Hof verhoogt kostenvergoeding bezwaar in Zwolse parkeerbelastingzaak — GHARL:2026:5539
hoogte van doorberekende kosten bij naheffingsaanslag parkeerbelasting en kostenvergoeding bezwaar
Eiser / verzoeker
Autobezitter met een naheffingsaanslag parkeerbelasting
Verweerder / gedaagde
Heffingsambtenaar van de gemeente Zwolle
Hof vernietigt de rechtbankuitspraak op het punt van de bezwaarkosten en verhoogt die vergoeding naar € 666, terwijl de naheffingsaanslag van € 69,87 verder in stand blijft.
- Doorberekende kosten bij de naheffingsaanslag parkeerbelasting, waaronder kapitaallasten, juridische ondersteuning en overheadkosten, hangen voldoende samen met de inning van onbetaalde belasting en mogen worden verhaald
- Naheffingsaanslag blijft op het door de rechtbank al verlaagde bedrag van € 69,87 staan
- Rechtbank hanteerde een te lage waarde per proceshandeling voor de kosten van bezwaar, gelet op twijfel van de Hoge Raad over de grondwettigheid van die regeling
- Vergoeding voor de kosten van bezwaar wordt verhoogd naar € 666
- Proceskostenvergoeding voor het hoger beroep wordt verdeeld over drie gelijktijdig behandelde zaken, resulterend in € 622,67
Samenvatting
Op 21 mei 2023 stond een auto in Zwolle geparkeerd zonder dat daarvoor parkeerbelasting was betaald. Een scanauto van de gemeente constateerde dat om 16.06 uur, en vier minuten later stelde een parkeercontroleur ter plaatse vast dat er nog steeds niet was betaald. De kentekenhouder kreeg daarop een naheffingsaanslag van € 70,80, opgebouwd uit € 2,20 aan parkeerbelasting en € 68,60 aan kosten. Zijn bezwaar daartegen werd door de gemeente niet-ontvankelijk verklaard, waarna de aanslag ambtshalve in stand bleef.
Bij de rechtbank Overijssel had dit al succes: die verklaarde het beroep gegrond, vernietigde de uitspraak op bezwaar en verlaagde de naheffingsaanslag tot € 69,87. Ook moest de gemeente het griffierecht van € 50 vergoeden en € 1.185 aan proceskosten betalen. Daarmee was de kwestie nog niet klaar, want de man ging in hoger beroep bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. Hij vond dat de kosten die de gemeente bij de naheffingsaanslag in rekening bracht nog altijd te hoog waren, en dat de rechtbank hem voor de kosten van zijn bezwaarprocedure een te laag bedrag per proceshandeling had toegekend.
Over het eerste punt kreeg hij geen gelijk. De wet staat gemeenten toe om bij een naheffingsaanslag parkeerbelasting kosten in rekening te brengen die samenhangen met de inning van de onbetaalde belasting, tot een wettelijk maximum. De gemeente Zwolle had een overzicht overgelegd van alle kostenposten die in het tarief van € 68,60 waren verwerkt: onder meer onderhoud van parkeerautomaten, kosten van invordering, juridische ondersteuning, kapitaallasten, administratie en technische ondersteuning, plus overheadkosten tot het wettelijk toegestane maximum van 50% van de personeelskosten. Het hof oordeelde dat de gemeente met deze toelichting voldoende inzicht had gegeven en dat de man niet had aangetoond dat de onderliggende cijfers onjuist waren. Vervolgens beoordeelde het hof elke kostenpost afzonderlijk en concludeerde dat ze allemaal, direct of indirect, voldoende samenhangen met het innen van niet betaalde parkeerbelasting om te mogen worden doorberekend. Zo hangen de kosten van juridische bijstand samen met procedures die nodig zijn om naheffingsaanslagen in stand te houden, en horen kosten van monteurs en technische ondersteuning bij het onderhoud van de parkeerautomaten zelf. Het bedrag van € 69,87 dat de rechtbank al had vastgesteld, bleef daarom staan.
Op het tweede punt kreeg de man wel gelijk. De rechtbank had de vergoeding voor de kosten van zijn bezwaarprocedure berekend met een waarde van € 310 per proceshandeling. Kort daarvoor had de Hoge Raad geoordeeld dat de regeling waarop dat lagere bedrag is gebaseerd, mogelijk in strijd is met het grondwettelijke verbod op discriminatie, en dat rechters die regeling daarom buiten toepassing moeten laten als daarvoor geen goede motivering wordt gegeven. Het hof vernietigde de uitspraak van de rechtbank op dit punt en stelde de vergoeding voor de kosten van bezwaar vast op € 666.
Omdat de zaak van de man gelijktijdig met twee vergelijkbare zaken op zitting is behandeld, kende het hof hem voor het hoger beroep niet de volledige proceskostenvergoeding van € 1.868 toe, maar een derde daarvan: € 622,67. Ook moet de gemeente het griffierecht van € 138 voor het hoger beroep vergoeden. Over al deze bedragen, de kosten van bezwaar, de proceskostenvergoeding en het griffierecht, moet de gemeente vanaf vier weken na de uitspraak wettelijke rente betalen tot aan de dag van volledige betaling. Het hof verklaarde het hoger beroep daarmee gegrond, uitsluitend voor zover het de kostenvergoeding voor het bezwaar betreft.
Betrokken advocaten
mr. I.N.D.J. Rissema
belanghebbende
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:481, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 28-01-2026, 23/12275, 23/12276, 23/12277, 23/12278, 23/12279 ,23/12280
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:9169, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 22-12-2025, BRE 24/851
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBOBR:2025:8083, Rechtbank Oost-Brabant, 10-12-2025, 25/554
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:6501, Rechtbank Midden-Nederland, 02-12-2025, 11484506
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Arnhem-LeeuwardenRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
24/1773
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. P. van der Wal
- dhr. mr. R. den Ouden
- dhr. mr. A.J.H. van Suilen
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een gemachtigde die namens 59 belastingplichtigen hoger beroep voert, verzocht tijdens de zitting om wraking van de drie raadsheren die de zaken behandelden. Hij betoogde dat zij vooringenomen waren, onder meer omdat zij stukken die hij ter zitting had overgelegd buiten beschouwing lieten. Een raadsheer kan worden gewraakt als er feiten of omstandigheden zijn waardoor zijn onpartijdigheid schade zou kunnen lijden. Wraking is bedoeld om zo'n rechter te laten vervangen. De zaken liggen bij de belastingkamer van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. De gemachtigde, mr. D.A.N. Bartels, trad namens zijn eigen bedrijf Bartels Consultancy B.V. voor alle 59 verzoekers op. Het onderzoek ter zitting vond plaats op 30 september 2026. Daar deed hij het wrakingsverzoek tegen de raadsheren Van de Sande, Keuning en Woeltjes. Zij lieten weten dat zij niet in de wraking berustten en dat zij niet gehoord wilden worden. Wel gaven zij schriftelijk een reactie op het verzoek. De wrakingskamer van het hof behandelde het verzoek op 13 oktober 2026 mondeling, tegelijk met een ander wrakingsverzoek van dezelfde gemachtigde. De raadsheren verschenen daar niet. Tijdens die behandeling gebeurde iets opmerkelijks. De gemachtigde had eerst een grote hoeveelheid stukken ingediend om zijn standpunt te onderbouwen. Daarna lichtte hij het verzoek uitvoerig toe. Pas tegen het einde van de zitting verklaarde hij uitdrukkelijk en ondubbelzinnig dat hij niet wilde dat de zaken aan andere raadsheren werden toegedeeld. Hij wilde dat de gewraakte raadsheren de behandeling zouden voortzetten. De wrakingskamer oordeelde dat verzoekers daardoor geen belang hebben bij een inhoudelijke beoordeling. Met een wrakingsverzoek kan immers alleen worden bereikt dat de raadsheren worden vervangen. Wie dat uitdrukkelijk niet wil, heeft niets aan een uitspraak over de vraag of de raadsheren vooringenomen waren. De kamer verklaarde het verzoek daarom niet-ontvankelijk, zonder de gronden te beoordelen. De kamer ging een stap verder en oordeelde dat de gemachtigde misbruik van het wrakingsmiddel heeft gemaakt. Volgens haar heeft hij onnodig beslag gelegd op de rechterlijke capaciteit en op de capaciteit van de griffie. Zij zag in zijn handelwijze geen ander doel dan de voortgang van de procedure te frustreren. Daarbij speelde mee dat het de wrakingskamer ambtshalve bekend is dat deze gemachtigde veelvuldig op oneigenlijke gronden naar het wrakingsmiddel grijpt. Zij verwees naar beslissingen van het gerechtshof 's-Hertogenbosch van 24 oktober 2025, van de rechtbank Den Haag van 2 april 2026 en van het gerechtshof Amsterdam van 18 september 2026. De kamer waarschuwde bovendien voor een vervolg. Als bij een volgende beslissing opnieuw misbruik wordt vastgesteld, overweegt zij wrakingsverzoeken van (cliënten van) deze gemachtigde in alle procedures voor een nader te bepalen periode buiten behandeling te laten. De wrakingskamer verklaarde het wrakingsverzoek niet-ontvankelijk. Zij bepaalde ook dat een volgend wrakingsverzoek van verzoekers in deze zaken niet in behandeling wordt genomen. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.
Een adviseur die voor een Amsterdams bedrijf optrad in vijf belastingzaken, wilde drie raadsheren van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden weg hebben. Direct na de zitting van 30 september 2026 stuurde hij om 16:42 uur een e-mail met het verzoek om wraking van de raadsheren die de zaken behandelden. Wraking is het middel waarmee een partij kan vragen dat een rechter van een zaak wordt gehaald omdat er twijfel is aan zijn onpartijdigheid. De adviseur voerde aan dat een aantal processuele beslissingen van de raadsheren liet zien dat zij vooringenomen waren. De drie raadsheren gaven aan dat zij niet in de wraking berustten. Zij maakten geen gebruik van de mogelijkheid om te worden gehoord en stuurden alleen een schriftelijke reactie. De wrakingskamer van het hof behandelde het verzoek op 13 oktober 2026, samen met een tweede wrakingsverzoek dat dezelfde adviseur had ingediend. Tijdens die zitting kwam het keerpunt. Na een uitvoerig betoog en nadat hij een grote hoeveelheid stukken had ingediend, verklaarde de adviseur uitdrukkelijk en ondubbelzinnig dat hij helemaal niet wilde dat de zaken aan andere raadsheren werden toegedeeld. Hij wilde juist dat de gewraakte raadsheren de zaken bleven behandelen. Met een geslaagde wraking worden de raadsheren echter vervangen, en een ander resultaat kan het middel niet opleveren. Het bedrijf had daarom geen belang bij een inhoudelijke beoordeling van het verzoek. Het hof liet het daar niet bij. Volgens de wrakingskamer heeft de adviseur onnodig beslag gelegd op de capaciteit van zowel de rechters als de griffie. Hij gebruikte het wrakingsmiddel kennelijk voor geen ander doel dan de voortgang van de procedure te frustreren, en dat is misbruik. De kamer wees erop dat het haar ambtshalve bekend is dat deze adviseur vaker op oneigenlijke gronden naar het wrakingsmiddel grijpt. Zij verwees naar beslissingen van het gerechtshof 's-Hertogenbosch, de rechtbank Den Haag en het gerechtshof Amsterdam. Bij een volgende beslissing waarin misbruik wordt vastgesteld, overweegt het hof wrakingsverzoeken van de adviseur of zijn cliënten voor een nader te bepalen periode in alle procedures buiten behandeling te laten. De wrakingskamer verklaarde het wrakingsverzoek niet-ontvankelijk. Ook bepaalde zij dat een volgend wrakingsverzoek van het bedrijf in deze zaken niet in behandeling wordt genomen. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.