ECLI:NL:GHDHA:2026:115, Gerechtshof Den Haag, 30-01-2026, 22-003257-24 — GHDHA:2026:115
Samenvatting
Bejaarde vrouw is tijdens het uitlaten van haar honden van achteren aangevallen, waarbij een arm om haar nek is geplaatst en haar keel werd dichtgedrukt. Vrijspraak poging tot doodslag. Veroordeling wegens poging tot zware mishandeling. Overwegingen over voorwaardelijk opzet. Ontslag van alle rechtsvervolging (OVAR) omdat het feit de verdachte niet kan worden toegerekend. Bij gebrek aan andere strafrechtelijke modaliteiten is er in redelijkheid geen andere mogelijkheid dan de oplegging van TBS met dwangverpleging. Overweging over het in de praktijk gevoelde gemis van de per 1 januari 2020 vervallen mogelijkheid om op grond van artikel 37 Sr (oud) de maatregel van plaatsing in een psychiatrisch ziekenhuis voor de duur van maximaal één jaar op te leggen.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHDHA:2024:1846, Gerechtshof Den Haag, 08-10-2024, 2200389023
Gerechtshof Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:GHDHA:2024:218, Gerechtshof Den Haag, 14-02-2024, 2200168822
Gerechtshof Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:GHDHA:2023:2028, Gerechtshof Den Haag, 25-10-2023, AV 001168-23
Gerechtshof Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:GHDHA:2022:975, Gerechtshof Den Haag, 07-06-2022, 2200306021
Gerechtshof Den Haag · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
22-003257-24
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. B.P. de Boer
- mw. mr. A.S.I. van Delden
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man uit de regio Rotterdam bleef na het einde van zijn relatie contact zoeken met zijn ex-vriendin. Tussen oktober 2023 en juli 2024 stuurde hij haar Facebook-berichten, vriendschapsverzoeken, een kaartje met zijn telefoonnummer en WhatsApp-berichten. Ook schreef hij twee keer aan haar dochter. De vrouw deed twee keer aangifte van belaging. De man, geboren in 1941, was in 2022 al eens veroordeeld voor belaging van dezelfde vrouw. De politierechter in Rotterdam veroordeelde hem in eerste aanleg voor belaging tot een voorwaardelijke taakstraf van 180 uur, met een contact- en locatieverbod. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal ging in hoger beroep uit van een kortere periode, van 8 april 2024 tot en met 25 juli 2024, en eiste een voorwaardelijke taakstraf van 120 uur met hetzelfde contact- en locatieverbod. Het hof ging na wat aantoonbaar van de man afkomstig was. Berichten van een prepaid-nummer rekende het niet aan hem toe: de man ontkende dat nummer te gebruiken en de politie had niet onderzocht wie het gebruikte. Er bleef een beperkt aantal contactmomenten over. De man stuurde op 8 april 2024 een gebroken hartje via Messenger en wenste de vrouw op haar verjaardag succes met een 'gefeliciteerd'. Daarnaast volgden korte berichten van niet meer dan een zin op 7 juni, 21 juni, 25 juni, 11 juli en 19 juli 2024, twee vriendschapsverzoeken op 20 en 21 juli en een kaartje met 'bel me' en zijn telefoonnummer van 24 april. Op 25 juli 2024 stuurde hij nog een WhatsApp-bericht. Aan de dochter stuurde hij op 5 en 11 juli twee korte berichten. Voor de beschuldigingen dat hij in september 2023 voor de deur stond, een envelop stuurde en een bloemstuk liet bezorgen, zag het hof te weinig bewijs, net als de advocaat-generaal en de verdediging. Volgens het hof gaat het om te weinig berichten, op te weinig momenten, om te spreken van belaging. Daarvoor is stelselmatigheid nodig, en die ontbreekt. Het hof begrijpt dat de vrouw de berichten als zeer vervelend ervoer, omdat zij geen contact meer wilde. Maar de berichten zijn kort en niet dreigend of dwingend van aard. Dat de man eerder voor belaging was veroordeeld, verandert dat niet. Ook het subsidiair tenlastegelegde, dwang, haalde het niet. Daarvoor moet iemand daadwerkelijk zijn gedwongen iets te doen, niet te doen of te dulden. Het hof zag daar geen aanwijzing voor. Een poging tot dwang was niet ten laste gelegd. Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij van beide tenlastegelegde feiten. De vrouw had een schadevergoeding van € 1.500 gevorderd voor immateriële schade; zij werd daarin niet-ontvankelijk verklaard, en moet de proceskosten van de man betalen, die het hof op nihil begrootte. Ook de vordering van het openbaar ministerie om een eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraf van 60 uur alsnog uit te voeren wees het hof af, omdat de man niet meer is veroordeeld voor een feit in de proeftijd.
Een man uit Rotterdam stuurde op 9 juli 2025 pornografische foto's van zichzelf en van de kort daarvoor overleden dochter van een vrouw naar die vrouw. Zij had daar niet om gevraagd. De vrouw voelde zich diep gekwetst en was bang dat de man de foto's ook aan anderen zou sturen. Ze ervoer het bovendien als een gebrek aan respect voor haar overleden dochter, die nooit zou hebben gewild dat haar moeder zulke foto's te zien kreeg. Het gerechtshof Den Haag behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Rotterdam van 10 maart 2026. De politierechter had de man in eerste aanleg al veroordeeld tot een taakstraf van 70 uren. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen. Het hof vernietigde het vonnis toch, omdat het een iets andere bewezenverklaring formuleerde dan de politierechter. Wat meer of anders was tenlastegelegd, achtte het hof niet bewezen, en daarvan sprak het de man vrij. Bij de straf woog het hof de ernst van het feit zwaar mee. De man heeft de eerbaarheidsgevoelens van het slachtoffer diep gekwetst, en dat rekent het hof hem zwaar aan. Hij is eerder vele malen veroordeeld, maar niet voor feiten als dit. Uit het advies van Reclassering Nederland bleek dat er geen recent delictpatroon is: de laatste veroordeling in Nederland dateert uit 2017. Wel kwam de man het afgelopen jaar weer vaker in beeld bij politie en justitie. Na jaren dakloosheid woont hij sinds maart 2025 in een huurwoning in het project Housing First, met wekelijkse begeleiding. De reclassering schatte het risico op herhaling in als gemiddeld en adviseerde een straf zonder bijzondere voorwaarden. Een cocaïneverslaving speelt mee, maar volgens de reclassering is dat gebruik niet delictgerelateerd en is nu geen interventie nodig. Ook de schadevergoeding kwam aan bod. De vrouw eiste € 500 voor immateriële schade. De verdediging wilde haar niet-ontvankelijk laten verklaren en vroeg anders om een forse matiging. Het hof wees het bedrag toe op grond van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek. Die bepaling geeft een bloedverwant tot in de tweede graad recht op een billijke vergoeding als de nagedachtenis van een overledene wordt aangetast. Door pornografische foto's van haar overleden dochter te sturen tastte de man de nagedachtenis van de dochter aan, en wel op een manier waarvoor zij zelf, als ze nog had geleefd, schadevergoeding had kunnen eisen. Het hof veroordeelde de man tot een taakstraf van 70 uren, te vervangen door 35 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast moet hij € 500 schadevergoeding betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 juli 2025. Het hof legde hem ook de schadevergoedingsmaatregel op: hij moet dat bedrag aan de Staat betalen ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling van ten hoogste 5 dagen als dwangmiddel. Betaalt hij op een van beide manieren, dan vervalt de andere verplichting.
Een jonge man uit Syrië verdiepte zich tussen begin 2023 en eind mei 2024 jarenlang in het gedachtegoed van terreurorganisatie Islamic State. Hij bezocht websites met IS-propaganda, downloadde video's met executies en instructies voor het maken van explosieven, en chatte via Signal, WhatsApp en Telegram over strijdgebieden, reisroutes en het plegen van een zelfmoordaanslag. Hij boekte ook tickets naar Frankrijk en Madrid en reisde naar Frankrijk, met het oogmerk door te reizen om deel te nemen aan de gewapende jihadstrijd. De tenlastelegging gaat over het voorbereiden en bevorderen van moord, doodslag en brandstichting met een terroristisch oogmerk. Het gerechtshof Den Haag behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 3 maart 2025. Die rechtbank had de man veroordeeld tot 24 maanden gevangenisstraf en een tbs-maatregel met voorwaarden opgelegd, waarbij de maatregel direct uitgevoerd mocht worden. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal eiste in hoger beroep dezelfde 24 maanden gevangenisstraf, primair met tbs met dwangverpleging en subsidiair met tbs met voorwaarden. Het hof deelt het oordeel van de rechtbank dat bewezen is dat de man een terroristisch oogmerk had. Zijn verklaring dat hij zich alleen in een islamitisch gebied wilde vestigen, vindt het hof niet aannemelijk. Hij zocht herhaaldelijk en gericht naar IS-informatie, onderhield langdurig contact met derden, had gewelddadige content op zijn telefoon en zei in chats dat hij zich wilde aansluiten bij de strijd. Bij de man is volgens de gedragsdeskundigen sprake van schizofrenie en een stoornis in het gebruik van lachgas, die nu in langdurige remissie is. Zij adviseren de feiten licht verminderd toe te rekenen. Het hof volgt dat: de ziekelijke stoornis beïnvloedde zijn gedragskeuzes zodanig dat de feiten hem slechts in verminderde mate kunnen worden toegerekend. Het recidiverisico op een gewelddadige extremistische daad schatten de deskundigen op korte termijn matig-hoog in en bij terugkeer in de samenleving zonder behandeling ook, volgens het hof. De doorslag voor de zwaardere maatregel is het verloop van de periode waarin de man met geschorste voorlopige hechtenis in kliniek Veldzicht verbleef, van 21 september 2025 tot en met 23 juni 2026. Daar waren verschillende incidenten, kreeg hij meerdere officiële waarschuwingen en werd een crisismaatregel toegewezen. Het reclasseringstoezicht werd teruggegeven omdat hij de bijzondere voorwaarden overtrad, en de behandeling werd stopgezet. De reclassering adviseerde daarom negatief over tbs met voorwaarden en wees op achterdocht, vijandigheid en beperkt ziekte-inzicht. Een psycholoog van de Pro Justitia-rapporteurs lichtte toe dat tbs met voorwaarden alleen was geadviseerd voor zover de reclassering dat haalbaar achtte. Het hof vernietigt het vonnis voor zover het de tbs-maatregel met voorwaarden betreft en heft de dadelijke uitvoerbaarheid daarvan op. Het gelast tbs met bevel tot verpleging van overheidswege, die vanwege het soort misdrijf langer dan vier jaar kan duren. De gevangenisstraf van 24 maanden met aftrek van voorarrest en de verbeurdverklaring van een telefoon en computer blijven in stand.
In een strafzaak waarin een man was veroordeeld en twee benadeelde partijen schadevergoeding kregen, bleek na het arrest een fout te zijn geslopen in de berekening van de gijzeling. Gijzeling is een middel om de betaling van een schadevergoedingsmaatregel af te dwingen: wie niet betaalt en van wie het geld niet te verhalen is, kan daarvoor een bepaalde tijd vastzitten. Het Gerechtshof Den Haag stelde vast dat het eigen arrest van 10 november 2026 een onmiddellijk kenbare fout bevatte, die zich leent voor eenvoudig herstel. In dat arrest had het hof het vonnis van de rechtbank bevestigd voor de vorderingen van de twee benadeelde partijen. Het vonnis noemde voor elke schadevergoedingsmaatregel een eigen aantal dagen gijzeling: 336 dagen voor een hoofdsom van € 65.698,02 en 85 dagen voor een hoofdsom van € 10.000. Samen is dat 421 dagen. De wet staat voor alle maatregelen tezamen echter maximaal 365 dagen toe. Daar was in het vonnis ten onrechte geen rekening mee gehouden, en het hof had dit in zijn arrest abusievelijk niet verbeterd. Het hof herstelt die misslag nu zelf. Het verdeelt het wettelijke maximum van 365 dagen naar verhouding over de twee schadevergoedingsmaatregelen. Het hof overweegt dat de verdachte door dit herstel niet in enig rechtens te respecteren belang wordt geschaad. Het wijzigt daarvoor pagina 6 van het arrest, waar een extra overweging over de verbetering van het vonnis wordt toegevoegd. De beslissing is dat de gijzeling bij het niet kunnen verhalen van de hoofdsom van € 65.698,02 wordt verlaagd van 336 naar 317 dagen, en bij de hoofdsom van € 10.000 van 85 naar 48 dagen. Samen komt dat uit op 365 dagen, precies het wettelijke maximum.
Op 11 maart 2022 vuurde een man in de woning van zijn ex-partner in Bergschenhoek een kogel af op haar hoofd, terwijl hun dochter in huis lag te slapen. De vrouw overleefde de aanslag, maar raakte ernstig gewond. Haar linkeroog moest operatief worden verwijderd en ze draagt nu een kunstoog. Ze kan door hersenletsel niet meer ruiken en proeven, en een deel van de kogelfragmenten blijft in haar hoofd zitten. Het slachtoffer droeg op dat moment een AWARE-alarmkastje, bedoeld voor mensen die door een ex-partner worden bedreigd. De man werd in eerste aanleg door de rechtbank Rotterdam veroordeeld voor onder meer poging tot moord met voorbedachten rade, stalking, bedreiging, overtreding van een gedragsaanwijzing en illegaal wapenbezit. Daarvoor kreeg hij 12 jaar gevangenisstraf. Zowel hij als de officier van justitie ging in hoger beroep: de advocaat-generaal eiste 14 jaar. Het hof Den Haag oordeelt in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 13 maart 2025. Het bevestigt het vonnis grotendeels, met enkele verbeteringen, en vernietigt het alleen voor de opgelegde gevangenisstraf en de motivering daarvan. Het hof haalt een aantal passages en bewijsmiddelen uit het vonnis weg, onder meer over websites en zoekopdrachten van de verdachte. Het hof rekent de man zwaar aan dat hij zijn ex-partner van dichtbij in het hoofd schoot en dat zijn dochter moet opgroeien met het besef dat haar vader haar moeder wilde doden. Voorafgaand aan de aanslag belaagde hij het slachtoffer, vernielde hij de ruit van haar voordeur, bedreigde hij haar meermalen met de dood en overtrad hij een contactverbod. De man heeft volgens het hof geen verantwoordelijkheid voor zijn daden genomen. Een eerdere veroordeling uit 2015 voor mishandeling van een ex-partner en vernieling weegt beperkt mee als strafverzwarende omstandigheid. Uit het rapport van het Pieter Baan Centrum blijkt dat er geen psychische stoornis is vastgesteld. Wel zijn er kwetsbaarheden in zijn persoonlijkheid: een beperkt vermogen tot inleven en tot het reguleren van emoties en agressie binnen een intieme relatie. Over de duur van de procedure oordeelt het hof dat de redelijke termijn in eerste aanleg niet is geschonden. De verdachte trok zijn medewerking aan onderzoek in, en de vertraging door wachttijden bij het Pieter Baan Centrum komt voor zijn rekening. In hoger beroep is de termijn met ongeveer drie en een halve maand overschreden. Dat is een geringe overschrijding, dus het hof volstaat met die constatering, zonder strafvermindering. Het hof legt de man 12 jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf op, met aftrek van voorarrest. Daarnaast krijgt hij voor vijf jaar een contactverbod met het slachtoffer, met twee weken vervangende hechtenis per overtreding en een maximum van zes maanden. Contact over de dochter loopt alleen via een tussenpersoon van een bevoegde instantie. Anders dan de advocaat-generaal wilde, verklaart het hof dit verbod niet dadelijk uitvoerbaar. Ook legt het de maatregel tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking op (artikel 38z Wetboek van Strafrecht), zodat er na de straf toezicht mogelijk blijft.