Hof bevestigt straf voor verkrachting door masseur, verkort enkel de gijzelingsduur — GHARL:2026:5820
verkrachting en aanranding tijdens massagebehandeling
Eiser / verzoeker
verdachte (appellant)
Verweerder / gedaagde
Openbaar Ministerie
Hof vernietigt het vonnis alleen wat betreft de duur van de gijzeling bij de schadevergoedingsmaatregelen (67 en 30 dagen) en bevestigt de veroordeling tot 24 maanden gevangenisstraf waarvan 12 maanden voorwaardelijk voor het overige.
- Hof verwerpt het verweer dat aangeefsters hun verklaringen op elkaar hebben kunnen afstemmen, mede door een verklaring van een vijfde, onafhankelijke vrouw
- Herkenbaar en gelijksoortig patroon in de werkwijze van de masseur bij alle vier de vrouwen dient als ondersteunend (schakel)bewijs
- Media-aandacht rond de zaak werkt niet strafmatigend omdat deze rechtstreeks voortvloeit uit het eigen handelen van de verdachte
- Overschrijding van de redelijke termijn met één maand in hoger beroep leidt alleen tot een constatering, niet tot strafvermindering
- Hof wijzigt alleen de duur van de gijzeling bij de schadevergoedingsmaatregelen (naar 67 en 30 dagen) en bevestigt het vonnis voor het overige
Samenvatting
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden heeft de veroordeling van een masseur voor verkrachting en aanranding van drie klanten in stand gelaten. De man stelde hoger beroep in tegen het vonnis van de rechtbank Gelderland van 29 juli 2024, die hem had veroordeeld tot 24 maanden gevangenisstraf waarvan twaalf maanden voorwaardelijk, plus ontzetting uit het recht om als masseur te werken. Volgens de rechtbank had de man tijdens massagebehandelingen bij een saunacomplex drie vrouwen op dezelfde dag betast en bij een van hen zijn vingers tussen haar schaamlippen gebracht, wat als verkrachting werd gekwalificeerd.
De verdediging voerde in hoger beroep opnieuw aan dat vrijspraak op zijn plaats was, onder meer omdat de verklaringen van de aangeefsters onbetrouwbaar zouden zijn doordat zij hun verhalen op elkaar konden hebben afgestemd. Het hof verwierp dat verweer. Twee van de aangeefsters waren weliswaar bevriend met elkaar, en dat gold ook voor de andere twee getuigen, maar niets wees erop dat deze twee groepen onderling contact hadden gehad. Toch kwamen hun verklaringen over de werkwijze van de masseur op essentiële punten overeen. Bovendien had zich een vijfde, volstrekt onafhankelijke vrouw gemeld die dezelfde dag ook door de man was gemasseerd en per e-mail meldde zich tijdens haar massage niet op haar gemak te hebben gevoeld doordat intieme plekken werden aangeraakt terwijl zij dat had proberen te voorkomen.
Ook het argument dat er geen sprake was van een herkenbaar patroon dat als aanvullend bewijs kon dienen, verwierp het hof. Bij alle vier de vrouwen masseerde de man vanaf de benen richting de schaamstreek, verwijderde hij ongevraagd de handdoek van hun billen en raakte hij hun schaamlippen aan zonder zich te verontschuldigen, terwijl hij ook telkens zijn geslachtsdeel tegen hun hand of arm drukte. Die overeenkomsten ondersteunden elkaar over en weer als bewijs. Het hof paste wel een kleine correctie toe op de bewijsmotivering van de rechtbank: niet het tonen van de penis ging vooraf aan het aanraken van de clitoris, maar andersom.
De verdediging vroeg het hof bovendien om bij de strafmaat rekening te houden met de media-aandacht die de zaak had gekregen. Het hof wees dat verzoek af: die aandacht was een rechtstreeks gevolg van de strafbare feiten die de man zelf had gepleegd, en dat kan niet in zijn voordeel werken. Wel stelde het hof vast dat de redelijke termijn in hoger beroep met één maand was overschreden, met name doordat de inhoudelijke behandeling op verzoek van de verdediging eerder was aangehouden. Gelet op de beperkte duur van de overschrijding volstond het hof met de enkele constatering daarvan, zonder de straf te verlagen.
Het enige onderdeel waarop het hof het vonnis wijzigde, betrof de duur van de gijzeling die aan de schadevergoedingsmaatregelen was verbonden: bij niet-betaling van de schadevergoeding kan de Staat iemand in gijzeling nemen om betaling af te dwingen, zonder dat de betalingsverplichting daarmee vervalt. Het hof bepaalde deze duur op 67 dagen voor de schadevergoeding aan het slachtoffer van de verkrachting en op 30 dagen voor de schadevergoeding aan elk van de twee andere slachtoffers, korter dan de rechtbank had vastgesteld. Voor het overige bevestigde het hof het vonnis volledig, inclusief de veroordeling tot 24 maanden gevangenisstraf waarvan twaalf maanden voorwaardelijk en het beroepsverbod als masseur.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNHO:2026:206, Rechtbank Noord-Holland, 14-01-2026, 15/006701-22
Rechtbank Noord-Holland · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:9038, Rechtbank Amsterdam, 20-11-2025, 13/300539-24
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:13363, Rechtbank Rotterdam, 18-11-2025, 10-057856-25 en 10-193623-25
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:11271, Rechtbank Limburg, 14-11-2025, 03.219551.25
Rechtbank Limburg · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Arnhem-LeeuwardenRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
21-003325-24
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.