Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:GHDHA:2017:3730Civiel Recht; Insolventierecht

ECLI:NL:GHDHA:2017:3730, Gerechtshof Den Haag, 21-12-2017, 200.225.543/01 — GHDHA:2017:3730

Samenvatting

Afwijzing verzoek tot faillietverklaring. Centrum van voornaamste belangen. Vorderingsrecht aanvrager.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. S.F. Puijk

geïntimeerde

VVH Advocaten, AMSTERDAM

14 uitspraken
mr. J.M.R. Ypma

geïntimeerde

Levenbach Advocaten, AMSTERDAM

4 uitspraken
mr. A.J. de Vries

verweerder

LyondellBasell Industries Holdings, ROTTERDAM

22 uitspraken
mr. H.J. Hagemans

verweerder

VVH Advocaten, AMSTERDAM

109 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

200.225.543/01

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • mw. mr. H.M. Wattendorff
  • dhr. mr.dr. W.M.G. Visser
  • dhr. mr.dr. A.J. Berends
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

GHDHA:2026:3147
Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Insolventierecht
Hof verklaart schuldsaneringshoger beroep niet-ontvankelijk wegens te late indiening

Een man van wie de schuldsaneringsregeling tussentijds was beëindigd, probeerde in hoger beroep te gaan bij het Gerechtshof Den Haag. Die poging strandde echter op een procedurefout: zijn advocaat diende het beroepschrift te laat in. De man was in juni 2025 toegelaten tot de schuldsanering. Ruim een jaar later trok de rechtbank Den Haag die regeling in, op voordracht van de bewindvoerder. De reden: de man had stelselmatig belangrijke informatie verzwegen. Zo had hij niets gemeld over zijn betrokkenheid bij drie buitenlandse vennootschappen — DLN & Co IBC Limited, Delyn Limited en Delyn & Co Beheer Limited — waarvan hij al jaren bestuurder was. Die vennootschappen draaiden ook gewoon door tijdens de schuldsanering, zonder dat de bewindvoerder daar weet van had. Pas toen de rechter-commissaris er in december 2025 expliciet naar vroeg, gaf hij openheid van zaken. Daarnaast had de man niet uit eigen beweging verteld dat hij in dienst was bij het bedrijf van zijn eigen dochter, Delyn Trading B.V. De rechtbank twijfelde of zijn salaris marktconform was en vermoedde dat hij hiermee bewust zijn schuldeisers benadeelde. Tot slot bleek hij ook een Belgische Wise-bankrekening te hebben verzwegen. Tegen het beëindigingsvonnis van 17 april 2026 ging de man in hoger beroep. Zijn advocaat stelde dat de uitspraaktermijn op de zitting was aangekondigd als vier weken, zodat de advocaat pas laat wist dat er al uitspraak was gedaan. Het hof geloofde dit verweer niet. Uit het proces-verbaal van de zitting van 3 april 2026 bleek dat de rechter had gezegd dat uitspraak over twee weken zou volgen, dus uiterlijk op 17 april. De bewindvoerder begreep dat ook zo. Bovendien had de advocaat nooit bij de rechtbank gevraagd of er een fout in het proces-verbaal stond, en had hij dat argument ook niet in het beroepschrift zelf vermeld. Het hof concludeerde dat de overschrijding van de beroepstermijn niet verschoonbaar was. Ten overvloede — dus voor het geval de man wél ontvankelijk zou zijn geweest — gaf het hof aan dat het hoger beroep ook inhoudelijk niet zou zijn geslaagd. De verzwegen informatie over de buitenlandse vennootschappen en de Wise-rekening was van wezenlijk belang voor de beoordeling van de schuldsanering. Dat die informatie mogelijk al bekend was uit een eerder faillissement, maakte dat niet anders: bij de toelating tot de schuldsaneringsregeling had de man alles opnieuw en uit eigen beweging moeten melden. Zijn medische situatie — hij volgde een intensief traject binnen de forensische GGZ vanwege onder meer ADHD en verslavingsproblematiek in remissie — werd wel meegewogen, maar deed aan het oordeel niets af. Het hof verklaarde de man niet-ontvankelijk in zijn hoger beroep, waarmee het beëindigingsvonnis van de rechtbank in stand bleef en de schuldsaneringsregeling definitief zonder schone lei werd afgesloten.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Insolventierecht
Hof verklaart Na Brasa Kijkduin failliet na weigering aflossing geldlening

Het gerechtshof Den Haag heeft Na Brasa Kijkduin B.V., een restaurant in het Haagse kustgebied Kijkduin, alsnog failliet verklaard. De rechtbank Den Haag had een eerder faillissementsverzoek in mei 2026 nog afgewezen, maar het hof komt tot een ander oordeel. De zaak draait om een conflict tussen Na Brasa en twee vastgoedvennootschappen: De Kijkduinse Ontwikkelingsmaatschappij B.V. (KOM) en De Kijkduinse Retail Ontwikkelingsmaatschappij B.V. (KROM). KROM verhuurde een bedrijfsunit aan Na Brasa voor een grillrestaurant, waarbij de ruimte kaal werd opgeleverd en Na Brasa zelf verantwoordelijk was voor de inrichting. KOM verstrekte daarnaast een geldlening van ruim € 205.000 aan Na Brasa voor de afbouw van die unit. Na Brasa betaalde echter niets terug op die lening en liep ook een huurachterstand op van ruim € 472.000. Het restaurant kon niet volledig draaien, zo stelde Na Brasa, omdat KROM had nagelaten een afzuigkanaal voor de houtskoolgrill aan te leggen. Zonder dat kanaal was een volledige restaurantexploitatie onmogelijk. Na Brasa beriep zich daarom op opschorting: zij weigerde te betalen zolang KROM haar verplichtingen niet nakwam. De kortgedingrechter had in maart 2026 een ontruimingsvordering van KROM al afgewezen, mede omdat het geschil over het afzuigkanaal nadere beoordeling vergde. De rechtbank oordeelde in mei 2026 dat ook in de faillissementsprocedure niet eenvoudig kon worden vastgesteld of de vorderingen van KOM en KROM terecht waren, omdat het verweer van Na Brasa een uitgebreid onderzoek vergde waarvoor de snelle faillissementsprocedure zich niet leent. Het hof maakt echter een belangrijk onderscheid. De vordering van KROM, die verband houdt met de huurachterstand en een daarvoor verstrekte lening, is inderdaad zo verweven met het geschil over het afzuigkanaal dat die in een faillissementsprocedure niet snel kan worden beoordeeld. Maar de lening van KOM staat daar los van: die is verstrekt voor de afbouw van de unit en heeft geen directe relatie met de verplichting van KROM om het afzuigkanaal aan te leggen. Na Brasa kan de betaling aan KOM dan ook niet opschorten vanwege een tekortkoming van KROM. Dat KOM en KROM dezelfde eigenaar zouden hebben of als één partij moeten worden gezien, verwerpt het hof: het zijn twee afzonderlijke rechtspersonen met afzonderlijke verplichtingen. Naast de vordering van KOM van ruim € 205.000 stelde het hof vast dat Na Brasa ook andere schuldeisers onbetaald liet. Collin Crowdfunding N.V. heeft een vordering van ruim € 400.000, Heineken van ruim € 19.000 en de gemeente Den Haag van € 19.000 wegens dwangsommen voor geluidsoverlast. Na Brasa beweerde met al deze schuldeisers betalingsregelingen te hebben getroffen of de hoogte van de vorderingen te betwisten, maar concrete bevestigingen van die regelingen ontbraken. Het hof trok daar geen genoegen mee. Dat Na Brasa haar inkomsten beperkt haalde uit de exploitatie van het terras, en het restaurant zelf door de ontbrekende afzuiging niet volledig kon draaien, deed aan dit alles niet af. Schuldeisers kunnen niet worden tegengeworpen dat de schuldenaar door toedoen van een derde minder kan verdienen. Het hof vernietigde de beschikking van de rechtbank en verklaarde Na Brasa Kijkduin B.V. alsnog failliet. Mr. U.R.A. Koeze van Buren N.V. in Den Haag is aangesteld als curator.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Insolventierecht
Hof wijst toelating tot schuldsanering voor Alphense man af wegens onvoldoende inspanning

Een man uit Alphen aan den Rijn probeerde via hoger beroep alsnog toegelaten te worden tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (WSNP), nadat de rechtbank Den Haag zijn verzoek daartoe op 11 mei 2026 had afgewezen. Het gerechtshof Den Haag bevestigde die afwijzing op 25 juni 2026. De rechtbank had het verzoek afgewezen omdat onvoldoende aannemelijk was dat de man de verplichtingen uit de schuldsaneringsregeling naar behoren zou nakomen. Hij is volledig arbeidsgeschikt, maar inspande zich nauwelijks om werk te zoeken. Zijn re-integratietraject bij Rijnvicus, een sociale werkvoorzieningsorganisatie, verliep moeizaam. Daarnaast heeft hij nauwelijks kennis van de Nederlandse taal, waardoor hij de uit de WSNP voortvloeiende verplichtingen moeilijk zelfstandig kan invullen. Ook kwam hij herhaaldelijk afspraken bij de schuldhulpverlening niet na en leverde hij geen relevante stukken aan. In hoger beroep voerde de man twee nieuwe omstandigheden aan. Ten eerste was hij op 14 april 2026 onder beschermingsbewind gesteld. Zijn beschermingsbewindvoerder zou hem begeleiden bij de communicatie met een toekomstige WSNP-bewindvoerder en bij het tijdig aanleveren van stukken, wat de problemen rond de taalbarrière zou verhelpen. Ten tweede had hij naar eigen zeggen betaald werk aanvaard, waarmee hij ook aan zijn inspanningsverplichting zou kunnen voldoen. Het hof erkende dat het beschermingsbewind een positief signaal is, maar achtte dit op zichzelf onvoldoende om de twijfels weg te nemen. De overgelegde arbeidsovereenkomst riep namelijk ernstige vragen op. De overeenkomst was ondertekend op 18 mei 2026, maar vermeldde tegelijkertijd als ondertekeningsdatum 20 juni 2026, een datum die ten tijde van de zitting nog in de toekomst lag. De overeenkomst betrof een dienstverband van 36 uur per week bij een in Brazilië gevestigde reisorganisatie, beheerst door Braziliaans recht. Het vermelde salaris was € 2.000 per maand, maar de man had niet verduidelijkt of dit bruto of netto was. Bij een brutoloon zou dit bedrag onder het Nederlandse wettelijk minimumloon liggen. Bovendien ontbrak in de overeenkomst de contractueel genoemde Section 5 over beëindiging, terwijl de duur van het dienstverband enkel als 'nader overeen te komen' was omschreven. De man, die universitair is geschoold op het gebied van ICT, had verder geen sollicitatiestukken overgelegd waaruit bleek dat hij had geprobeerd een beter betaalde functie te vinden die aansluit bij zijn opleiding. Hij stelde onbetaald stage te hebben gelopen bij zijn toekomstige werkgever, maar onderbouwde dat niet met stukken. Al met al oordeelde het hof dat ook in hoger beroep onvoldoende was gebleken dat de man zich tot het uiterste wil inspannen om zoveel mogelijk opbrengsten voor zijn schuldeisers te genereren. Het hof bekrachtigde het vonnis van de rechtbank Den Haag: het verzoek tot toelating tot de schuldsaneringsregeling werd opnieuw afgewezen.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Insolventierecht
Hof verklaart hoger beroep in schuldsaneringszaak niet-ontvankelijk wegens te late indiening

Een man van wie de schuldsaneringsregeling tussentijds was beëindigd, probeerde daartegen in hoger beroep te gaan bij het Gerechtshof Den Haag. Het hof stelde echter vast dat zijn beroepschrift te laat was ingediend en verklaarde hem niet-ontvankelijk. De rechtbank Den Haag had de schuldsaneringsregeling in april 2026 tussentijds beëindigd, nadat was gebleken dat de man cruciale informatie had verzwegen. Zo had hij niets gemeld over zijn betrokkenheid als bestuurder bij drie buitenlandse vennootschappen, DLN & Co IBC Limited, Delyn Limited en Delyn & Co Beheer Limited, die ook tijdens de schuldsaneringsregeling nog actief waren. Pas bij een verhoor door de rechter-commissaris in december 2025, ruim een half jaar na zijn toelating tot de regeling, vertelde hij hierover. Bovendien bleek hij in dienst te zijn bij een onderneming van zijn eigen dochter, wat hij evenmin uit zichzelf had gemeld. De rechtbank oordeelde dat zijn salaris daar niet marktconform was en dat hij daarmee zijn schuldeisers bewust had benadeeld. Tot overmaat van ramp was ook een Belgische bankrekening bij Wise niet opgegeven. In hoger beroep voerde de man aan dat de termijnoverschrijding hem niet viel aan te rekenen, omdat het vonnis hem en zijn advocaat pas bereikt had nadat de beroepstermijn al was verlopen. Zijn advocaat stelde dat de rechter op de zitting van 3 april 2026 zou hebben gezegd dat de uitspraak vier weken later zou volgen, terwijl die er al na twee weken was. Het hof volgde dit verweer niet. Uit het proces-verbaal van die zitting bleek juist dat de rechter had aangekondigd binnen twee weken uitspraak te doen. De bewindvoerder bevestigde ook die lezing. De advocaat had bij de rechtbank moeten informeren naar de uitspraak toen die uitbleef op of na 17 april 2026, maar dat was niet gebeurd. Nu de man bovendien zelf aanwezig was bij de zitting en door zijn advocaat werd bijgestaan, was er geen reden de termijnoverschrijding als verschoonbaar te beschouwen. Ten overvloede gaf het hof ook een inhoudelijk oordeel. Zelfs als het beroep wel ontvankelijk was geweest, had het geen kans gemaakt. De man had bij zijn toelating tot de schuldsaneringsregeling en daarna niet uit eigen beweging de benodigde informatie verstrekt over de buitenlandse vennootschappen, zijn dienstverband bij zijn dochters bedrijf en de buitenlandse bankrekening. Dat hij dacht dat die informatie al bekend was uit zijn eerdere faillissement, deed daar niet aan af: informatie die in dat faillissement aan de orde was gekomen, is daarmee nog niet automatisch bekend bij de schuldsaneringsrechter of bewindvoerder. De ernst van de tekortkomingen rechtvaardigde beëindiging van de regeling, aldus het hof. Het hof verklaarde de man niet-ontvankelijk in zijn hoger beroep, waarmee het vonnis van de rechtbank Den Haag van 17 april 2026 waarbij de schuldsaneringsregeling tussentijds werd beëindigd, in stand bleef.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Insolventierecht