Hof wijst hoger beroep erven af over loonheffing op terugbetaalde lijfrente-uitkering — GHDHA:2025:1749
ambtshalve vermindering aanslag inkomstenbelasting na overlijden
Eiser / verzoeker
de erven van erflaatster
Verweerder / gedaagde
de inspecteur van de Belastingdienst
Het hof bevestigt de uitspraak van de rechtbank en verklaart het hoger beroep van de erven tegen de afwijzing van ambtshalve vermindering ongegrond.
- Erven wilden volledige compensatie voor loonheffing die zij bruto hadden terugbetaald aan een verzekeraar na het overlijden van de erflaatster
- Het hof oordeelt dat deze procedure alleen gaat over de aanslag IB/PVV 2014 van de erflaatster, niet over de aanslagen 2016 van de erven zelf
- De inspecteur behandelde stukken uit 2022 ten onrechte als zelfstandig verzoek, maar dat leidt niet tot vernietiging omdat ambtshalve vermindering ook zonder verzoek mogelijk is
- Erven kunnen hun bezwaren over de aanslagen 2016 aan de orde stellen in de al lopende procedure bij het Gerechtshof Amsterdam
- Geen proceskostenveroordeling
Samenvatting
Een groep erfgenamen streed voor het Gerechtshof Den Haag met de Belastingdienst over een financiële nasleep van een overlijden uit 2014. De erflaatster ontving destijds nog lijfrente-uitkeringen die na haar dood eigenlijk niet meer hadden mogen worden uitbetaald. De erven betaalden het bedrag in 2016 terug aan de verzekeraar, en wel het volledige brutobedrag inclusief de daarop ingehouden loonheffing en de inkomensafhankelijke bijdrage voor de zorgverzekeringswet. Daardoor kwam die belasting feitelijk ten laste van de nalatenschap, terwijl de erven vonden dat zij daarvoor gecompenseerd moesten worden.
De zaak kende een lange en verwarrende voorgeschiedenis. Een gemachtigde stuurde namens de erven in 2022 stukken naar de Belastingdienst die de inspecteur opvatte als een bezwaarschrift tegen de aanslag inkomstenbelasting van de erflaatster over 2014. Omdat dat bezwaar te laat was ingediend, verklaarde de inspecteur het niet-ontvankelijk. Tegelijk behandelde de inspecteur de stukken als een verzoek om die aanslag alsnog ambtshalve te verminderen, maar wees dat verzoek af omdat de wettelijke termijn van vijf jaar was verstreken. Tegen die afwijzing liep de procedure die uiteindelijk bij het hof belandde. De rechtbank Den Haag had het beroep van de erven al ongegrond verklaard, onder meer omdat vaststond dat het eigenlijke geschil niet over de aanslag van de erflaatster ging maar over aanslagen die aan de individuele erven zelf voor het jaar 2016 waren of nog moesten worden opgelegd, en omdat de erven volgens de rechtbank geen recht hadden op een proceskostenvergoeding aangezien zij zelf hadden afgezien van een hoorgesprek in de bezwaarfase.
In hoger beroep betoogden de erven dat zij nog niet volledig waren gecompenseerd. Een van de erfgenamen woont in het buitenland en kreeg daardoor geen voordeel van de latere verrekening van het negatieve loon, en bovendien zou dat negatieve loon bij de overleden erflaatster tegen een hoger tarief zijn verrekend dan bij de erven afzonderlijk. Zij vonden dat een ambtenaar bij zoveel onrecht iets had moeten doen, en zo nodig de zaak had moeten voorleggen aan iemand die daartoe wel bevoegd was.
Het hof kwam niet aan een inhoudelijke beoordeling van die klacht toe. De procedure ging namelijk uitsluitend over de beschikking van 15 juli 2022, waarin de inspecteur weigerde de aanslag van de erflaatster zelf over 2014 ambtshalve te verminderen. De grieven van de erven gingen echter over de aanslagen die aan henzelf over het jaar 2016 waren opgelegd, het jaar waarin de terugbetaling had plaatsgevonden. Omdat dat een andere aanslag betrof, konden die argumenten in deze zaak niet slagen. Het hof erkende wel dat de inspecteur de stukken uit 2022 ten onrechte als een zelfstandig verzoek had behandeld, want het waren slechts aanvullende stukken bij een eerder verzoek uit 2021 dat over de aanslagen 2016 ging. Maar dat leidde niet tot vernietiging van het bestreden besluit, omdat de inspecteur ook zonder zo'n verzoek bevoegd is aanslagen ambtshalve te verminderen.
Voor de aanslagen 2016 zelf liep intussen al een aparte procedure. Na een eerder cassatiearrest van de Hoge Raad had de rechtbank Noord-Holland die zaak inhoudelijk behandeld, waarbij de inspecteur de aanslagen 2016 van de erven inmiddels ambtshalve had verminderd. Tegen die uitspraak was al hoger beroep ingesteld bij het Gerechtshof Amsterdam, en het hof Den Haag overwoog dat de erven hun resterende bezwaren daar konden voorleggen.
Het Gerechtshof Den Haag verklaarde het hoger beroep van de erven ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. Voor een proceskostenveroordeling zag het hof geen aanleiding.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHDHA:2025:2437, Gerechtshof Den Haag, 02-12-2025, 200.324.159/03
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht
ECLI:NL:RVS:2025:195, Raad van State, 22-01-2025, 202305398/1/R1
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:GHDHA:2024:2265, Gerechtshof Den Haag, 26-11-2024, 200.346.692/01
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht; Insolventierecht
ECLI:NL:GHDHA:2023:2473, Gerechtshof Den Haag, 19-12-2023, 200.315.319/01
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
BK-23/1213
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. dr.mr. C. Maas
- dhr. mr. R.M. Hermans
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.