ECLI:NL:GHDHA:2022:2848, Gerechtshof Den Haag, 08-11-2022, 200.288.867/01 — GHDHA:2022:2848
Samenvatting
Nederlandse rechter heeft rechtsmacht. Omdat geen grief is gericht tegen het oordeel van de kantonrechter dat op het geschil van partijen Nederlands recht van toepassing is, is het Nederlandse recht van toepassing. Werkgever op grond van art. 7:658 lid 1 BW aansprakelijk. Eigenaar van het schip, waarop het arbeidsongeval plaatsvond, niet aansprakelijk. Het slachtoffer heeft niet dan wel ongemotiveerd betwist dat de eigenaar van het schip geen instructiebevoegd of zeggenschap had over de werkzaamheden van het slachtoffer.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:1828, Gerechtshof Amsterdam, 15-07-2025, 200.350.056/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHSHE:2023:4060, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 05-12-2023, 200.311.236_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBROT:2023:4120, Rechtbank Rotterdam, 10-05-2023, C/10/645809 / HA ZA 22-799
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2022:9976, Rechtbank Rotterdam, 16-11-2022, C/10/582104 / HA ZA 19-850
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
200.288.867/01
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. E. Loesberg
- dhr. mr. O.G.H. Milar
- mw. mr.dr. A. Van Zanten-Baris
- dhr. mr. J.E.H.M. Pinckaers
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een groep lelietelers uit Wieringerwerf kocht in 2006 en 2007 bij Deutsche Bank twee renteswaps, afgesloten naast bedrijfsleningen: contracten waarmee een variabele rente wordt omgezet in een vaste. Toen de rente daalde, bleken de swaps een negatieve waarde te hebben. Bij het vervroegd aflossen van de leningen in 2014 moest het bedrijf een bedrag van circa € 161.000 aan de bank betalen. Het bedrijf, Mak c.s., stapte in 2018 naar de rechter: de bank zou haar zorgplicht hebben geschonden, zowel bij het adviseren van de swaps als bij een herstructurering van het krediet in 2009. Het gerechtshof Den Haag boog zich over de zaak nadat de Hoge Raad het eerdere arrest van het hof Amsterdam had vernietigd. De Hoge Raad had de zaak teruggestuurd om opnieuw te beoordelen of de vorderingen verjaard waren en of het bedrijf gebonden was aan een afspraak uit 2014, waarin beide partijen verklaarden na afwikkeling van de swap niets meer van elkaar te vorderen te hebben. Over de herstructurering van het krediet in 2009 was het hof kort. Die vordering is verjaard. Een lening is een relatief eenvoudig product, en het bedrijf had veel ervaring met het financieren van de onderneming. Het kon dus zelf beoordelen of de bank deugdelijk had gehandeld, en dat ook ruim voor 25 juli 2013 doen, de datum vijf jaar vóór de dagvaarding. De bewering dat het bedrijf pas na een bezoek aan een advocaat in 2016 inzicht kreeg, onderbouwde het niet. Bij de renteswaps lag dat anders. Het hof vond dat een renteswap een moeilijk te doorgronden product is, vooral waar het om de risico's gaat. Het bedrijf had nooit eerder een swap of ander derivaat afgenomen. Het had daarom pas in november 2016, toen het een advocaat inschakelde, de kennis om te beoordelen of de bank goed had gehandeld. De vorderingen over de swaps zijn niet verjaard, en ook het beroep van de bank op de klachtplicht slaagt niet. Inhoudelijk oordeelde het hof dat de bank haar waarschuwingsplicht heeft geschonden. De bank wist dat het bedrijf geen ervaring had met derivaten. In de presentatie van 21 juli 2006 stond als advies alleen dat de rente historisch laag was en dat het bedrijf die nu lang moest vastzetten. Over risico's, zoals een mismatch met de onderliggende lening of het ontstaan van een negatieve waarde, ging het niet. Een rentecap als alternatief bleef onbesproken. De brochures en algemene bepalingen die bij de kredietovereenkomsten zaten, behandelden juist veel verschillende derivaten in algemene termen en volstonden niet. Dat het bedrijf in de bevestigingen verklaarde naar tevredenheid te zijn ingelicht, woog het hof niet zwaar. Ook sloten de swaps niet aan bij de leningen: de looptijden waren ongeveer acht en tien jaar, terwijl de leningen dertien en vijftien jaar liepen. Voor de rest van die tijd was er geen bescherming tegen rentestijgingen, en daar kon de bank niets tegenover stellen. Bij de afspraak uit 2014 kwam de bank wel een eind. Het hof las de clausule zo dat zij alleen gaat over de betalingen die partijen elkaar op grond van de swapbepalingen verschuldigd waren bij beëindiging. Een kwijting voor andere vorderingen, zoals die wegens onrechtmatig handelen, had de bank expliciet moeten maken. De vernietiging van de clausule wegens misbruik van omstandigheden was al verjaard. Een beroep van de bank op de clausule was ook niet in strijd met de redelijkheid en billijkheid. De hoogte van de negatieve waarde ligt dus vast, al kan die wel een rol spelen bij het berekenen van de schade. Het hof vernietigt het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 10 juli 2019 voor zover het de vorderingen en de proceskosten betreft. Het verklaart voor recht dat Deutsche Bank onrechtmatig heeft gehandeld bij de advisering en verkoop van de renteswaps, en veroordeelt de bank tot vergoeding van de geleden schade, op te maken bij staat. Omdat beide partijen deels verliezen, compenseert het hof de proceskosten in beide instanties.
Een man uit Zuid-Holland sloot eind jaren negentig zes effectenleaseovereenkomsten af, een soort geldlening om mee te beleggen. Hij deed dat via Duinstede Adviesgroep, een tussenpersoon bij wie hij al verzekeringen en een hypotheek had. Hij wilde een financiële reserve opbouwen voor later. Op advies van Duinstede nam hij een extra hypotheek van € 21.632,46 op de overwaarde van zijn woning en stak dat geld in een Capital Effect-product van Dexia. Later volgden nog twee andere Dexia-producten. Over de risico's zou niet zijn gesproken, en de man had geen ervaring met beleggen. De vraag in deze zaak was of Duinstede de man heeft geadviseerd zonder daarvoor de vereiste vergunning te hebben, en of Dexia dat wist of had moeten weten. Als dat zo is, handelt Dexia onrechtmatig en moet zij de volledige schade vergoeden. De kantonrechter van de rechtbank Den Haag oordeelde in zijn vonnis van 3 april 2025 dat dit het geval was en veroordeelde Dexia ook in de proceskosten. Dexia ging daartegen in hoger beroep bij het Gerechtshof Den Haag. Het hof begint bij de vraag of Duinstede heeft geadviseerd. Daarvoor is een gepersonaliseerde aanbeveling nodig: een product dat als geschikt voor deze afnemer wordt voorgesteld of dat is gebaseerd op zijn persoonlijke omstandigheden. Volgens het hof is dat hier het geval. De wensen en financiële situatie van de man zijn besproken, hij heeft zijn financiële doel genoemd, en Duinstede heeft daarna specifieke producten van één aanbieder aangeraden. Dat tussenpersonen veelvuldig op huisbezoek gingen en volgens een vast patroon een op de persoon toegesneden advies gaven, maakt zijn verhaal extra aannemelijk. Dexia betwistte dit bij gebrek aan wetenschap en wees erop dat de gebeurtenissen meer dan twintig jaar geleden speelden. Het hof accepteert dat niet. Dexia heeft haar producten juist via tussenpersonen verkocht omdat die kopers persoonlijk konden adviseren, en had daarom moeten nagaan of zij vergunningplichtig adviseerden. Dat zij nu niet meer weet wat er is gezegd, is volgens het hof haar eigen nalatigheid en komt voor haar rekening. Ook is niet gebleken dat Dexia de betrokken medewerker van Duinstede ooit heeft bevraagd over deze zaak. Het hof laat Dexia daarom niet toe tot tegenbewijs. Dexia voerde verder aan dat adviseren en klanten aanbrengen onder de toenmalige regels geen vergunning vereiste. Het hof verwerpt dat met verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 2 september 2016. Daaruit volgt dat een tussenpersoon die niet alleen klanten aanbrengt maar ook adviseert, een vergunning nodig heeft. Dat de toezichthouder nooit liet weten dat tussenpersonen zonder vergunning niet mochten adviseren, helpt Dexia niet: als professionele effecteninstelling draagt zij het risico van een mogelijk onjuiste inschatting. Dexia heeft haar tussenpersonen zelf omschreven als onafhankelijke, gespecialiseerde adviseurs en wist of moest weten dat zij geen vergunning hadden. Een laatste grief ging over de eerste overeenkomst. Die was gesloten door de man en zijn inmiddels overleden ex-partner. Volgens Dexia kon hij daarom niet de volledige schade vorderen. Het hof wijst dat af. Een deelgenoot in een gemeenschap mag op eigen naam een vordering voor de hele gemeenschap instellen, en uit niets blijkt dat de gemeenschap al was ontbonden. De regel over de onderlinge aandelen van deelgenoten raakt alleen hun onderlinge verhouding, en Dexia staat daarbuiten. De grieven van Dexia slagen dus niet. Het hof bekrachtigt het vonnis van de kantonrechter, zodat Dexia de volledige schade van de man moet vergoeden. Partijen kunnen het bedrag zelf berekenen aan de hand van het vonnis. Dexia moet ook de proceskosten in hoger beroep betalen: € 362,00 griffierecht, € 1.935,00 voor het salaris van de advocaat en € 189,00 aan nakosten, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het arrest is uitvoerbaar bij voorraad.