Hof verlaagt straf voor PGB-fraude naar taakstraf en voorwaardelijke cel — GHDHA:2019:302
fraude met persoonsgebonden budgetten, valsheid in geschrift en gewoontewitwassen
Eiser / verzoeker
verdachte
Verweerder / gedaagde
openbaar ministerie
Verdachte veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden en een taakstraf van 240 uur wegens valsheid in geschrift en gewoontewitwassen; de vordering van de benadeelde partij van € 821.006,82 is niet-ontvankelijk verklaard.
- Hof oordeelt dat de bedragen op de verantwoordingsformulieren zagen op wat de budgethouder aan de zorgverlener betaalde en niet op verleende zorguren, zodat dat onderdeel geen valsheid oplevert
- Hof acht wel bewezen dat andere zorgvormen op de formulieren zijn vermeld dan daadwerkelijk zijn verleend, en rekent dit als feitelijk leidinggeven aan valsheid in geschrift
- Hof acht gewoontewitwassen bewezen omdat een substantieel deel van het wederrechtelijk verkregen voordeel, € 538.423,21 van € 627.452,73, naar Curaçao is overgemaakt
- Vordering van de benadeelde partij van € 821.006,82 wordt niet-ontvankelijk verklaard wegens onevenredige belasting van het strafproces
- Wegens de forse overschrijding van de redelijke termijn vervangt het hof de in beginsel passende onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 12 maanden door een voorwaardelijke celstraf van 6 maanden en een taakstraf van 240 uur
Samenvatting
Het gerechtshof Den Haag behandelde het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Den Haag van 1 april 2014. Een vrouw was daarin veroordeeld tot 18 maanden gevangenisstraf wegens fraude met persoonsgebonden budgetten (PGB), valsheid in geschrift en witwassen, gepleegd via een zorgverlenende stichting waaraan zij samen met haar echtgenoot feitelijk leiding gaf.
De verdediging bepleitte vrijspraak van de valsheid in geschrift, met het argument dat de bedragen op de PGB-verantwoordingsformulieren correct waren: die bedragen zagen op wat cliënten aan de zorgverlener hadden betaald, niet op de daadwerkelijk verleende zorguren, en het is toegestaan om binnen een PGB-budget te schuiven tussen verschillende zorgvormen. Het hof volgde de verdediging op dit punt: de vermelde bedragen zelf waren niet vals. Maar uit het dossier en getuigenverklaringen van cliënten en medewerkers bleek wel dat op de formulieren andere zorgvormen waren opgegeven dan daadwerkelijk waren verleend, zonder dat de verschuivingen correct waren geregistreerd. Dat achtte het hof wel valsheid in geschrift, gepleegd door de stichting waaraan de verdachte feitelijk leiding gaf.
Ook een geldleningsovereenkomst van € 475.000 tussen de verdachte, haar echtgenoot en de stichting werd vals bevonden: die was met een te vroege datum opgemaakt om onttrokken gelden een schijn van rechtmatigheid te geven.
Voor het witwassen stelde het hof vast dat het openbaar ministerie het wederrechtelijk verkregen voordeel had berekend op € 627.452,73, het verschil tussen de werkelijk gewerkte uren en de gefactureerde uren. Van dat bedrag was € 538.423,21 uiteindelijk via privérekeningen van de verdachte en haar echtgenoot overgemaakt naar en besteed op Curaçao, onder meer aan een nieuw op te zetten revalidatiecentrum. Omdat dit een substantieel deel van het frauduleus verkregen geld betrof, was naar het oordeel van het hof sprake van gewoontewitwassen.
Bij de strafoplegging hield het hof rekening met de ernst van de fraude en het ondermijnende effect daarvan op het PGB-systeem en het financiële verkeer, maar ook met verzachtende omstandigheden: de verdachte had geen strafblad, zij en haar man hadden persoonlijk geen groot financieel voordeel genoten omdat het geld vooral in het zorgproject op Curaçao was gestoken, en de strafzaak had inmiddels tot haar persoonlijk faillissement geleid. Vooral wees het hof op de zeer forse overschrijding van de redelijke termijn, zowel in de procedure bij de rechtbank als in hoger beroep. Waar het hof een geheel onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 12 maanden op zichzelf passend achtte, verving het die straf daarom door een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf en een taakstraf.
De vordering van de benadeelde partij, die € 821.006,82 aan schadevergoeding eiste, verklaarde het hof niet-ontvankelijk: de behandeling daarvan zou een te grote belasting voor het strafproces vormen, zodat de partij zich tot de civiele rechter moet wenden.
Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank, veroordeelde de verdachte voor de valsheid in geschrift en het gewoontewitwassen en legde haar een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden met een proeftijd van 2 jaar op, naast een taakstraf van 240 uur, bij niet naar behoren verrichten te vervangen door 120 dagen hechtenis.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:1759, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 13-03-2026, 02-341985-24
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:GHDHA:2025:2757, Gerechtshof Den Haag, 23-12-2025, 22-003236-23
Gerechtshof Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:2587, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 29-04-2025, 02-062259-23
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2024:4375, Rechtbank Den Haag, 28-03-2024, NL23.29253 en NL24.9702
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
22-001528-14
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. H.C. Plugge
- dhr. mr. W.J. van Boven
- mw. mr. E. van Die
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.