Hof houdt hoger beroep in Bpm-zaak buiten behandeling: machtiging drie dagen te laat — GHDHA:2025:1093
verzet tegen niet-ontvankelijkverklaring hoger beroep wegens te late machtiging
Eiser / verzoeker
belastingplichtige in Bpm-zaak (belanghebbende)
Verweerder / gedaagde
de inspecteur van de Belastingdienst
Verzet ongegrond; het hoger beroep blijft niet-ontvankelijk omdat de machtiging na de verlengde hersteltermijn is ingediend.
- De machtiging kwam op 6 september 2024 binnen, na de verlengde hersteltermijn van 3 september, en de belanghebbende gaf geen reden waarom dat verschoonbaar zou zijn.
- Dat het hof wel uitstel gaf voor de machtiging en niet voor de gronden, maakt niet uit: ook met uitstel voor de gronden was de machtiging te laat.
- Nationale procedureregels voor herstel van verzuim zijn verenigbaar met het gelijkwaardigheids- en doeltreffendheidsbeginsel van het Unierecht.
- Het hof hoeft als instantie waartegen cassatie openstaat geen prejudiciële vragen te stellen en ziet daar geen aanleiding toe.
- Verzet ongegrond, geen proceskostenveroordeling.
Samenvatting
Een belastingplichtige procedeerde met de Belastingdienst over de belasting van personenauto's en motorrijwielen (Bpm). De rechtbank Den Haag deed in die zaak op 11 juni 2024 uitspraak. Zijn gemachtigde stelde op 22 juli 2024 via het digitale portaal Mijn Rechtspraak hoger beroep in, maar zonder gronden en met een machtiging die al op 18 juni 2021 was ondertekend. Het gerechtshof Den Haag wees hem er dezelfde middag op dat de gronden ontbraken en dat de machtiging niet ouder mocht zijn dan drie maanden. Hij kreeg tot 19 augustus 2024 om dat te herstellen.
Op 19 augustus, om 15:31 uur, vroeg de gemachtigde om uitstel, omdat de klant nog niet op het verzoek om een nieuwe machtiging had gereageerd. Het hof wees dat verzoek de volgende ochtend af voor de gronden, maar verlengde de termijn voor de machtiging tot 3 september 2024. Pas op 6 september stuurde de gemachtigde de gronden in, samen met een machtiging die al op 19 augustus was getekend en een kopie van een identiteitsbewijs. Bij een uitspraak na vereenvoudigde behandeling van 22 oktober 2024 verklaarde een enkele raadsheer van het hof het hoger beroep daarom kennelijk niet-ontvankelijk: de machtiging was te laat.
Daartegen kwam de belanghebbende in verzet, een rechtsmiddel waarmee een volledige kamer van het hof zo'n vereenvoudigde uitspraak opnieuw bekijkt. Volgens de gemachtigde was het zinloos om wel uitstel te geven voor de machtiging en niet voor de gronden, omdat beide nodig zijn voordat het hof een beroep inhoudelijk kan behandelen. Hij noemde de beslissing 'lariekoek' en vond dat zij de toegang tot de rechter beperkte, in strijd met artikel 47 van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie. Omdat de onderliggende zaak over de Bpm ging, moest het hof volgens hem prejudiciële vragen stellen aan het Europese Hof van Justitie.
Het hof ging daar niet in mee. Ook als er uitstel voor de gronden was gegeven, was de machtiging nog steeds na 3 september binnengekomen en dus te laat. De belanghebbende gaf geen enkele reden waarom die vertraging verschoonbaar zou zijn, terwijl de machtiging al op 19 augustus was ondertekend. Volgens vaste rechtspraak van het Europese Hof mogen nationale procedureregels gelden zolang ze niet ongunstiger zijn dan bij vergelijkbare nationale zaken en het uitoefenen van rechten uit het Unierecht niet onmogelijk of uiterst moeilijk maken. Er is geen regel die verbiedt om zo op een uitstelverzoek te beslissen. Het hof hoeft als instantie waartegen cassatie openstaat geen prejudiciële vragen te stellen en zag daar ook geen aanleiding toe. Dat de zaak inhoudelijk over de Bpm gaat, verandert dat niet.
Het hof verklaarde het verzet ongegrond. Het hoger beroep blijft daarmee niet-ontvankelijk en wordt niet inhoudelijk behandeld. Een proceskostenveroordeling volgde niet.
Betrokken advocaten
A.F.M.J. Verhoeven
belanghebbende
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:HR:2026:92, Hoge Raad, 23-01-2026, 24/01836
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2026:108, Hoge Raad, 23-01-2026, 24/01946
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2025:1910, Hoge Raad, 12-12-2025, 25/02644
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2025:1908, Hoge Raad, 12-12-2025, 25/02636
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
BK-24/694
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. M.J.M. van der Weijden
- dhr. mr. H.A.J. Kroon
- dhr. mr. T.A. de Hek
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een belastingplichtige die over 2024 een voorlopige aanslag inkomstenbelasting kreeg, wil weten wie bij de Belastingdienst de beslissing heeft genomen. Hij wil de naam van die ambtenaar kunnen controleren, omdat hij betwijfelt of die wel bevoegd was. De Belastingdienst weigert die naam prijs te geven en beroept zich daarvoor op de privacy van de ambtenaar. De zaak heeft al een lange weg afgelegd. De man vroeg de inspecteur om bepaalde stukken te overleggen, maar de inspecteur nam dat verzoek niet in behandeling. Het bezwaar daartegen werd eveneens niet in behandeling genomen. Hangende het beroep bij de Rechtbank Den Haag verklaarde de inspecteur het bezwaar alsnog kennelijk niet-ontvankelijk en handhaafde hij de voorlopige aanslag. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond, waarna de man hoger beroep instelde bij het gerechtshof. Op 20 oktober 2026 deed de inspecteur daar een verzoek om geheimhouding op grond van artikel 8:29 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Dat is een regeling waarmee een bestuursorgaan om gewichtige redenen kan weigeren stukken, of delen daarvan, te overleggen. In deze beslissing gaat het dus niet over de aanslag zelf, maar alleen over de vraag of de naam van de ambtenaar geheim mag blijven. De inspecteur had een afschrift van het Centraal bevoegdhedenregister overgelegd, waaruit blijkt over welke bevoegdheden de ambtenaar beschikt. De naam zelf wilde hij niet prijsgeven. De belanghebbende vond dat niet voldoende: juist om de bevoegdheid van de ambtenaar te kunnen controleren, is de naam nodig, en een beroep op privacy volstaat volgens hem niet. Het hof herinnert eraan dat bij geheimhouding de grootst mogelijke terughoudendheid geldt. Alleen als de redenen van de inspecteur aanzienlijk zwaarder wegen dan het belang van de belanghebbende bij onbeperkte kennisneming, zijn er gewichtige redenen. Volgens het hof beroept de inspecteur zich terecht op de privacy, omdat het noemen van de naam de persoonlijke levenssfeer van de ambtenaar raakt. Bovendien is het volgens het hof niet nodig dat de belanghebbende zelf de naam kent. Als hij toestemming geeft, kan de zetel die de hoofdzaak behandelt de naam inzien en zo nodig de bevoegdheid van de ambtenaar controleren. Het hof bepaalt dat de gevraagde geheimhouding gerechtvaardigd is. Het verzoekt de belanghebbende binnen twee weken te laten weten of de zetel die de hoofdzaak behandelt kennis mag nemen van de naam van de ambtenaar. Tegen deze tussenbeslissing staat geen afzonderlijk cassatieberoep open.