandeling zouden voortzetten. De wrakingskamer oordeelde dat verzoekers daardoor geen belang hebben bij een inhoudelijke beoordeling. Met een wrakingsverzoek kan immers alleen worden bereikt dat de raadsheren worden vervangen. Wie dat uitdrukkelijk niet wil, heeft niets aan een uitspraak over de vraag of de raadsheren vooringenomen waren. De kamer verklaarde het verzoek daarom niet-ontvankelijk, zonder de gronden te beoordelen. De kamer ging een stap verder en oordeelde dat de gemachtigde misbruik van het wrakingsmiddel heeft gemaakt. Volgens haar heeft hij onnodig beslag gelegd op de rechterlijke capaciteit en op de capaciteit van de griffie. Zij zag in zijn handelwijze geen ander doel dan de voortgang van de procedure te frustreren. Daarbij speelde mee dat het de wrakingskamer ambtshalve bekend is dat deze gemachtigde veelvuldig op oneigenlijke gronden naar het wrakingsmiddel grijpt. Zij verwees naar beslissingen van het gerechtshof 's-Hertogenbosch van 24 oktober 2025, van de rechtbank Den Haag van 2 april 2026 en van het gerechtshof Amsterdam van 18 september 2026. De kamer waarschuwde bovendien voor een vervolg. Als bij een volgende beslissing opnieuw misbruik wordt vastgesteld, overweegt zij wrakingsverzoeken van (cliënten van) deze gemachtigde in alle procedures voor een nader te bepalen periode buiten behandeling te laten. De wrakingskamer verklaarde het wrakingsverzoek niet-ontvankelijk. Zij bepaalde ook dat een volgend wrakingsverzoek van verzoekers in deze zaken niet in behandeling wordt genomen. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden·
Bestuursrecht; Belastingrecht
Hof: wraking van drie raadsheren in belastingzaak is misbruik, volgende wraking wordt niet behandeld

Een adviseur die voor een Amsterdams bedrijf optrad in vijf belastingzaken, wilde drie raadsheren van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden weg hebben. Direct na de zitting van 30 september 2026 stuurde hij om 16:42 uur een e-mail met het verzoek om wraking van de raadsheren die de zaken behandelden. Wraking is het middel waarmee een partij kan vragen dat een rechter van een zaak wordt gehaald omdat er twijfel is aan zijn onpartijdigheid. De adviseur voerde aan dat een aantal processuele beslissingen van de raadsheren liet zien dat zij vooringenomen waren. De drie raadsheren gaven aan dat zij niet in de wraking berustten. Zij maakten geen gebruik van de mogelijkheid om te worden gehoord en stuurden alleen een schriftelijke reactie. De wrakingskamer van het hof behandelde het verzoek op 13 oktober 2026, samen met een tweede wrakingsverzoek dat dezelfde adviseur had ingediend. Tijdens die zitting kwam het keerpunt. Na een uitvoerig betoog en nadat hij een grote hoeveelheid stukken had ingediend, verklaarde de adviseur uitdrukkelijk en ondubbelzinnig dat hij helemaal niet wilde dat de zaken aan andere raadsheren werden toegedeeld. Hij wilde juist dat de gewraakte raadsheren de zaken bleven behandelen. Met een geslaagde wraking worden de raadsheren echter vervangen, en een ander resultaat kan het middel niet opleveren. Het bedrijf had daarom geen belang bij een inhoudelijke beoordeling van het verzoek. Het hof liet het daar niet bij. Volgens de wrakingskamer heeft de adviseur onnodig beslag gelegd op de capaciteit van zowel de rechters als de griffie. Hij gebruikte het wrakingsmiddel kennelijk voor geen ander doel dan de voortgang van de procedure te frustreren, en dat is misbruik. De kamer wees erop dat het haar ambtshalve bekend is dat deze adviseur vaker op oneigenlijke gronden naar het wrakingsmiddel grijpt. Zij verwees naar beslissingen van het gerechtshof 's-Hertogenbosch, de rechtbank Den Haag en het gerechtshof Amsterdam. Bij een volgende beslissing waarin misbruik wordt vastgesteld, overweegt het hof wrakingsverzoeken van de adviseur of zijn cliënten voor een nader te bepalen periode in alle procedures buiten behandeling te laten. De wrakingskamer verklaarde het wrakingsverzoek niet-ontvankelijk. Ook bepaalde zij dat een volgend wrakingsverzoek van het bedrijf in deze zaken niet in behandeling wordt genomen. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden·
Bestuursrecht; Belastingrecht
GHARL:2026:6983
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden·
Bestuursrecht; Belastingrecht
GHARL:2026:7022
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden·
Bestuursrecht; Belastingrecht