Hof: verdachte pleegde poging tot moord samen met zijn partner, celstraf blijft 10 jaar — GHARL:2026:6061
poging tot moord met een mes, medeplegen, hoger beroep
Eiser / verzoeker
verdachte (appellant)
Verweerder / gedaagde
Openbaar Ministerie
Hof vernietigt het vonnis, bewijst medeplegen van poging tot moord in plaats van solistisch handelen, handhaaft de celstraf van 10 jaar en laat het contactverbod vervallen.
- Hof vernietigt het vonnis omdat het, anders dan de rechtbank, medeplegen van poging tot moord bewezen acht in plaats van solistisch handelen
- Seinen met de buitenlamp kort voor de steekpartij wordt door het hof gezien als bewijs dat verdachte en zijn partner het plan samen hadden gesmeed
- Ondanks de zwaardere kwalificatie blijft de gevangenisstraf gelijk aan de eerste aanleg: 10 jaar, gelijk aan de eis van de advocaat-generaal
- Hof wijst het contactverbod van vijf jaar dat de rechtbank had opgelegd af wegens gebrek aan concrete aanwijzingen voor de noodzaak daarvan
- Schadevergoeding van € 10.575 aan het slachtoffer blijft ongewijzigd, met hoofdelijke aansprakelijkheid van verdachte en medeverdachte
Samenvatting
Een man werd in de vroege ochtend van 13 januari 2025 voor zijn woning van achteren met een groot mes in zijn rug en schouder gestoken. Het mes drong 17 centimeter diep in zijn lichaam, tot op enkele millimeters van zijn hart, en hij hield er blijvend letsel en littekens aan over. Zijn partner had kort voor de aanval met de buitenlamp van de woning geseind naar de dader, met wie zij een affaire had.
De rechtbank Gelderland veroordeelde de man op 13 oktober 2025 tot 10 jaar gevangenisstraf voor poging tot moord, gepleegd als eenling en niet als medepleger. De rechtbank vond weliswaar bewezen dat hij de steker was, op basis van een DNA-spoor van zijn zoon op een vluchtauto, camerabeelden met overeenkomende kleding en een opgevangen gesprek waarin hij tegen zijn partner zei dat hij aan het wachten was toen zij aan het seinen was. Maar de bijdrage van de partner, het seinen met de lamp en haar late reactie op de hulproep, vond de rechtbank van onvoldoende gewicht om te spreken van een nauwe en bewuste samenwerking; zij werd slechts als medeplichtige aangemerkt. Naast de celstraf legde de rechtbank een contactverbod van vijf jaar op en wees zij de schadevergoeding van € 10.575 aan het slachtoffer volledig toe.
De man ging in hoger beroep bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden en bepleitte opnieuw vrijspraak, omdat volgens zijn raadsman niet met zekerheid vastgesteld kon worden dat hij de steker was. Het hof verwierp dit verweer en nam vrijwel alle bewijsoverwegingen van de rechtbank over, aangevuld met een getapt telefoongesprek waarin de verdachte zich zorgen maakte of het slachtoffer hem had herkend, en zijn partner hem geruststelde. Het hof wees ook een voorwaardelijk verzoek af om een getuige te horen over een vermeende verdwenen jas, omdat daarvoor in het dossier geen steun te vinden was.
Op één belangrijk punt kwam het hof wel tot een ander oordeel dan de rechtbank: de rol van de partner. Volgens het hof volgden de gebeurtenissen, het seinen met de lamp en het bijna onmiddellijke steekincident, elkaar zo snel op dat het niet anders kon dan dat de verdachte en zijn partner het plan om het slachtoffer te doden samen hadden gesmeed. Het seinen betekende dat de partner wist dat na haar signaal een actie moest volgen en dat de verdachte op dat signaal wachtte. Daarmee kwam het hof, anders dan de rechtbank, tot het oordeel dat sprake was van medeplegen. Het hof vernietigde daarom het vonnis van de rechtbank, omdat het tot een andere bewezenverklaring kwam, en verklaarde bewezen dat de verdachte de poging tot moord samen met zijn partner had gepleegd.
Ondanks deze zwaardere kwalificatie legde het hof geen hogere straf op. De advocaat-generaal had gevorderd dezelfde straf als in eerste aanleg, en het hof vond die straf ook in hoger beroep passend gelet op de ernst van het feit: de verdachte had zonder enige verantwoordelijkheid te nemen, met koele berekening gehandeld en zelfs de nacht na de aanslag samen met zijn partner in een hotel doorgebracht. Het hof legde daarom opnieuw een gevangenisstraf van 10 jaar op. Anders dan de rechtbank legde het hof geen contactverbod op, omdat het onvoldoende concrete aanwijzingen zag dat dit nodig was ter beveiliging van de maatschappij. Het hof wees verder het verzoek af om de lopende schorsing van de voorlopige hechtenis op te heffen, zodat die schorsing bleef gelden tot aan deze uitspraak.
De vordering tot schadevergoeding van het slachtoffer werd, net als in eerste aanleg, volledig toegewezen: € 575 aan materiële schade en € 10.000 aan immateriële schade, in totaal € 10.575, vermeerderd met wettelijke rente en met de schadevergoedingsmaatregel en gijzeling bij niet-betaling. De verdachte en zijn medeverdachte zijn hiervoor hoofdelijk aansprakelijk.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:545, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 30-01-2026, 02-300759-23
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:333, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 23-01-2026, 02-221380-25; 02-260890-24 (ttz gev.); 02-256757-24 (ttz gev.)
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:8367, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-11-2025, 02-308357-24
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:8647, Rechtbank Amsterdam, 12-11-2025, 13-363178-24
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Arnhem-LeeuwardenRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
21-004274-25
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.