Hof bekrachtigt veroordeling Oostwings na onrechtmatige beëindiging uitzendovereenkomst — GHDHA:2026:1846
arbeidsrecht / onrechtmatige beëindiging uitzendovereenkomst
Eiser / verzoeker
Oostwings B.V. (appellante)
Verweerder / gedaagde
Bewindvoerder van de heer [naam 1]
Het hof bekrachtigt de beschikking van de kantonrechter en veroordeelt Oostwings tot betaling van gefixeerde schadevergoeding van € 5.634,16, transitievergoeding van € 2.703,03 bruto, billijke vergoeding van € 3.219,52 bruto, achterstallig loon van € 3.123,61 bruto en proceskosten van € 3.596,-.
- Voor opzegging door een werknemer is een duidelijke en ondubbelzinnige wilsuiting vereist; een ziekmelding en verwijzing naar het UWV voldoen daar niet aan.
- Oostwings heeft als uitzendbureau haar zorgplicht geschonden door een zieke, onder bewind staande werknemer niet te wijzen op de gevolgen van ontslag.
- Een fase 3-uitzendovereenkomst eindigt niet van rechtswege bij het wegvallen van een project; de NBBU-CAO verplicht tot herplaatsing en loondoorbetaling.
- Nieuwe zelfstandige (tegen)verzoeken, zoals verrekening van een gestelde lening, zijn in hoger beroep niet toegestaan op grond van artikel 362 Rv.
- Het hof bekrachtigt de toewijzing van gefixeerde schadevergoeding, transitievergoeding en billijke vergoeding wegens onrechtmatige opzegging door Oostwings.
Samenvatting
Een uitzendkracht die als turnaround planner werkte via Oostwings B.V. uit Rotterdam verloor begin februari 2025 plotseling zijn inkomen. Oostwings beweerde dat de man zelf telefonisch ontslag had genomen, maar de man ontkende dat met klem. Hij stelde zich ziek te hebben gemeld en verwees naar zijn lopende uitzendovereenkomst, die nog tot 2 september 2025 zou duren.
Het hof onderzocht de e-mailwisseling tussen partijen en concludeerde dat nergens uit bleek dat de man zijn arbeidsovereenkomst vrijwillig had beëindigd. Integendeel: hij had zich op 10 februari 2025 ziekgemeld, wat Oostwings weigerde te accepteren. Zijn reactie dat hij zich dan maar tot het UWV zou wenden, was volgens het hof geen berusting in ontslag, maar een reactie op de verwijzing van Oostwings naar het UWV.
Voor een geldige opzegging door een werknemer is volgens vaste rechtspraak een duidelijke en ondubbelzinnige wilsuiting vereist. Die maatstaf bestaat om werknemers te beschermen tegen de ernstige gevolgen van vrijwillig ontslag, zoals het verlies van ontslagbescherming en het recht op een werkloosheidsuitkering. Oostwings had bovendien de plicht om de man te wijzen op die gevolgen, zeker omdat hij een uitzendkracht in een kwetsbare positie was, op dat moment ziek was en onder bewind stond. Een dergelijke waarschuwing heeft Oostwings niet gegeven: een brief die dit zou bewijzen ontbrak volledig in het dossier.
Het hof stelde vast dat Oostwings na 31 januari 2025 geen salaris meer had betaald en een eindafrekening had opgemaakt. Daarmee had Oostwings de overeenkomst feitelijk zelf eenzijdig beëindigd, zonder de wettelijke regels te volgen. Het argument van Oostwings dat de overeenkomst sowieso van rechtswege zou zijn geëindigd omdat het project bij inlener Alfa Piping was gestopt, verwierp het hof. Onder de toepasselijke CAO voor uitzendkrachten (NBBU-CAO) loopt een fase 3-uitzendovereenkomst bij het wegvallen van een project gewoon door en moet de uitzendonderneming de werknemer herplaatsen.
Oostwings had ook voor het eerst in hoger beroep gevraagd om verrekening van een gestelde lening van € 11.080,- en € 2.662,- voor niet-gewerkte uren bij een eerdere opdrachtgever. Het hof wees dit af omdat zulke nieuwe zelfstandige verzoeken in hoger beroep niet meer mogen worden ingediend. Bovendien ontbraken een leningsovereenkomst en voldoende bewijs.
Het hof bekrachtigde de beslissing van de kantonrechter volledig. Oostwings moet aan de man betalen: € 3.123,61 bruto aan achterstallig loon, reserveringen en vakantietoeslag met wettelijke verhoging en rente, een gefixeerde schadevergoeding van € 5.634,16 wegens het niet in acht nemen van de opzegtermijn, een transitievergoeding van € 2.703,03 bruto en een billijke vergoeding van € 3.219,52 bruto. Daarnaast werd Oostwings veroordeeld in de proceskosten in hoger beroep van € 3.596,-.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2025:16981, Rechtbank Den Haag, 16-09-2025, C/09/690217 / KG ZA 25-825
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2024:7518, Rechtbank Rotterdam, 31-07-2024, C/10/667140 / HA ZA 23-894
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHDHA:2023:1657, Gerechtshof Den Haag, 27-06-2023, 200.304.338/01
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHAMS:2023:1346, Gerechtshof Amsterdam, 16-05-2023, 200.307.660/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
200.362.721/01
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een belastingadviesbureau in Amsterdam, EU-Tax, denkt dat een voormalige administratief medewerkster het concurrentiebeding heeft overtreden dat zij bij haar vertrek had getekend. Een klant van het bureau stapte begin 2020 over naar een administratiekantoor waar zij later bleek te werken. Of zij daar al in de eerste helft van 2020 bij betrokken was, is de vraag waar het hof zich nu over boog. Het hof wijst de hoofdvorderingen voorlopig af, maar geeft EU-Tax wel toegang tot digitale sporen die het antwoord kunnen geven. De vrouw werkte van 1 juli 2017 tot 1 juli 2019 bij EU-Tax. Haar dienstverband eindigde met een vaststellingsovereenkomst. Daarin stond een nieuw concurrentiebeding: een jaar lang mocht zij in een straal van 30 kilometer rond het kantoor in Den Haag geen vergelijkbare diensten leveren aan klanten van de afgelopen drie jaar. Bij overtreding hoorde een boete van € 2.500 per overtreding, plus € 250 per dag dat de overtreding voortduurt. Het beding liep dus af op 30 juni 2020. Sinds 11 oktober 2021 staat zij met een eenmanszaak ingeschreven in het handelsregister en werkt zij samen met een man die een eigen administratiepraktijk heeft. De zaak ligt bij het gerechtshof Den Haag in hoger beroep tegen het vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Den Haag van 12 november 2025. De kantonrechter wees alle vorderingen van EU-Tax af en veroordeelde het bedrijf in de proceskosten. EU-Tax wil in hoger beroep verklaringen voor recht dat de vrouw het beding schond en dat haar werkgever onrechtmatig handelde, plus hoofdelijke betaling van de boetes of schadevergoeding. Subsidiair vraagt het bedrijf om inzage in digitale gegevens. Het hof oordeelt voorlopig dat de vrouw het beding niet heeft overtreden. Dat de klant 'via' haar naar de praktijk van haar huidige samenwerkingspartner is gekomen, betekent volgens het hof nog niet dat zij daar een actieve rol in had, en EU-Tax heeft daar geen concrete feiten over aangevoerd. De klant werd wel vanaf begin 2020 bediend door de administrateur, maar betrokkenheid van de vrouw vóór 30 juni 2020 is niet aangetoond. De administrateur schreef zijn klanten op 15 november 2021 dat zij 'vanaf oktober' 2021 tot het team was toegetreden, wat past bij de startdatum van haar eenmanszaak. Dat bericht heeft EU-Tax niet weersproken. De stelplicht ligt bij EU-Tax, en het hof gaat daarom voorbij aan haar bewijsaanbod. De vordering over de boetes is bovendien te vaag: een berekening ontbreekt en het is niet uitgelegd waarom de administrateur, die niet aan het beding is gebonden, die boetes zou moeten betalen. Daarna beoordeelt het hof de subsidiaire inzagevordering op grond van artikel 194 Rv. Het gaat om metadata en auditlogs: e-mailheaders, agenda- en telefoniegegevens, CRM-sporen en boekhoudlogs die laten zien wie wanneer in het dossier van de klant werkte, zonder de inhoud te tonen. Het hof neemt aan dat de computersystemen van de administrateur dit soort gegevens bijhouden, dat ze voldoende afgebakend zijn en dat EU-Tax er belang bij heeft, omdat ze kunnen laten zien of de vrouw in de periode van het beding voor deze klant werkte. Een mogelijk afzonderlijk account van de vrouw zelf, of een eerder gebruikt systeem van de eenmanszaak, wijst het hof af, omdat niet aannemelijk is dat dit bestaat. Het hof ziet geen reden om een specifieke deurwaarder of IT-deskundige aan te wijzen, maar eist wel dat een onafhankelijke gerechtsdeurwaarder de inzage uitvoert, eventueel met een IT-deskundige. Het hof staat de gerechtsdeurwaarder toe een uittreksel te maken van de metadata en auditlogs van de computersystemen van de administrateur, gerelateerd aan de gebruiker en de klant, over de periode van 1 januari 2020 tot en met 30 juni 2020. Dat uittreksel moet aan EU-Tax worden verstrekt, en het arrest is hierover uitvoerbaar bij voorraad. Of er daadwerkelijk een overtreding is, beoordeelt het hof pas nadat partijen op de gegevens hebben gereageerd; iedere verdere beslissing in de hoofdzaak is aangehouden.