Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:GHDHA:2026:1871Civiel Recht; Arbeidsrecht

Hof verlaagt ziekteloon voor werknemer van Euro Werk c.s. naar 80% in tweede ziektejaar — GHDHA:2026:1871

loondoorbetaling bij ziekte / re-integratieverplichtingen / werkgeversidentiteit

Eiser / verzoeker

Euro Werk Aanneembedrijf B.V., Eurowerk 2 B.V. en Eurowerk 3 B.V. (appellanten)

VS

Verweerder / gedaagde

werkneemster (geïntimeerde)

Het hof bekrachtigde de hoofdelijke veroordeling van Euro Werk c.s. grotendeels, maar verlaagde het te betalen loon naar € 382,43 bruto per week (80% in het tweede ziektejaar) vanaf 8 december 2024, met 50% wettelijke verhoging en wettelijke rente.

  • Werkgever is wettelijk verplicht schriftelijk te melden wie de werkgever is; bij gebreke daarvan komen de gevolgen van onduidelijkheid over de werkgeversidentiteit voor rekening van de drie vennootschappen, die hoofdelijk zijn veroordeeld.
  • Beroep op CAO Glastuinbouw voor opschorting loon en lager loonpercentage faalt, omdat de ABU CAO van toepassing is zoals steeds was aangenomen in de arbeidsovereenkomst en eerdere procedures.
  • Loonstop wegens geweigerde re-integratie afgewezen: eerder in november 2024 al vastgesteld dat medische beperkingen de reisafstand tot een belemmering maken; nieuwe informatie ontbreekt.
  • Loon in het tweede ziektejaar bedraagt op grond van de ABU CAO 80% van het overeengekomen loon, vastgesteld op € 382,43 bruto per week.
  • Wettelijke verhoging van 50% gehandhaafd vanwege structurele wanbetaling en twee eerdere noodzakelijke kortgedingprocedures.

Samenvatting

Een werknemer van een aanneembedrijf in Den Haag, dat onder de handelsnaam Euro Start Uitzendbureau opereert, moest al drie keer naar de rechter om haar loon tijdens ziekte te ontvangen. De vrouw meldde zich in juni 2023 ziek en sindsdien betalen Euro Werk Aanneembedrijf B.V., Eurowerk 2 B.V. en Eurowerk 3 B.V. structureel niet uit. Het gerechtshof Den Haag deed op 16 juni 2026 uitspraak in het hoger beroep van de drie bedrijven tegen een vonnis van de kantonrechter uit mei 2025.

Een van de slepende twistpunten was de vraag bij welk van de drie rechtspersonen de vrouw formeel in dienst is. Alle drie de vennootschappen opereren onder dezelfde handelsnaam en op hetzelfde adres. Het hof stelde vast dat een werkgever wettelijk verplicht is om schriftelijk te melden wie de werkgever is. Die mededeling is nooit gedaan. De arbeidsovereenkomst vermeldde alleen de handelsnaam, niet de juridische entiteit. Dat de werknemer zelf het loonheffingsnummer op haar loonstrook had kunnen opzoeken in het handelsregister, vond het hof onvoldoende: het is de verantwoordelijkheid van de werkgever om die duidelijkheid te bieden, niet van de werknemer om dat uit te puzzelen. Omdat de onduidelijkheid door de bedrijven zelf is gecreëerd, bekrachtigde het hof de hoofdelijke veroordeling van alle drie de vennootschappen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De bedrijven probeerden ook de loondoorbetaling te stoppen met een beroep op de CAO Glastuinbouw. Dat beroep strandde omdat in de arbeidsovereenkomst en in de twee eerdere kortgedingprocedures steeds de ABU CAO als toepasselijk was aangenomen. De bedrijven leverden geen overtuigende onderbouwing voor de stelling dat de glastuinbouw-cao de arbeidsverhouding regelt.

De bedrijven stelden verder dat de vrouw weigerde mee te werken aan haar re-integratie door niet naar het kantoor te komen. Het hof wees dit argument af. In het kortgedingvonnis van november 2024 was al vastgesteld dat de vrouw door medische beperkingen niet in staat is lange stukken te lopen, en dat de totale reisafstand daarom een reëele belemmering vormt. Nieuwe informatie die dat oordeel kon omgooien, zoals een deskundigenoordeel van het UWV, hadden de bedrijven niet overgelegd. Het hof weigerde het debat daarover opnieuw te voeren.

Op één punt kregen de bedrijven gelijk. De kantonrechter had het volledige wettelijk minimumloon toegewezen over de periode vanaf december 2024, maar die periode valt in het tweede ziektejaar. Op grond van de ABU CAO heeft de werknemer in het tweede ziektejaar recht op 80 procent van haar loon, niet op het hogere percentage dat geldt in het eerste jaar. Het hof stelde het te betalen bedrag vast op € 382,43 bruto per week, gebaseerd op 34 uur per week tegen een uurloon van € 14,06.

Omdat de vrouw al tweemaal eerder naar de rechter moest om haar loon te ontvangen en de bedrijven langdurig onduidelijkheid hebben laten bestaan over wie de werkgever is, handhaafde het hof de wettelijke verhoging van 50 procent. Het hof vernietigde het vonnis van de kantonrechter uitsluitend op het punt van de loonhoogte, bekrachtigde het voor het overige, en veroordeelde Euro Werk c.s. hoofdelijk tot betaling van het achterstallige loon van € 382,43 bruto per week vanaf 8 december 2024, verhoogd met 50 procent wettelijke verhoging en wettelijke rente, alsmede € 1.652,-- in de proceskosten van het hoger beroep.

Betrokken advocaten

mr. S. van der Eijk

appellant

Vuurens & Lagerweij, DELFT

251 uitspraken
mr. B.F. Desloover

verweerder

Vasteland Advocaten, ROTTERDAM

150 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

200.355.793/01

Procedure

Hoger beroep kort geding

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

GHDHA:2026:3135
Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
GHDHA:2026:3070
Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
GHDHA:2026:3096
Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Hof laat belastingadviseur inzage nemen in logs van oud-werknemer na vermoed concurrentiebeding

Een belastingadviesbureau in Amsterdam, EU-Tax, denkt dat een voormalige administratief medewerkster het concurrentiebeding heeft overtreden dat zij bij haar vertrek had getekend. Een klant van het bureau stapte begin 2020 over naar een administratiekantoor waar zij later bleek te werken. Of zij daar al in de eerste helft van 2020 bij betrokken was, is de vraag waar het hof zich nu over boog. Het hof wijst de hoofdvorderingen voorlopig af, maar geeft EU-Tax wel toegang tot digitale sporen die het antwoord kunnen geven. De vrouw werkte van 1 juli 2017 tot 1 juli 2019 bij EU-Tax. Haar dienstverband eindigde met een vaststellingsovereenkomst. Daarin stond een nieuw concurrentiebeding: een jaar lang mocht zij in een straal van 30 kilometer rond het kantoor in Den Haag geen vergelijkbare diensten leveren aan klanten van de afgelopen drie jaar. Bij overtreding hoorde een boete van € 2.500 per overtreding, plus € 250 per dag dat de overtreding voortduurt. Het beding liep dus af op 30 juni 2020. Sinds 11 oktober 2021 staat zij met een eenmanszaak ingeschreven in het handelsregister en werkt zij samen met een man die een eigen administratiepraktijk heeft. De zaak ligt bij het gerechtshof Den Haag in hoger beroep tegen het vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Den Haag van 12 november 2025. De kantonrechter wees alle vorderingen van EU-Tax af en veroordeelde het bedrijf in de proceskosten. EU-Tax wil in hoger beroep verklaringen voor recht dat de vrouw het beding schond en dat haar werkgever onrechtmatig handelde, plus hoofdelijke betaling van de boetes of schadevergoeding. Subsidiair vraagt het bedrijf om inzage in digitale gegevens. Het hof oordeelt voorlopig dat de vrouw het beding niet heeft overtreden. Dat de klant 'via' haar naar de praktijk van haar huidige samenwerkingspartner is gekomen, betekent volgens het hof nog niet dat zij daar een actieve rol in had, en EU-Tax heeft daar geen concrete feiten over aangevoerd. De klant werd wel vanaf begin 2020 bediend door de administrateur, maar betrokkenheid van de vrouw vóór 30 juni 2020 is niet aangetoond. De administrateur schreef zijn klanten op 15 november 2021 dat zij 'vanaf oktober' 2021 tot het team was toegetreden, wat past bij de startdatum van haar eenmanszaak. Dat bericht heeft EU-Tax niet weersproken. De stelplicht ligt bij EU-Tax, en het hof gaat daarom voorbij aan haar bewijsaanbod. De vordering over de boetes is bovendien te vaag: een berekening ontbreekt en het is niet uitgelegd waarom de administrateur, die niet aan het beding is gebonden, die boetes zou moeten betalen. Daarna beoordeelt het hof de subsidiaire inzagevordering op grond van artikel 194 Rv. Het gaat om metadata en auditlogs: e-mailheaders, agenda- en telefoniegegevens, CRM-sporen en boekhoudlogs die laten zien wie wanneer in het dossier van de klant werkte, zonder de inhoud te tonen. Het hof neemt aan dat de computersystemen van de administrateur dit soort gegevens bijhouden, dat ze voldoende afgebakend zijn en dat EU-Tax er belang bij heeft, omdat ze kunnen laten zien of de vrouw in de periode van het beding voor deze klant werkte. Een mogelijk afzonderlijk account van de vrouw zelf, of een eerder gebruikt systeem van de eenmanszaak, wijst het hof af, omdat niet aannemelijk is dat dit bestaat. Het hof ziet geen reden om een specifieke deurwaarder of IT-deskundige aan te wijzen, maar eist wel dat een onafhankelijke gerechtsdeurwaarder de inzage uitvoert, eventueel met een IT-deskundige. Het hof staat de gerechtsdeurwaarder toe een uittreksel te maken van de metadata en auditlogs van de computersystemen van de administrateur, gerelateerd aan de gebruiker en de klant, over de periode van 1 januari 2020 tot en met 30 juni 2020. Dat uittreksel moet aan EU-Tax worden verstrekt, en het arrest is hierover uitvoerbaar bij voorraad. Of er daadwerkelijk een overtreding is, beoordeelt het hof pas nadat partijen op de gegevens hebben gereageerd; iedere verdere beslissing in de hoofdzaak is aangehouden.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
GHDHA:2026:2830
Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Arbeidsrecht