Hof legt 60 maanden cel op voor mensensmokkel via het Kanaal, zes maanden minder dan de rechtbank — GHARL:2026:7263
mensensmokkel via het Kanaal met rubberboten
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
Verdachte
Verdachte veroordeeld tot 60 maanden gevangenisstraf voor drie keer het medeplegen van mensensmokkel; in beslag genomen boten, motoren en zwemvesten verbeurd verklaard
- Het hof las in de tenlastelegging 'toegang' waar 'verblijf' stond, omdat het Openbaar Ministerie artikel 197a lid 1 Sr bedoelde; de verdediging maakte daar geen bezwaar tegen.
- Levensgevaar voor de opvarenden is bij smokkel met rubberboten over het Kanaal algemeen bekend: de boten zijn niet zeewaardig, de route is druk bevaren en de boten werden overbeladen.
- Uit afgeluisterde gesprekken, observaties, grensregistraties en de eigen verklaring bleek dat de verdachte boten, motoren en zwemvesten leverde en wist dat die voor smokkel naar Engeland dienden; daarom is ook een gewoonte bewezen.
- De redelijke termijn is in hoger beroep met bijna vier jaar overschreden; daarom 60 in plaats van 66 maanden cel.
- In beslag genomen boten, motoren, zwemvesten en ander bootmateriaal zijn verbeurd verklaard omdat het de bedrijfsvoorraad voor de smokkel vormde.
Samenvatting
Een man uit Overijssel kocht samen met twee anderen rubberboten, buitenboordmotoren en zwemvesten die in de zomer van 2020 werden gebruikt om migranten van Frankrijk naar Engeland te smokkelen. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden heeft hem veroordeeld voor drie keer het medeplegen van mensensmokkel, waarbij levensgevaar te duchten was en hij er een gewoonte van maakte.
Het hof oordeelde in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 13 juli 2021. De rechtbank had de man veroordeeld tot zes jaar cel. Het hof legt een lagere straf op, namelijk 60 maanden, omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna vier jaar is overschreden. Ook komt het hof tot een iets andere bewezenverklaring. Het las de tenlastelegging verbeterd: waar 'verblijf' stond, las het hof 'toegang', omdat het Openbaar Ministerie het eerste lid van artikel 197a van het Wetboek van Strafrecht bedoelde. De verdediging had daar geen bezwaar tegen.
Het onderzoek begon in april 2020 op basis van informatie uit België, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. Politie en marechaussee tapten telefoons, namen gesprekken in een auto op, observeerden verdachten en lazen telefoons uit. Daaruit bleek hoe de groep werkte. De verdachte en zijn medeverdachten kochten in heel Nederland boten en motoren, bijvoorbeeld via Marktplaats. Ze namen die vervolgens mee naar België en Frankrijk, soms in een caravan, en leverden ze daar af aan contacten die de oversteek organiseerden. De verdachte zei zelf dat hij vanaf ongeveer april of mei 2020 wist dat de boten dienden om mensen naar Engeland te brengen, en dat hij toch doorging omdat hij geen inkomsten had. Op zijn telefoon stonden honderden foto's van boten, motoren en zwemvesten.
Voor feit 1 stond vast dat op 26 juni 2020 in Groot-Brittannië een boot met achttien migranten werd aangetroffen, onder wie twee kinderen en een zwangere vrouw. Het registratienummer kwam overeen met een boot die een dag eerder in Overijssel te koop stond en die achter in de auto van de verdachte lag. De boot hoorde bij een categorie die alleen geschikt is voor kustwateren, en bood plaats aan hooguit negen mensen. Voor feit 2 liet het hof zich leiden door afgeluisterde gesprekken en een observatie van 28 juli 2020, waarbij boten, motoren en een jerrycan in een caravan werden geladen en naar Frankrijk gebracht. Bij feit 3 ging het om een buitenboordmotor die de verdachte op 1 juli 2020 kocht. Dezelfde motor werd op 13 juli 2020 aangetroffen bij een boot met dertien migranten in Groot-Brittannië, na een grensreis van de verdachte op 12 en 13 juli.
Het hof oordeelde dat bij smokkel met rubberboten over het Kanaal levensgevaar voor de opvarenden algemeen bekend is. De boten zijn niet zeewaardig, de route is druk bevaren en de boten werden overbeladen. De migranten konden alleen op deze manier reizen omdat ze geen papieren hadden, en dus wist de verdachte dat de toegang wederrechtelijk was. Ook handelde hij uit winstbejag, al heeft dat volgens het hof geen invloed op de kwalificatie.
Bij de straf woog het hof zwaar mee dat de verdachte zich onverschillig toonde voor mensenlevens en dat geld voorop stond. De advocaat-generaal eiste vijfeneenhalf jaar, rekening houdend met de overschreden termijn. Het hof achtte 66 maanden passend en kortte vanwege de overschrijding van de redelijke termijn met zes maanden. Het hof legt een gevangenisstraf van 60 maanden op, met aftrek van voorarrest. Daarnaast verklaart het hof de in beslag genomen goederen verbeurd: drie rubberboten, vier buitenboordmotoren, zwemvesten en ander bootmateriaal.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2026:268, Rechtbank Rotterdam, 08-01-2026, C/10/669583 / FA RK 23-8718
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:9558, Rechtbank Amsterdam, 03-12-2025, 13-248778-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:14715, Rechtbank Rotterdam, 27-11-2025, C/10/701088 / JE RK 25-1165
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBROT:2025:12349, Rechtbank Rotterdam, 01-09-2025, 10-151323-25
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Arnhem-LeeuwardenRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
21-003378-21
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 5 april 2022 stuurde een meisje van twaalf een appje aan haar docent: ze was zojuist verkracht door haar stiefvader. De docent schakelde de politie in. De man zou haar onder haar broek en ondergoed hebben aangeraakt, met zijn hand en vingers over haar vagina hebben gewreven en haar daar met zijn tong hebben gelikt. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt nu dat dit niet wettig en overtuigend bewezen is. De rechtbank Noord-Nederland veroordeelde de man in 2024 nog tot zes maanden gevangenisstraf. De advocaat-generaal vroeg in hoger beroep 18 maanden, waarvan zes voorwaardelijk. Het hof komt over het bewijs tot een ander oordeel dan de rechtbank. In zedenzaken zijn meestal alleen aangever en verdachte bij de gebeurtenissen aanwezig. De verklaringen van het slachtoffer alleen zijn dan onvoldoende; er moet steunbewijs bij komen van een andere bron. Een beperkte hoeveelheid steunbewijs kan genoeg zijn als de verklaring van het slachtoffer betrouwbaar is. Dat laatste vond het hof hier niet. De man ontkende bij de politie, de rechtbank en het hof stellig. Volgens hem kwam zijn DNA op het meisje terecht doordat zij een vieze snotdoek van hem vasthield. Dat scenario bracht hij naar voren voordat de DNA-uitslagen bekend waren. Het hof volgt het rapport van een rechtspsycholoog. Die concludeerde dat de politie in de verhoren suggestieve en sturende vragen stelde en nieuwe informatie inbracht. Het meisje vertelde bovendien pas over likken, en over speeksel, nadat Veilig Thuis haar voor het verhoor had verteld dat er speekselsporen waren gevonden. Haar verklaringen bevatten ook inconsistenties. Het hof acht de conclusies van de rechtspsycholoog begrijpelijk en navolgbaar en vindt de verklaringen daarom niet bruikbaar voor een bewijsconstructie. Dat betekent volgens het hof niet dat niet kan kloppen wat zij op onderdelen heeft verteld, maar wel dat een veroordeling er niet op kan rusten. Ook het overige materiaal gaf geen soelaas. Het appje aan de docent is te weinig specifiek over wat er precies gebeurde. De emoties van het meisje op de bodycambeelden van de politie kunnen ook door andere omstandigheden zijn veroorzaakt: tijdens het huisbezoek was er veel stress en onveiligheid. De moeder verklaarde bij verschillende gelegenheden, ook bij de raadsheer-commissaris, op essentiële punten wisselend en inconsistent, dus het hof gebruikt haar verklaringen niet. Het DNA-onderzoek veranderde het oordeel niet. De uitkomsten van het onderzoek op activiteitenniveau berusten op een hypothese die mede is opgesteld nadat het meisje haar verklaring had uitgebreid op basis van informatie uit het sporenonderzoek. Over de speekselsporen is bovendien gemeld dat het mengsporen zijn, waarbij niet is vast te stellen of het speeksel van de man, van het meisje of van beiden afkomstig is. Het hof vernietigt het vonnis, spreekt de man vrij en verklaart de vordering van de benadeelde partij van € 2.748,06 niet-ontvankelijk, omdat de schade volgt uit een feit waarvan hij is vrijgesproken. De rechtbank had dat bedrag nog integraal toegewezen. Benadeelde partij en verdachte dragen ieder hun eigen kosten.
Een man die met zijn bedrijven jarenlang in strijd met de Geneesmiddelenwet handelde, moet aanzienlijk minder wederrechtelijk verkregen voordeel terugbetalen dan de rechtbank bepaalde. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden stelde het bedrag vast op € 1.561.301,47. De rechtbank was uitgegaan van € 3.682.504, het bedrag dat ook de advocaat-generaal vorderde. Het hof behandelde de zaak in hoger beroep tegen de beslissing van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023 op de ontnemingsvordering. Een ontnemingszaak draait om de vraag hoeveel geld iemand met strafbare feiten heeft verdiend. Dat bedrag kan de rechter hem laten terugbetalen aan de Staat. Het hof had de man in een apart arrest van dezelfde dag veroordeeld voor meermalen opzettelijk overtreden van voorschriften uit de Geneesmiddelenwet, deels samen met anderen. Het verschil met de rechtbank zit in de manier van rekenen. De rechtbank nam het ontnemingsrapport als uitgangspunt. Dat rapport komt volgens het hof te algemeen over en kijkt te veel naar de omzet van de betrokken bedrijven. Het hof miste een berekening die is toegespitst op het voordeel dat de man zelf heeft gehad. De verdediging had gewezen op een andere benadering: het voordeel van een rechtspersoon kan niet zonder meer aan een natuurlijk persoon worden toegerekend omdat die feitelijk de zeggenschap had. Het hof sloot in grote lijnen aan bij de berekening van de verdediging in de pleitnota. Voor de periode van 1 januari 2013 tot en met 20 mei 2016 nam het hof de winst van € 1.326.821,95 over. De verdediging wilde die winst 50/50 delen met een medebetrokkene, waardoor de man de helft zou hebben gehad. Het hof ging daar niet in mee, omdat het dossier en de bewijsmiddelen onvoldoende steun bieden voor zo'n verdeling. Ook voor de stelling dat de medebetrokkene contant geld zou hebben ontvangen vond het hof geen steun. Voor de periode van 20 mei 2016 tot en met 29 maart 2018 nam het hof € 234.479,52 over, gebaseerd op de berekening van de verdediging en de eigen verklaring van de man. Samen is dat € 1.561.301,47. Ook de duur van de procedure kwam aan bod. Het hof stelde vast dat de redelijke termijn, de termijn waarbinnen een zaak volgens het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens moet worden afgedaan, in eerste aanleg en in hoger beroep aanzienlijk is overschreden. Het hof liet het bij die constatering. De strafzaak en de ontnemingszaak werden tegelijk afgedaan en in de strafzaak is al compensatie gegeven voor de overschrijding. Het hof vernietigde de beslissing van de rechtbank en deed opnieuw recht. De man moet € 1.561.301,47 aan de Staat betalen. De duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd als hij niet betaalt, bepaalde het hof op 1.080 dagen, het wettelijk maximum voor feiten van vóór 25 juli 2020.
Een man werd op 1 oktober 2025 in de woning van zijn partner, met wie hij sinds mei 2024 een relatie had en een zoontje van enkele maanden oud kreeg, boos tijdens een ruzie. Hij sloeg haar meerdere keren in het gezicht, greep haar bij de keel en kneep die met kracht dicht. Ze kreeg moeite met ademhalen en werd tegen een kledingkast geduwd. Op de spoedeisende hulp werd letsel aan haar gezicht en handen vastgesteld, samen met licht traumatisch schedel-hersenletsel. De dag erna dreigde hij haar tanden uit haar mond te slaan en haar gezicht te verminken met sneeën van mond tot ogen. Ook appte hij haar dat hij het hele huis zou afbranden als ze niet antwoordde. Op 7 oktober 2025 bedreigde hij bovendien een agent die hem aanhield met de woorden 'Ik schiet je door je kop'. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelde in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 26 maart 2026 over deze feiten. De rechtbank had de man 6 maanden gevangenisstraf en tbs met voorwaarden gegeven. Het hoger beroep ging alleen over de veroordeling voor mishandeling en bedreiging, niet over een vrijspraak in een andere zaak. De advocaat-generaal vorderde een gevangenisstraf gelijk aan de duur van de voorlopige hechtenis, met tbs met bevel tot verpleging en de maatregel van artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht. De verdediging voerde aan dat de vrouw geen 'levensgezel' van de man was, omdat zij nooit een gemeenschappelijke huishouding hadden gevoerd. Het hof wees dat af. Een levensgezel is iemand met wie de verdachte een nauwe persoonlijke band van zekere hechtheid heeft, en dat vereist niet per se samenwonen. Het hof wees op de bestendige relatie van bijna anderhalf jaar, het gezamenlijke kind, het feit dat de man vaak in de woning van de vrouw sliep en betrokken was bij de zorg voor het kind. De mishandeling is daardoor strafverzwarend. Het bewijs steunde op de aangifte, foto's van het letsel, de medische gegevens en de eigen verklaringen van de man, die eerder had verklaard dat hij haar twee keer had geslagen. Zijn nieuwe verhaal ter zitting, dat zij hem eerst sloeg en dat het hem zwart voor de ogen werd, vond het hof te summier en in strijd met eerdere verklaringen. De bedreigingen bewees het hof mede op grond van zijn bekennende verklaring. Psychiater en psycholoog stelden bij de man cognitieve beperkingen, impulsbeheersingsproblemen en trauma-gerelateerde problematiek vast. Zij adviseerden de feiten verminderd toe te rekenen, schatten het recidiverisico hoog in en achtten een langdurig behandelkader nodig. Het hof volgde dat en rekende de feiten in verminderde mate toe. Strafverzwarend woog mee dat de man eerder onherroepelijk is veroordeeld, onder meer voor partnermishandeling. Het reclasseringsrapport van 20 oktober 2026 liet zien dat de man in juni 2026 aan een klinische opname begon, maar dat die op 14 augustus 2026 voortijdig stopte door dreigend en agressief gedrag. Sinds 9 september 2026 zit hij weer in een penitentiaire inrichting en de reclassering zag geen mogelijkheden meer voor tbs met voorwaarden. Het hof vond een voorwaardelijke straf of alleen een gedragsbeïnvloedende maatregel desondanks niet toereikend. Het hof koos toch voor tbs met voorwaarden en niet voor tbs met bevel tot verpleging, omdat de man heeft verklaard dat hij behandeling nodig heeft en een behandelrelatie tijd kost. Het hof beveelde die maatregel dadelijk uitvoerbaar. De voorlopige hechtenis wordt geschorst zodra hij in een zorginstelling wordt opgenomen. Daarnaast legde het hof de maatregel van artikel 38z op, zodat hij ook na de tbs onder toezicht kan blijven. Het hof veroordeelde de man tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 11 maanden, met aftrek van voorarrest. Dat is vijf maanden meer dan de rechtbank oplegde. Die tijd geeft de reclassering ruimte om een geschikte kliniek te vinden. Het hof beveelde bovendien de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf van 2 weken uit 2024.