Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:GHDHA:2026:1558Civiel Recht; Arbeidsrecht

Hof Den Haag vernietigt ontslag op staande voet bij Renes Recycling wegens onvoldoende bewijs fraude — GHDHA:2026:1558

ontslag op staande voet wegens vermeend frauduleus ziekteverzuim

Eiser / verzoeker

werknemer (chauffeur)

VS

Verweerder / gedaagde

Renes Recycling B.V.

Renes Recycling veroordeeld tot betaling van € 3.456 bruto gefixeerde schadevergoeding, € 3.456 bruto billijke vergoeding, € 183,06 bruto transitievergoeding en € 525 netto aan overuren; ontslag op staande voet nietig verklaard.

  • Observaties van bedrijfsrecherche zijn niet onverenigbaar met het oordeel van de arboverpleegkundige over arbeidsongeschiktheid voor zwaar chauffeurwerk.
  • Werkgever had de bevindingen voor een aanvullende beoordeling aan de bedrijfsarts moeten voorleggen voordat hij overging tot ontslag op staande voet.
  • Enkel bewijs van beperkte mobiliteit thuis volstaat niet als bewijs van frauduleus ziekteverzuim wanneer de arbeidsongeschiktheid zelf niet wordt betwist.
  • Renes veroordeeld tot € 3.456 bruto billijke vergoeding, € 3.456 bruto gefixeerde schadevergoeding en € 183,06 bruto transitievergoeding.
  • Tegenverzoeken van Renes tot terugbetaling van loon en vergoeding van recherchekosten worden alsnog afgewezen.

Samenvatting

Een chauffeur die bij het Rotterdamse afvalbedrijf Renes Recycling werkte, werd in juni 2024 op staande voet ontslagen nadat zijn werkgever hem ervan verdacht zijn arbeidsongeschiktheid te overdrijven. Het hof oordeelde dat dit ontslag onterecht was.

De man meldde zich op 4 juni 2024 ziek na het verdraaien van zijn rechterknie op het werk. Hij had een uitgebreide voorgeschiedenis met die knie, was eerder tweemaal geopereerd en had van zijn huisarts pijnstilling en een verwijzing naar de fysiotherapeut gekregen. Tijdens een consult bij de arboverpleegkundige op 21 juni 2024 werd vastgesteld dat hij beperkt was in zijn mobiliteit en dat hij op dat moment niet zelfstandig aan het verkeer kon deelnemen. Wel werd opgemerkt dat er strikt genomen geen sprake was van volledige arbeidsongeschiktheid, maar dat werkhervatting op korte termijn werd ontraden om herstel te bevorderen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De financieel directeur van Renes had diezelfde dag gezien dat de man zonder moeite de trappen van zijn appartementencomplex oprende en zelfstandig in een auto reed. Nadat hij later die dag met krukken uit de auto stapte bij de arbodienst, rees het vermoeden dat de man een slaatje sloeg uit zijn ziekmelding. Renes schakelde bedrijfsrecherche in, die de man vier dagen observeerde. Uit dat onderzoek bleek dat hij regelmatig zijn honden uitliet, trapliep zonder hulpmiddelen, zelfstandig auto reed en op een voetbalveld liep.

Op basis hiervan ontsloeg Renes de man op 27 juni 2024 op staande voet wegens zogenaamd frauduleus ziekteverzuim. De kantonrechter gaf Renes aanvankelijk gelijk: het ontslag was rechtsgeldig. De rechter veroordeelde de werknemer zelfs tot terugbetaling van loon over enkele dagen en tot vergoeding van de kosten van het ingehuurde recherchebureau.

Het hof zag dat anders. De kern van het oordeel is dat de observaties van Renes en het recherchebureau niet onverenigbaar zijn met de bevindingen van de arboverpleegkundige. De verpleegkundige had haar oordeel gebaseerd op de aard van het werk van de chauffeur, namelijk het besturen van een vrachtwagen met haakarm, klimmen, tillen en sjorren van zware containers. Dat de man thuis kortere autoritjes kon maken of zijn honden uitliet, betekent niet dat hij ook geschikt was voor die zware werkzaamheden. Het hof nam ook aan dat zijn klachten verslechterden naarmate de dag vorderde en de werking van de pijnstilling afnam. Renes had de observaties voor een aanvullende beoordeling aan de bedrijfsarts kunnen voorleggen, maar deed dat niet. Sterker nog: een al geplande vervolgafspraak bij de bedrijfsarts ging niet door nadat Renes de arbodienst meedeelde dat het dienstverband al was beëindigd.

Wel stelde het hof vast dat de man op één punt niet helemaal de waarheid sprak: in een WhatsApp-bericht aan zijn leidinggevende schreef hij dat hij de deur niet uit kon en op krukken liep. Maar dat bericht werd verzonden in de context van een conflict over niet-uitbetaalde overuren en woog volgens het hof onvoldoende zwaar om ontslag op staande voet te rechtvaardigen.

Het hof vernietigde de beschikking van de kantonrechter volledig en veroordeelde Renes Recycling tot betaling van € 525 netto aan overuren, € 3.456 bruto aan gefixeerde schadevergoeding, € 3.456 bruto aan billijke vergoeding wegens het onrechtmatige ontslag en € 183,06 bruto aan transitievergoeding. De tegenverzoeken van Renes werden afgewezen, en het bedrijf moet ook de proceskosten in beide instanties betalen.

Betrokken advocaten

mr. P.A. van Lange

eiser

Paul van Lange, DORDRECHT

70 uitspraken
mr. A.L. van den Bosch

verweerder

BASE Advocaten, ROTTERDAM

4 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

200.357.923/01

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

GHDHA:2026:3135
Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
GHDHA:2026:3070
Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
GHDHA:2026:3096
Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Hof laat belastingadviseur inzage nemen in logs van oud-werknemer na vermoed concurrentiebeding

Een belastingadviesbureau in Amsterdam, EU-Tax, denkt dat een voormalige administratief medewerkster het concurrentiebeding heeft overtreden dat zij bij haar vertrek had getekend. Een klant van het bureau stapte begin 2020 over naar een administratiekantoor waar zij later bleek te werken. Of zij daar al in de eerste helft van 2020 bij betrokken was, is de vraag waar het hof zich nu over boog. Het hof wijst de hoofdvorderingen voorlopig af, maar geeft EU-Tax wel toegang tot digitale sporen die het antwoord kunnen geven. De vrouw werkte van 1 juli 2017 tot 1 juli 2019 bij EU-Tax. Haar dienstverband eindigde met een vaststellingsovereenkomst. Daarin stond een nieuw concurrentiebeding: een jaar lang mocht zij in een straal van 30 kilometer rond het kantoor in Den Haag geen vergelijkbare diensten leveren aan klanten van de afgelopen drie jaar. Bij overtreding hoorde een boete van € 2.500 per overtreding, plus € 250 per dag dat de overtreding voortduurt. Het beding liep dus af op 30 juni 2020. Sinds 11 oktober 2021 staat zij met een eenmanszaak ingeschreven in het handelsregister en werkt zij samen met een man die een eigen administratiepraktijk heeft. De zaak ligt bij het gerechtshof Den Haag in hoger beroep tegen het vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Den Haag van 12 november 2025. De kantonrechter wees alle vorderingen van EU-Tax af en veroordeelde het bedrijf in de proceskosten. EU-Tax wil in hoger beroep verklaringen voor recht dat de vrouw het beding schond en dat haar werkgever onrechtmatig handelde, plus hoofdelijke betaling van de boetes of schadevergoeding. Subsidiair vraagt het bedrijf om inzage in digitale gegevens. Het hof oordeelt voorlopig dat de vrouw het beding niet heeft overtreden. Dat de klant 'via' haar naar de praktijk van haar huidige samenwerkingspartner is gekomen, betekent volgens het hof nog niet dat zij daar een actieve rol in had, en EU-Tax heeft daar geen concrete feiten over aangevoerd. De klant werd wel vanaf begin 2020 bediend door de administrateur, maar betrokkenheid van de vrouw vóór 30 juni 2020 is niet aangetoond. De administrateur schreef zijn klanten op 15 november 2021 dat zij 'vanaf oktober' 2021 tot het team was toegetreden, wat past bij de startdatum van haar eenmanszaak. Dat bericht heeft EU-Tax niet weersproken. De stelplicht ligt bij EU-Tax, en het hof gaat daarom voorbij aan haar bewijsaanbod. De vordering over de boetes is bovendien te vaag: een berekening ontbreekt en het is niet uitgelegd waarom de administrateur, die niet aan het beding is gebonden, die boetes zou moeten betalen. Daarna beoordeelt het hof de subsidiaire inzagevordering op grond van artikel 194 Rv. Het gaat om metadata en auditlogs: e-mailheaders, agenda- en telefoniegegevens, CRM-sporen en boekhoudlogs die laten zien wie wanneer in het dossier van de klant werkte, zonder de inhoud te tonen. Het hof neemt aan dat de computersystemen van de administrateur dit soort gegevens bijhouden, dat ze voldoende afgebakend zijn en dat EU-Tax er belang bij heeft, omdat ze kunnen laten zien of de vrouw in de periode van het beding voor deze klant werkte. Een mogelijk afzonderlijk account van de vrouw zelf, of een eerder gebruikt systeem van de eenmanszaak, wijst het hof af, omdat niet aannemelijk is dat dit bestaat. Het hof ziet geen reden om een specifieke deurwaarder of IT-deskundige aan te wijzen, maar eist wel dat een onafhankelijke gerechtsdeurwaarder de inzage uitvoert, eventueel met een IT-deskundige. Het hof staat de gerechtsdeurwaarder toe een uittreksel te maken van de metadata en auditlogs van de computersystemen van de administrateur, gerelateerd aan de gebruiker en de klant, over de periode van 1 januari 2020 tot en met 30 juni 2020. Dat uittreksel moet aan EU-Tax worden verstrekt, en het arrest is hierover uitvoerbaar bij voorraad. Of er daadwerkelijk een overtreding is, beoordeelt het hof pas nadat partijen op de gegevens hebben gereageerd; iedere verdere beslissing in de hoofdzaak is aangehouden.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
GHDHA:2026:2830
Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Arbeidsrecht