Hof verzwaart straf naar 6 jaar cel voor verkrachting, wijst tbs af — GHDHA:2024:2396
verkrachting en aanranding
Eiser / verzoeker
Advocaat-generaal
Verweerder / gedaagde
Verdachte
Hof vernietigt het vonnis, wijst de gevorderde tbs-maatregel af en veroordeelt verdachte tot 6 jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor verkrachting en aanranding
- Hof bevestigt de bewezenverklaring van verkrachting en feitelijke aanranding van de eerbaarheid, zonder medeplegen
- Gevorderde tbs-maatregel met dwangverpleging wordt afgewezen omdat geen ziekelijke stoornis of gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogens kan worden vastgesteld
- Hof legt desondanks een hogere onvoorwaardelijke gevangenisstraf op dan de advocaat-generaal eiste, juist omdat tbs niet mogelijk is
- Redelijke termijn in hoger beroep met ongeveer vier maanden overschreden door het gelaste PBC-onderzoek, maar zonder strafvermindering
- Schadevergoeding van € 10.000 en € 1.030,92 aan de twee slachtoffers blijft ongewijzigd ten opzichte van het vonnis van de rechtbank
Samenvatting
Het gerechtshof Den Haag heeft in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Den Haag van 15 februari 2023 de gevangenisstraf van een man voor verkrachting van een minderjarig meisje en aanranding van een andere vrouw verhoogd van vijf jaar en zes maanden naar zes jaar. Dat is opvallend, want de advocaat-generaal had in hoger beroep juist een lagere gevangenisstraf van vier jaar geëist, in combinatie met de maatregel van terbeschikkingstelling (tbs) met dwangverpleging. Het hof wees die tbs-maatregel af en koos in plaats daarvan voor een fors langere onvoorwaardelijke celstraf dan de rechtbank had opgelegd.
Het hof bevestigde de bewezenverklaring van beide feiten: de verkrachting van een zeventienjarig meisje in het Leidse Hout, waarbij verdachte haar onder bedreiging van een pistool dwong hem te pijpen, en de aanranding van een vrouw in Katwijk die hij achtervolgde en vervolgens onder het mom van een politiefouillering op haar billen, borsten en vagina betastte. Net als de rechtbank kwam ook het hof niet tot een bewezenverklaring van medeplegen bij de verkrachting.
De kern van het hoger beroep ging over de vraag of verdachte tbs moest krijgen. Nadat het hof de zaak in december 2023 al had behandeld, heropende het hof het onderzoek omdat het zich onvoldoende voorgelicht achtte over de persoon van verdachte, en liet hem alsnog voor observatie opnemen in het Pieter Baan Centrum. Verdachte weigerde daar echter stelselmatig mee te werken, waardoor de onderzoekers geen conclusies konden trekken over een eventuele psychische stoornis of het recidiverisico. De advocaat-generaal vond dat er, mede op basis van een eerdere rapportage uit 2022 waarin aanwijzingen voor antisociale en narcistische persoonlijkheidstrekken naar voren kwamen, toch voldoende grond was voor tbs, ook bij een weigerachtige verdachte. Het hof volgde dat niet: de wet vereist voor tbs dat een ziekelijke stoornis of gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogens wordt vastgesteld, en die eerdere rapportage had juist uitdrukkelijk geconcludeerd dat van een echte stoornis geen sprake was. De vastgestelde persoonlijkheidstrekken waren daarvoor onvoldoende, ook gelet op de aard van de gepleegde delicten.
Omdat het hof geen tbs kon opleggen, maar de ernst van de feiten volgens het hof wel om een stevige reactie vroeg, koos het voor een langere onvoorwaardelijke gevangenisstraf dan de advocaat-generaal had gevorderd. Het hof erkende expliciet dat de opgelegde straf zwaarder uitpakte dan geëist, maar wees erop dat de advocaat-generaal naast die lagere gevangenisstraf ook tbs had gevorderd, en dat de reclassering bovendien geen mogelijkheden zag voor gedragsbeïnvloeding.
Ook kwam de overschrijding van de redelijke termijn aan de orde. Doordat het hof het onderzoek had heropend voor de PBC-observatie, duurde de procedure in hoger beroep ongeveer vier maanden langer dan toegestaan. Het hof erkende deze overschrijding, maar vond haar voldoende gecompenseerd door de enkele vaststelling ervan, mede omdat de vertraging werd veroorzaakt door het zorgvuldig uitzoeken van de gevolgen die de zaak voor verdachte en de maatschappij zou moeten hebben; het paste daarom geen strafvermindering toe. Het hof veroordeelde verdachte tot zes jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf en handhaafde de eerder toegewezen schadevergoedingen van € 10.000 en € 1.030,92 aan de twee slachtoffers.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHDHA:2026:3295, Gerechtshof Den Haag, 11-11-2026, 22-001650-24
Gerechtshof Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:GHDHA:2026:945, Gerechtshof Den Haag, 08-04-2026, 22-000546-24
Gerechtshof Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:GHDHA:2024:345, Gerechtshof Den Haag, 11-03-2024, 2200310922
Gerechtshof Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:GHDHA:2023:2207, Gerechtshof Den Haag, 13-11-2023, 2200206622
Gerechtshof Den Haag · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
22-000606-23
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. E.A. Poppe-Gielesen
- mw. mr. T.W.H.E. Schmitz
- dhr. mr. G.C. Haverkate
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man uit de regio Rotterdam bleef na het einde van zijn relatie contact zoeken met zijn ex-vriendin. Tussen oktober 2023 en juli 2024 stuurde hij haar Facebook-berichten, vriendschapsverzoeken, een kaartje met zijn telefoonnummer en WhatsApp-berichten. Ook schreef hij twee keer aan haar dochter. De vrouw deed twee keer aangifte van belaging. De man, geboren in 1941, was in 2022 al eens veroordeeld voor belaging van dezelfde vrouw. De politierechter in Rotterdam veroordeelde hem in eerste aanleg voor belaging tot een voorwaardelijke taakstraf van 180 uur, met een contact- en locatieverbod. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal ging in hoger beroep uit van een kortere periode, van 8 april 2024 tot en met 25 juli 2024, en eiste een voorwaardelijke taakstraf van 120 uur met hetzelfde contact- en locatieverbod. Het hof ging na wat aantoonbaar van de man afkomstig was. Berichten van een prepaid-nummer rekende het niet aan hem toe: de man ontkende dat nummer te gebruiken en de politie had niet onderzocht wie het gebruikte. Er bleef een beperkt aantal contactmomenten over. De man stuurde op 8 april 2024 een gebroken hartje via Messenger en wenste de vrouw op haar verjaardag succes met een 'gefeliciteerd'. Daarnaast volgden korte berichten van niet meer dan een zin op 7 juni, 21 juni, 25 juni, 11 juli en 19 juli 2024, twee vriendschapsverzoeken op 20 en 21 juli en een kaartje met 'bel me' en zijn telefoonnummer van 24 april. Op 25 juli 2024 stuurde hij nog een WhatsApp-bericht. Aan de dochter stuurde hij op 5 en 11 juli twee korte berichten. Voor de beschuldigingen dat hij in september 2023 voor de deur stond, een envelop stuurde en een bloemstuk liet bezorgen, zag het hof te weinig bewijs, net als de advocaat-generaal en de verdediging. Volgens het hof gaat het om te weinig berichten, op te weinig momenten, om te spreken van belaging. Daarvoor is stelselmatigheid nodig, en die ontbreekt. Het hof begrijpt dat de vrouw de berichten als zeer vervelend ervoer, omdat zij geen contact meer wilde. Maar de berichten zijn kort en niet dreigend of dwingend van aard. Dat de man eerder voor belaging was veroordeeld, verandert dat niet. Ook het subsidiair tenlastegelegde, dwang, haalde het niet. Daarvoor moet iemand daadwerkelijk zijn gedwongen iets te doen, niet te doen of te dulden. Het hof zag daar geen aanwijzing voor. Een poging tot dwang was niet ten laste gelegd. Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij van beide tenlastegelegde feiten. De vrouw had een schadevergoeding van € 1.500 gevorderd voor immateriële schade; zij werd daarin niet-ontvankelijk verklaard, en moet de proceskosten van de man betalen, die het hof op nihil begrootte. Ook de vordering van het openbaar ministerie om een eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraf van 60 uur alsnog uit te voeren wees het hof af, omdat de man niet meer is veroordeeld voor een feit in de proeftijd.
Een man uit Rotterdam stuurde op 9 juli 2025 pornografische foto's van zichzelf en van de kort daarvoor overleden dochter van een vrouw naar die vrouw. Zij had daar niet om gevraagd. De vrouw voelde zich diep gekwetst en was bang dat de man de foto's ook aan anderen zou sturen. Ze ervoer het bovendien als een gebrek aan respect voor haar overleden dochter, die nooit zou hebben gewild dat haar moeder zulke foto's te zien kreeg. Het gerechtshof Den Haag behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Rotterdam van 10 maart 2026. De politierechter had de man in eerste aanleg al veroordeeld tot een taakstraf van 70 uren. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen. Het hof vernietigde het vonnis toch, omdat het een iets andere bewezenverklaring formuleerde dan de politierechter. Wat meer of anders was tenlastegelegd, achtte het hof niet bewezen, en daarvan sprak het de man vrij. Bij de straf woog het hof de ernst van het feit zwaar mee. De man heeft de eerbaarheidsgevoelens van het slachtoffer diep gekwetst, en dat rekent het hof hem zwaar aan. Hij is eerder vele malen veroordeeld, maar niet voor feiten als dit. Uit het advies van Reclassering Nederland bleek dat er geen recent delictpatroon is: de laatste veroordeling in Nederland dateert uit 2017. Wel kwam de man het afgelopen jaar weer vaker in beeld bij politie en justitie. Na jaren dakloosheid woont hij sinds maart 2025 in een huurwoning in het project Housing First, met wekelijkse begeleiding. De reclassering schatte het risico op herhaling in als gemiddeld en adviseerde een straf zonder bijzondere voorwaarden. Een cocaïneverslaving speelt mee, maar volgens de reclassering is dat gebruik niet delictgerelateerd en is nu geen interventie nodig. Ook de schadevergoeding kwam aan bod. De vrouw eiste € 500 voor immateriële schade. De verdediging wilde haar niet-ontvankelijk laten verklaren en vroeg anders om een forse matiging. Het hof wees het bedrag toe op grond van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek. Die bepaling geeft een bloedverwant tot in de tweede graad recht op een billijke vergoeding als de nagedachtenis van een overledene wordt aangetast. Door pornografische foto's van haar overleden dochter te sturen tastte de man de nagedachtenis van de dochter aan, en wel op een manier waarvoor zij zelf, als ze nog had geleefd, schadevergoeding had kunnen eisen. Het hof veroordeelde de man tot een taakstraf van 70 uren, te vervangen door 35 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast moet hij € 500 schadevergoeding betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 juli 2025. Het hof legde hem ook de schadevergoedingsmaatregel op: hij moet dat bedrag aan de Staat betalen ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling van ten hoogste 5 dagen als dwangmiddel. Betaalt hij op een van beide manieren, dan vervalt de andere verplichting.