Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:GHDHA:2025:2012Civiel Recht; Goederenrecht

Hof benoemt onafhankelijke bestuurder voor VvE in impasse door ruzie tussen twee eigenaars — GHDHA:2025:2012

VvE-bestuur / vervangende machtiging bij impasse tussen twee appartementseigenaars

Eiser / verzoeker

VvE (appellante in principaal hoger beroep)

VS

Verweerder / gedaagde

Appartementseigenaar (geïntimeerde in principaal hoger beroep, appellant in incidenteel hoger beroep)

Het hof vernietigt de VvE-besluiten van 8 februari 2024 en 13 maart 2024, verklaart de VvE niet-ontvankelijk in haar tegenverzoeken, en houdt iedere verdere beslissing aan in afwachting van een aktewisseling over de benoeming van Happy VvE Beheer als onafhankelijke bestuurder.

  • VvE-besluiten van 8 februari 2024 zijn vernietigbaar omdat niet vaststaat dat de uitnodiging de afwezige eigenaar tijdig bereikte en de bestuurder dit niet heeft geverifieerd.
  • VvE-besluiten van 13 maart 2024 zijn vernietigbaar omdat de bestuurder de andere eigenaar geen reële mogelijkheid bood zijn standpunt naar voren te brengen en de vergadering daarna eenzijdig voortzette.
  • Artikel 5:121 BW biedt in samenhang met artikel 2:8 BW een grondslag om bij een vastgelopen tweekoppige VvE een onafhankelijke bestuurder te benoemen ter vervanging van de zittende bestuurder.
  • De VvE is niet-ontvankelijk in haar tegenverzoeken (funderingsonderzoek en betredingsmachtiging) wegens ontbreken van een geldige procesmachtiging voor die tegenverzoeken; inhoudelijk zijn ze bovendien niet toewijsbaar.
  • Het hof is voornemens Happy VvE Beheer te benoemen als professioneel bestuurder voor € 795 per jaar exclusief btw, maar houdt de beslissing aan om partijen de gelegenheid te geven zich hierover uit te laten.

Samenvatting

Een kleine Vereniging van Eigenaars met slechts twee leden is al jaren volledig vastgelopen. De twee appartementseigenaars, die samen een pand beheren, stemmen over en weer tegen elk voorstel van de ander en voeren talrijke rechtszaken die de VvE tienduizenden euro's hebben gekost. Het pand verkeert ondertussen in slechte staat en heeft ernstige funderingsproblemen.

Eén van de eigenaars, tevens bestuurder van de VvE, leidde de vergaderingen op een manier die de rechtbank en later het hof als onacceptabel beoordeelden. Zo werden besluiten genomen op een vergadering van 8 februari 2024 waarvoor de andere eigenaar geen bevestiging had ontvangen dat de uitnodiging hem bereikt had. Op een vergadering van 13 maart 2024 weigerde de bestuurder zelfs het punt over vervanging van het bestuur te bespreken, stond niet toe dat de andere eigenaar zijn advocaat belde en dreigde hem buiten te sluiten als hij de zaal zou verlaten. Toen die eigenaar de vergadering verlaten had, nam de bestuurder in haar eentje besluiten over alle resterende punten.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Het gerechtshof Den Haag oordeelde dat beide vergaderingen gebrekkig zijn verlopen. De besluiten van 8 februari 2024 zijn vernietigbaar omdat niet vaststaat dat de andere eigenaar de uitnodiging tijdig ontving, en de bestuurder dit ook niet heeft nagekeken. De besluiten van 13 maart 2024 zijn vernietigbaar omdat de opstelling van de bestuurder zo rigide was dat geen echte besluitvorming mogelijk was. Een eigenaar die op die manier van deelname wordt uitgesloten, kan er niet op worden afgerekend dat hij de vergadering verliet.

Voor de impasse binnen de VvE zag het hof een juridische oplossing in artikel 5:121 van het Burgerlijk Wetboek, dat een appartementseigenaar de mogelijkheid geeft om aan de rechter vervangende toestemming te vragen als de medewerking van een ander zonder goede reden wordt geweigerd. Het hof redeneerde dat het bestuur van een VvE een directe relatie heeft met het beheer van gemeenschappelijke gedeelten, en dat dit artikel dus als grondslag kan dienen om een vastgelopen bestuurssituatie te doorbreken. Bovendien brengen de eisen van redelijkheid en billijkheid in een tweekoppige VvE mee dat partijen hun medewerking moeten verlenen aan een nieuw en onpartijdig bestuur.

Het hof benadrukte daarbij dat de verzoeker niet zelf een nieuwe bestuurder mag aanwijzen, omdat dat de onpartijdigheid al op voorhand ter discussie zou stellen. Ook andere verzoeken, zoals overdracht van de gehele administratie aan de verzoekende eigenaar en ontslag uit alle functies binnen de VvE, wees het hof af wegens gebrek aan onderbouwing of belang.

Omdat het hof betwijfelde of de twee partijen er zelf uit zouden komen, nam het de stap om zelf een professionele VvE-beheerder te benaderen. Het hof heeft Happy VvE Beheer bereid gevonden het bestuur over te nemen voor € 795 exclusief btw per jaar en € 195 exclusief btw aan eenmalige instapkosten. Partijen mogen zich nog uitlaten over deze kandidaat en de bijbehorende kosten, waarna het hof een definitieve beslissing neemt. Iedere verdere beslissing is aangehouden tot na die aktewisseling.

Betrokken advocaten

mr. B. van Zanten

VvE

BVD advocaten, HARDINXVELD-GIESSENDAM

17 uitspraken
mr. D.A. Evertsz

verweerder

Evertsz law & litigation, ROTTERDAM

61 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

200.343.591/01

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • dhr. mr. D. Stoutjesdijk
  • mw. mr.drs. J.I. De Vreese-Rood
  • dhr. mr. R.F. Groos
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Hof: buurvrouw mag splitsingsakte niet blokkeren na verbouwing benedenwoning

Een eigenaar van een benedenwoning in een gesplitst pand in Den Haag wilde zijn huis verkopen. In maart 2023 bleek dat de splitsingsakte en de splitsingstekening niet meer klopten met de werkelijkheid. De uitbouw (serre) en het woongedeelte in het souterrain stonden er niet of onjuist in. De eigenaar vroeg de eigenaar van de bovenwoning om mee te werken aan een wijziging van de akte. Zij weigerde, ook nadat partijen eerder op hoofdlijnen overeenstemming hadden bereikt. De kantonrechter in de rechtbank Den Haag verleende op 24 september 2025 een vervangende machtiging. Die vervangt de ontbrekende toestemming van de bovenbuurvrouw, op grond van artikel 5:140 van het Burgerlijk Wetboek. Op 24 oktober 2025 werd de gewijzigde akte bij de notaris gepasseerd. De bovenbuurvrouw ging in hoger beroep tegen de beschikking van de kantonrechter van 24 september 2025. De kernvraag was of zij zonder redelijke grond haar medewerking weigerde. Zij voerde aan dat de benedenbuurman zich gemeenschappelijke grond had toegeëigend, dat het besluit van de vereniging van eigenaars nietig was en dat de werkzaamheden het uiterlijk van het gebouw hadden veranderd. Ook vreesde zij hogere kosten, waardedaling, overlast, brandgevaar door zonnepanelen en scheuren in het gebouw. Het hof volgde haar daarin niet. Het souterrain bestond volgens de stukken al in 2002 en was door de rechtsvoorganger van de benedenbuurman aangebracht. Het behoorde al tot zijn privégedeelte. Hij had de bestaande ruimte alleen hoger gemaakt en niets aan de fundering veranderd. De uitbouw staat in de achtertuin, die volgens de splitsingsakte uitsluitend bij zijn appartementsrecht hoort. Er is dus geen gemeenschappelijke ruimte onttrokken. De veiligheidsbezwaren onderbouwde de bovenbuurvrouw onvoldoende. Het rapport van de Bouwkundige Keuringsdienst kon de oorzaak van de scheuren niet vaststellen en zag geen veiligheidsprobleem. De gemeente noemde de scheuren regulier of cosmetisch achterstallig onderhoud. De uitbouw mocht vergunningsvrij worden gebouwd. De scheuren waren er volgens het hof al voor de verbouwing. Ook de kostenzorg ging niet op. Onderhoud en verzekering van de uitbouw en het souterrain komen volgens de nieuwe akte voor rekening van de benedenbuurman, die daarvoor een aanvullende verzekering heeft afgesloten. Het ontbreken van een meerderheidsbesluit in de vereniging van eigenaars is geen grond voor weigering, want daarvoor bestaat juist de vervangende machtiging. Of zij goed was opgeroepen voor de vergadering van 25 oktober 2023, liet het hof in het midden, omdat zij niet binnen een maand vernietiging van het besluit had gevraagd. De verzoeken die de bovenbuurvrouw subsidiair deed, onder meer om zonnepanelen en dakraam te verwijderen en een vergoeding te betalen, noemt het hof een zelfstandig tegenverzoek. Zo'n verzoek kan op grond van artikel 362 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering niet voor het eerst in hoger beroep worden gedaan. Het hof bekrachtigt de beschikking van de kantonrechter. De bovenbuurvrouw wordt niet-ontvankelijk verklaard in haar tegenverzoek en veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep, begroot op € 4.410.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Goederenrecht
GHDHA:2026:2743
Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Goederenrecht
Hof Den Haag oordeelt dat buitenruimte en hellingbaan privébezit zijn van Verknocht B.V.

Verknocht B.V. uit Schiedam kocht in 2020 een appartementsrecht in een flatgebouw, oorspronkelijk in gebruik als kinderdagverblijf. Bij de aankoop hoorde volgens Verknocht ook een buitenruimte op het dak van de parkeergarage en een hellingbaan. De Vereniging van Eigenaars (VvE) betwistte dit en stelde dat deze ruimten gemeenschappelijk eigendom zijn van alle appartementseigenaren. Het geschil draait om de uitleg van de splitsingsstukken: de notariële akte van splitsing uit 2001 en de bijbehorende splitsingstekening. Op die tekening is de buitenruimte met een dikke lijn omgrensd, samen met het appartementsrecht van Verknocht. Dat is normaal gesproken het teken dat een ruimte privébezit is. In de tekst van de splitsingsakte wordt de buitenruimte echter niet afzonderlijk genoemd; de akte spreekt alleen van gebruik van de bedrijfsruimte "met toebehoren". De VvE had in november 2022 in een vergadering met grote meerderheid besloten dat de buitenruimte gemeenschappelijk is. Verknocht stapte naar de rechter. De rechtbank Rotterdam gaf in 2023 de VvE gelijk: de akte zou doorslaggevend zijn en de buitenruimte zou op grond van het toepasselijke modelreglement gemeenschappelijk zijn, omdat daken, terrassen en hellingbanen in dat reglement als gemeenschappelijk worden aangemerkt. In hoger beroep oordeelt het Gerechtshof Den Haag anders. De splitsingstekening is weliswaar niet automatisch doorslaggevend boven de akte, maar in dit geval is de dikke belijning op de tekening volstrekt duidelijk: de buitenruimte en de hellingbaan vallen er duidelijk binnen. Bovendien bevat de akte geen enkele aanwijzing dat van die tekening afgeweken is. De notaris die de splitsingsakte heeft opgesteld, bevestigde dit ook in een verklaring: bij niet-woonbestemmingen zoals een kinderdagverblijf komt het vaker voor dat in de akte niet precies wordt beschreven wat de tekening als exclusief gebruiksrecht aanwijst. Het hof wijst ook op de praktische logica van de situatie. Een kinderdagverblijf heeft volgens de geldende beleidsregels een buitenruimte nodig. De hellingbaan geeft uitsluitend toegang tot dit appartementsrecht en niet tot andere woningen. Appartementsindex 1 betaalt ook niet mee aan de kosten van de gemeenschappelijke entree, het trappenhuis en de liften, wat erop duidt dat dit appartement juist géén gebruik maakt van die gemeenschappelijke voorzieningen en een eigen ontsluiting heeft. Verder staat vast dat bij de oorspronkelijke verkoop in 2001 uitdrukkelijk een speelterrein bij het kinderdagverblijf is geleverd. Het hof verklaart ook het VvE-besluit van november 2022 nietig. Een vergaderbesluit kan de goederenrechtelijke omvang van een appartementsrecht niet wijzigen: daarvoor is een formele wijziging van de splitsingsakte nodig, waarvoor alle eigenaren moeten meewerken. De VvE had in een voorwaardelijke tegenvordering gevraagd om vergoeding van de kosten van een hekwerk dat zij in 2008 had laten plaatsen, en om de kosten van een eventuele wijziging van de splitsingsakte. Het hof wijst beide af. De VvE plaatste het hek destijds in overleg met het kinderdagverblijf, dat toen eigenaar was. Het hof ziet geen grond voor het oordeel dat Verknocht door dit hekwerk ongerechtvaardigd is verrijkt. De kosten voor wijziging van de splitsingsakte komen al helemaal niet aan de orde, omdat de bestaande splitsingsstukken de situatie al correct weergeven en er niets hoeft te worden gewijzigd. Het hof vernietigt het vonnis van de rechtbank Rotterdam en verklaart voor recht dat de buitenruimte en de hellingbaan toebehoren aan het appartementsrecht van Verknocht B.V. De VvE en de overige leden worden hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van beide instanties, in totaal € 5.811,30.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Goederenrecht
Hof bekrachtigt exclusief dakterrasrecht dat al bijna 20 jaar feitelijk bij woning hoort

Een eigenaar van een pakhuisappartementsrecht probeerde in hoger beroep te verhinderen dat zijn buurman het exclusieve gebruiksrecht op een dakterras officieel in de splitsingsakte vastgelegd zou krijgen. Het gerechtshof Den Haag wees het beroep af en bevestigde de beslissing van de kantonrechter. De kern van het geschil gaat terug naar 2008. De verweerder, eigenaar van een bovenwoningappartementsrecht boven het pakhuis, had destijds met toestemming van de toenmalige pakhuis-eigenaar een verouderd puntdak op eigen kosten vervangen door een plat dak en daarop een dakterras aangelegd. Vanuit zijn woning maakte hij een doorgang naar het dakterras. Sindsdien heeft hij het dakterras exclusief gebruikt. Toen hij zijn woning wilde verkopen, wees koper op het probleem: het dak behoort juridisch tot de gemeenschappelijke delen van de kleine vereniging van eigenaren, een 'slapende' VvE met slechts twee appartementsrechten. De verweerder vroeg de rechter om vervangende toestemming om de splitsingsakte te wijzigen, zodat het exclusieve gebruiksrecht op het dakterras formeel aan zijn woning wordt verbonden. De huidige eigenaar van het pakhuis verzette zich daartegen. Hij stelde dat hem gemeenschappelijk eigendom werd ontnomen. Verder betoogde hij dat het dakterras bij verkoop van de woning aan hem of aan de VvE zou moeten terugvallen, zodat hij er zelf mee kon doen wat hij wilde. In hoger beroep voegde hij hieraan toe dat hij mogelijk een lichtstraat in het platte dak wilde aanleggen voor een toekomstige woning in het pakhuis. Het hof veegde deze argumenten van tafel. Weliswaar behoort het dak formeel tot de gemeenschappelijke delen, maar de pakhuiseigenaar heeft er nooit feitelijk gebruik van gemaakt, en kon dat ook niet omdat er vanuit het pakhuis geen toegang tot het dak is. Het dak heeft voor hem uitsluitend een bouwkundige functie: bescherming van het pakhuis tegen regen en wind. Die functie blijft na toewijzing van het dakterras aan de woning volledig behouden. Van een verlies van iets wat de pakhuiseigenaar daadwerkelijk bezat, is dus geen sprake. Het argument dat het dakterras na een eventuele verkoop zou 'terugvallen' aan de pakhuiseigenaar verwierp het hof uitdrukkelijk. Gemeenschappelijke delen kunnen nooit exclusief eigendom worden van één appartementseigenaar: na een verkoop van de woning zou het dak gemeenschappelijk blijven, en kon de pakhuiseigenaar er evenmin mee doen wat hem zou goeddunken. Het plan voor een lichtstraat oordeelde het hof te vaag en te onzeker om mee te wegen. Concrete plannen ontbraken, en voor een lichtstraat zou de woning-eigenaar sowieso toestemming moeten geven. Datzelfde gold voor het idee om het puntdak terug te plaatsen: een ingrijpende ingreep die ook instemming vereist en weinig voordelen biedt. De pakhuiseigenaar vorderde subsidiair een gebruiksvergoeding van € 50.000, omdat de verweerder zijn woning met dakterras voor een hogere prijs zou kunnen verkopen. Het hof wees ook dit af: voor een dergelijke winstdeling bestaat geen juridische grondslag. De VvE is bovendien geen partij in de procedure, en de kosten van het dak zijn destijds niet door de VvE gedragen. Van verarming van de pakhuiseigenaar zelf is geen sprake. Het hof bekrachtigde de beschikking van de kantonrechter volledig en veroordeelde de pakhuiseigenaar in de proceskosten van het hoger beroep, begroot op € 3.131.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Goederenrecht
Hof wijst vordering tot uitkering afkoopwaarde kapitaalverzekering af wegens pandrecht ING

Een man sloot in 2007 een lening af bij ING voor de aankoop van een boot en verpandde daarvoor een kapitaalverzekering bij de rechtsvoorganger van Nationale Nederlanden. Toen hij in 2008 een duurdere boot wilde kopen, verstrekte ING een hogere lening van ruim € 263.000. Als voorwaarde stelde ING dat ook de kapitaalverzekering werd uitgebreid. De oude polis werd beëindigd en de opgebouwde waarde werd ingebracht in een nieuwe, hogere polis bij Nationale Nederlanden. In de akte van geldlening van 22 mei 2008 werd echter per abuis het nummer van de oude polis vermeld als het verpande object, terwijl de nieuwe polis al op dezelfde datum van kracht was geworden. De man betaalde jarenlang premie voor de nieuwe polis, maar toen hij in 2025 vroeg om vervroegde afkoop van die polis, weigerde Nationale Nederlanden uitkering. Zowel Nationale Nederlanden als ING stelden dat de nieuwe polis wel degelijk aan ING was verpand, en dat de vermelding van het oude polisnummer een kennelijke vergissing was. De man stapte naar de rechter en eiste uitkering van de afkoopwaarde van ruim € 86.000. Hij voerde aan dat uitsluitend de oude polis was verpand, en dat de nieuwe polis nooit rechtsgeldig aan ING was verpand. Hij wees ook op een uitspraak van de Commissie van Beroep van Kifid, het financiële klachteninstituut, die volgens hem had vastgesteld dat de nieuwe polis niet rechtsgeldig was verpand. De voorzieningenrechter wees zijn vorderingen af, waarna de man in hoger beroep ging bij het Gerechtshof Den Haag. Het hof verwierp allereerst het argument over de Kifid-uitspraak. Die procedure ging niet over de vraag of de verpanding rechtsgeldig was, maar over schending van zorgplicht en schadevergoeding door ING. De Commissie van Beroep had weliswaar opgemerkt geen pandakte te hebben aangetroffen, maar had de rechtsgeldigheid van de verpanding inhoudelijk nooit beoordeeld. De man kon zich dus niet op die uitspraak beroepen. Vervolgens beoordeelde het hof de pandakte zelf. Bij de uitleg van een pandakte gaat het niet alleen om de letterlijke tekst, maar ook om wat partijen in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten. Het hof woog daarvoor alle documentatie uit 2008 mee: de offerte van ING vermeldde uitdrukkelijk verpanding van de nieuwe levensverzekering, het aanvraagformulier bij Nationale Nederlanden vermeldde verpanding aan ING onder hetzelfde offertenummer, en het polisblad van de nieuwe polis dat de man in september 2008 ontving, vermeldde uitdrukkelijk dat hij alle rechten uit die nieuwe polis ingevolge de akte van 22 mei 2008 aan ING had verpand. De man betaalde bovendien ruim zestien jaar lang premie zonder ooit bezwaar te maken tegen de vermelding op het polisblad. Op grond van al deze omstandigheden, in onderlinge samenhang, oordeelde het hof dat de vermelding van het oude polisnummer in de pandakte berustte op een voor alle partijen duidelijke kennelijke vergissing. Het was naar het voorlopig oordeel van het hof de bedoeling geweest dat ING een pandrecht verkreeg op de nieuwe polis. De man had onvoldoende aannemelijk gemaakt dat hij recht had op uitkering. Daarnaast beoordeelde het hof of er spoedeisend belang was. De man stelde dat hij het geld nodig had als kapitaalinjectie voor zijn bedrijf, maar onderbouwde dat niet met concrete bedrijfsgegevens. ING wees er bovendien op dat de boot inmiddels fors in waarde was gedaald en dat bij verkoop een grote restschuld zou overblijven, zelfs na aftrek van de afkoopwaarde. ING kondigde ook aan de lening onmiddellijk op te eisen als de afkoopwaarde aan de man zou worden uitgekeerd. Het hof bekrachtigde het vonnis van de voorzieningenrechter en veroordeelde de man in de proceskosten in hoger beroep: € 6.870 aan Nationale Nederlanden en € 6.870 aan ING, vermeerderd met de wettelijke rente als hij niet tijdig betaalt.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Goederenrecht