Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:GHDHA:2021:2335Civiel Recht; Ondernemingsrecht

ECLI:NL:GHDHA:2021:2335, Gerechtshof Den Haag, 09-11-2021, 200.270.048/01 — GHDHA:2021:2335

Samenvatting

Ontslagbesluit bestuurder, 4 minuten te laat op vergadering aanwezig, is in strijd met redelijkheid en billijkheid. AVA had moeten en kunnen wachten met besluitvorming. Wel sprake van onbehoorlijke taakvervulling ex art. 2:9 BW door bestuurder.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. R.R.G.M. van Beurden

appellant

Van Beurden & Choy Advocaten, 'S-GRAVENHAGE

36 uitspraken

mr. R.G.B. Hermsen te Tilburg

appellant

mr. J. Touw

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

200.270.048/01

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • mw. mr. M.D. Ruizeveld
  • mw. mr. G.C. de Heer
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

GHDHA:2026:3083
Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
Hof: bestuurder aansprakelijk voor faillissement na ruzie met broer en niet factureren

Een middelgroot installatiebedrijf met regionale bekendheid, gespecialiseerd in cv-installaties, sanitair en warmtepompen, ging in november 2021 failliet. Het werd bestuurd door twee broers, elk via hun eigen houdstervennootschap. Na een burn-out van een van hen in 2016 en 2017 liep de verhouding tussen de broers steeds verder op, en pogingen om elkaars aandelen over te nemen mislukten. De curator liet de oorzaken onderzoeken en hield beide bestuurders aansprakelijk voor het tekort in het faillissement. De zaak ligt bij het Gerechtshof Den Haag in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 14 augustus 2024. Met een van de broers sloot de curator tijdens de procedure bij de rechtbank een schikking, waarna de vordering op hem tot nul werd teruggebracht. De andere broer en zijn houdstervennootschap waren niet verschenen. De rechtbank veroordeelde hen hoofdelijk tot betaling van een bedrag gelijk aan de schulden van het bedrijf en tot een voorschot van € 350.000 op het faillissementstekort. Eerst moest het hof beslissen of de broer wel in hoger beroep mocht komen. De curator vond van niet: omdat de rechtbank verstek had verleend, had hij verzet moeten instellen. Het hof verwerpt dat. De andere broer nam na de schikking nog steeds aan de procedure deel en had zelf ook hoger beroep kunnen instellen. Daardoor bestond het risico op tegenstrijdige uitspraken nog, en het vonnis geldt als een vonnis op tegenspraak. Hoger beroep was dus het juiste rechtsmiddel. Inhoudelijk is volgens het hof sprake van kennelijk onbehoorlijk bestuur dat een belangrijke oorzaak van het faillissement was. Partijen waren het erover eens dat de ene broer, terwijl hij nog bestuurder was, meewerkte aan de oprichting van een concurrerend bedrijf. Omdat het bestuur collectief verantwoordelijk is, geldt dat ook voor het tweekoppige bestuur als geheel. Het beroep van de andere broer op disculpatie (de mogelijkheid om aan aansprakelijkheid te ontkomen omdat het hem niet te verwijten is) faalt. Uit een e-mail van zijn eigen advocaat van januari 2021 blijkt dat hij toen al wist van de betrokkenheid van zijn broer bij het concurrerende bedrijf. Hij nam geen rechtsmaatregelen, terwijl dat van een behoorlijk bestuurder mocht worden verwacht. Het hof rekent hem daarnaast eigen tekortkomingen aan. Hij factureerde niet tijdig, ook al drong de financiële administratrice meermalen bij hem aan, onder meer omdat salarissen anders niet betaald konden worden. Verder liet hij zonder overleg met zijn medebestuurder een verbouwing van bijna een ton uitvoeren bij een vriendin, zonder offerte, opdrachtbevestiging of declaratie. Ten slotte liet hij de ruzie met zijn broer escaleren in plaats van een bemiddelaar in te schakelen of rechtsmaatregelen te nemen. Dat een deel van de klanten in 2021 naar het concurrerende bedrijf overstapte, neemt zijn eigen aandeel niet weg. Matiging van de aansprakelijkheid wijst het hof af. Het faillissement had interne oorzaken waaraan hij medeschuld had, en hij was de hele periode van het onbehoorlijk bestuur in functie. Dat hij na het faillissement informatie aan de curator verstrekte, is geen grond voor matiging, want dat was hij wettelijk verplicht. Het hoger beroep slaagt dus niet. Omdat de afwikkeling van het faillissement ver gevorderd is, stelt het hof de curator in de gelegenheid zich bij akte uit te laten over de omvang van het boedeltekort. De zaak is daarvoor verwezen naar de rol van 10 november 2026, en het hof houdt iedere verdere beslissing aan.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
Hof matigt bestuurdersaansprakelijkheid Dudok Groep tot nihil wegens gebrek aan schuldeisersbenadeling

Drie bestuurders van Dudok Groep B.V., een failliete horecaholding, hebben met succes in hoger beroep gestreden tegen een veroordeling van € 400.000,- als voorschot op het faillissementstekort. Het Gerechtshof Den Haag matigt hun aansprakelijkheid uiteindelijk tot nihil, ondanks het vaststaan van kennelijk onbehoorlijk bestuur. Dudok Groep was de holdingvennootschap boven een reeks horecaondernemingen in Rotterdam, Den Haag en Arnhem. In 2018 vond een ingrijpende herstructurering plaats: de bestuurders verkochten de aandelen in de horecadeelnemingen via een keten van overdrachten, waarbij uiteindelijk een nieuwe joint venture met externe investeerder Ewald Dudok ontstond. De verkoopprijzen kwamen echter niet direct ten goede aan Dudok Groep zelf, maar werden verrekend met zogeheten intercompanyschulden. Bovendien keerde de aandeelhoudersvergadering van Dudok Groep in december 2018 een interim-dividend van € 3,5 miljoen uit, dat eveneens werd verrekend in plaats van uitbetaald. In september 2020 ging Dudok Groep failliet. De curator stelde de bestuurders aansprakelijk voor het faillissementstekort. De rechtbank Rotterdam had de curator in het gelijk gesteld en de bestuurders veroordeeld tot betaling van € 400.000,- als voorschot. Het aansprakelijkheidsoordeel was gebaseerd op het niet of te laat deponeren van de jaarrekeningen over 2016, 2017 en 2018: dat levert wettelijk gezien een vermoeden op van onbehoorlijk bestuur als oorzaak van het faillissement. De bestuurders konden dit vermoeden niet weerleggen, ook al wezen zij op de coronacrisis als oorzaak. Het hof bevestigt dat de coronacrisis niet als externe oorzaak geldt, omdat Dudok Groep na de herstructurering geen recht meer had op inkomsten uit de deelnemingen: die waren immers uit haar vermogen verdwenen, zonder dat een gelijkwaardig verhaalsobject voor schuldeisers in de plaats was gekomen. Toch draait het vonnis in hoger beroep anders uit. Het hof stelt vast dat van daadwerkelijke schuldeisersbenadeling nauwelijks sprake is. Ten tijde van de herstructurering had Dudok Groep slechts drie externe schuldeisers: de Belastingdienst, vastgoedbedrijf LaLa Vastgoed B.V. en een administratiekantoor. Al deze schuldeisers zijn uiteindelijk betaald of hadden andere verhaalsmogelijkheden, zoals persoonlijke borgstellingen van de bestuurders. In hoger beroep resteert als vaststaande vordering alleen de belastingschuld van circa € 165.000,-, en de Belastingdienst kan zich daarvoor ook rechtstreeks verhalen op de voormalige deelnemingen, die als onderdeel van de fiscale eenheid hoofdelijk aansprakelijk zijn. Het hof is daarnaast kritisch over de wijze waarop de curator de procedure heeft gevoerd. Van de zes vorderingen die hij in eerste aanleg aan zijn vordering ten grondslag legde, bleken er twee onjuist te zijn. De vordering van LaLa Vastgoed stond voor bijna drie keer het ingediende bedrag op zijn lijst. Kort voor de zitting in eerste aanleg moest de curator zijn schuldenlast al met zo'n € 270.000,- bijstellen. Bij de mondelinge behandeling in hoger beroep kon de curator niet toelichten welk onderzoek hij naar de schuldeisers had gedaan. Hij gaf aan geen schikkingsvoorstel te hebben gedaan, omdat de bestuurders zelf geen voorstel hadden gedaan. Het hof leidt hieruit af dat de curator de aansprakelijkheidsprocedure te snel en te lichtvaardig heeft opgestart. Op grond van artikel 2:248 lid 4 van het Burgerlijk Wetboek heeft de rechter de bevoegdheid de aansprakelijkheid te matigen als die hem bovenmatig voorkomt, gelet op de aard en ernst van het onbehoorlijk bestuur, andere oorzaken van het faillissement en de wijze van afwikkeling. Het hof vindt zowel de geringe ernst van de onbehoorlijke taakvervulling als het tekortschieten van de curator bij de afwikkeling van het faillissement reden voor vergaande matiging. Het matigt de aansprakelijkheid van de drie bestuurders tot nihil. De verklaring voor recht dat zij hun taak kennelijk onbehoorlijk hebben vervuld, blijft wel in stand. De curator wordt veroordeeld in de proceskosten van beide instanties, in totaal € 22.439,14.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
Hof verplicht Downtown Developers tot aandelenoverdracht maar laat waardebepaling over aan deskundigen

Downtown Developers Group B.V. en Novaform Vastgoedontwikkelaars West B.V. sloten in 2021 een samenwerkingsovereenkomst voor de gezamenlijke ontwikkeling van een vastgoedproject, bestaande uit een woontoren en een gebouw met een gecombineerde kantoor- en woonfunctie. Daartoe richtten zij samen een projectvennootschap op, waarin beide partijen elk de helft van de aandelen hielden. Centraal in de samenwerking stond de verplichting van beide partijen om elk de helft van de financieringsbehoefte van de projectvennootschap te dragen. Downtown voldeed die financieringsverplichting vanaf het begin niet. In februari 2023 maakten partijen aanvullende afspraken via een allonge bij de samenwerkingsovereenkomst, waarbij Downtown uiterlijk 1 juli 2023 haar schuld van € 1.600.000 aan Novaform moest aflossen. Novaform stelde als zekerheid onder meer een pandrecht op de helft van de aandelen van Downtown en een hypotheekrecht op de projectlocatie. Toen Downtown ook daarna haar financieringsverplichtingen niet nakwam, ontbond Novaform de samenwerkingsovereenkomst op 19 oktober 2023 en vorderde overdracht van de aandelen van Downtown in de projectvennootschap, zonder dat zij daar enige vergoeding voor hoefde te betalen. De rechtbank Den Haag wees die vordering volledig toe. Downtown ging in hoger beroep en voerde aan dat zij haar verplichtingen niet kon nakomen omdat Novaform de benodigde medewerking weigerde, onder meer door vast te houden aan haar hypotheekrecht. Ook betwistte Downtown dat er een rechtsgrondslag bestond voor de aandelenoverdracht en bestreed zij de waardering van de aandelen door KPMG. Het Gerechtshof Den Haag verwierp het betoog dat Novaform in schuldeisersverzuim verkeerde. De door Downtown aangedragen financieringsvoorstellen van externe financiers waren ofwel te laat ingediend, na de contractuele deadline van 1 juli 2023, ofwel te vrijblijvend en onvoldoende concreet. Novaform was dus niet verplicht die voorstellen te accepteren. De zogenoemde flexibiliteitsbepaling in de samenwerkingsovereenkomst zag niet op het tekortschieten in een kernverplichting als de financieringsplicht. Over de rechtsgrond voor de aandelenoverdracht oordeelde het hof dat artikel 19 lid 3 van de samenwerkingsovereenkomst, dat bepaalt dat ontbinding de bevoegdheid tot voortzetting van de activiteiten van de projectvennootschap onverlet laat, redelijkerwijs alleen zo kan worden uitgelegd dat die bevoegdheid toekomt aan de partij die rechtsgeldig heeft ontbonden, in dit geval Novaform. Om de projectactiviteiten zelfstandig voort te zetten heeft Novaform volledige zeggenschap over de projectvennootschap nodig, wat overdracht van de aandelen door Downtown meebrengt. De uitleg van Downtown, dat zij gewoon aandeelhouder zou blijven, zou de ontbinding iedere praktische betekenis ontnemen. Op het punt van de waardering van de aandelen gaf het hof Downtown echter gelijk. De samenwerkingsovereenkomst bevat geen regeling voor de waardebepaling bij ontbinding. De statuten van de projectvennootschap schrijven voor dat bij gebrek aan overeenstemming over de prijs drie deskundigen worden benoemd, in onderling overleg of anders door de kantonrechter. Omdat die procedure nog niet is gevolgd, kan de waarde van de aandelen nog niet worden vastgesteld. De bepaling uit het vonnis dat Novaform geen enkele vergoeding verschuldigd zou zijn, werd daarmee door het hof geschrapt. Bij de waardebepaling moet worden meegenomen welke vordering Novaform op de datum van ontbinding op de projectvennootschap had als gevolg van de niet-nakoming door Downtown. Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank op dit ene punt en bekrachtigde het voor het overige: Downtown moet haar 50% aandelen in de projectvennootschap overdragen aan Novaform, maar of zij daarvoor een vergoeding ontvangt, moet nog worden vastgesteld via de in de statuten voorziene deskundigenprocedure. De proceskosten in hoger beroep werden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
Hof bevestigt: annulering neurochirurgencongres in Madrid was onbevoegd genomen besluit

Een internationaal neurochirurgencongres dat al in Dubai had plaatsgevonden, stond centraal in een hoger beroep voor het Gerechtshof Den Haag. De World Federation of Neurosurgical Societies (WFNS) had het congres van 2025 oorspronkelijk toegewezen aan Madrid, maar trok die toewijzing later in en verplaatste het naar Dubai. De Spaanse neurochirurgenvereniging SENEC en haar bestuursvoorzitter stapten naar de rechter om nakoming van het oorspronkelijke besluit af te dwingen. De kern van het geschil draaide om de vraag of het dagelijks bestuur van WFNS (het Administrative Council, hierna: AC) bevoegd was om de toewijzing van het congres aan Madrid te annuleren. Volgens de statuten bepaalt het hoogste orgaan, het Comité van Afgevaardigden (Executive Committee, EC), de locatie en datum van internationale congressen. Het hof oordeelde dat de bevoegdheid om zo'n toewijzingsbesluit te annuleren eveneens exclusief bij de EC berust. Het AC, als dagelijks bestuur, is een lager orgaan dat verantwoording schuldig is aan de EC. Het argument van WFNS dat het AC op grond van zijn algemene vertegenwoordigingsbevoegdheid kon handelen, sneed geen hout: die bevoegdheid ziet op externe vertegenwoordiging, niet op interne besluitvorming. WFNS probeerde zich ook te beroepen op een besluit dat de EC later had genomen om het annuleringsbesluit te bekrachtigen en Madrid alsnog van de hand te wijzen. Het hof verwierp dit. Voor bekrachtiging op grond van het Burgerlijk Wetboek gelden specifieke vereisten die hier niet van toepassing waren. Bovendien was het nieuwe EC-besluit genomen tijdens een volledig digitale vergadering. Naar Nederlands recht bestaat daarvoor nog geen wettelijke basis, en de statuten van WFNS kunnen die mogelijkheid niet zelfstandig creëren. Het nietige annuleringsbesluit bleef dus onherstelbaar nietig. Toen het hoger beroep speelde, had het congres van 2025 al in Dubai plaatsgevonden. Nakoming van het besluit om in Madrid een congres te houden was daarmee feitelijk niet meer mogelijk. Dat liet onverlet dat de rechtbank in eerste aanleg de vorderingen van SENEC terecht had toegewezen, wat relevant bleef voor de proceskostenveroordelingen. Het hof bepaalde wel dat vanaf 1 januari 2026 geen nieuwe dwangsommen meer worden opgebouwd voor de veroordelingen die zagen op het congres in Madrid zelf. SENEC en haar bestuursvoorzitter hadden in hoger beroep ook nieuwe vorderingen ingesteld, waaronder de eis dat het eerstvolgende WFNS-congres in Madrid zou worden gehouden en dat verbeurde dwangsommen van in totaal € 1.100.000 zouden worden vastgesteld en uitbetaald. Het hof wees deze vorderingen af. Een feitelijke grondslag voor een nieuw congres in Madrid ontbrak, en het oordeel over verbeurde dwangsommen is voorbehouden aan de executierechter. Ook de gevorderde vernietiging van besluiten tot royement van SENEC als lid en tot ontslag van haar bestuursvoorzitter strandde: dergelijke constitutieve uitspraken zijn in kort geding niet mogelijk. Het hof bekrachtigde de vonnissen van de voorzieningenrechter, met de beperking dat geen nieuwe dwangsommen meer lopen voor de congresverplichtingen die per 1 januari 2026 zijn komen te vervallen. WFNS werd veroordeeld in de proceskosten van het principaal hoger beroep, begroot op € 3.596. SENEC c.s. werd op haar beurt veroordeeld in de kosten van het door haar ingestelde incidenteel hoger beroep, begroot op € 834.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht