ECLI:NL:GHDHA:2026:188, Gerechtshof Den Haag, 05-02-2026, 200.363.318/01 — GHDHA:2026:188
Samenvatting
Kinderontvoering. Beslissing tot teruggeleiding in hoger beroep bekrachtigd. Beroep op weigeringsgronden - ondragelijke toestand en verzet van de minderjarige – slaagt niet.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2026:1340, Rechtbank Amsterdam, 30-01-2026, 13/155625-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:26919, Rechtbank Den Haag, 22-12-2025, C/09/695031 / FA RK 25-8838
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:9721, Rechtbank Amsterdam, 10-12-2025, C/13/769901 / FA RK 25-3971
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:6271, Rechtbank Midden-Nederland, 14-11-2025, C/16/601513 / KG ZA 25-535
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; Personen- En FamilierechtZaaknummer
200.363.318/01
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr.drs. C.M. Warnaar
- mw. mr. I. Obbink-Reijngoud
- dhr. mr.drs. E.B.J. van Elden
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Het gerechtshof Den Haag heeft de beslissing van de rechtbank Den Haag van 16 april 2026 bekrachtigd waarbij een moeder toestemming kreeg om met haar twee kinderen naar Frankrijk te verhuizen. De vader ging tegen die beslissing in hoger beroep, maar kreeg op vrijwel alle punten ongelijk. De rechtbank had de moeder eerder vervangende toestemming gegeven om met de kinderen te verhuizen naar Frankrijk en hen daar op nieuwe scholen in te schrijven, met een zorgregeling waarbij de kinderen het grootste deel van hun schoolvakanties bij de vader in Nederland doorbrengen en de vader daarnaast eens per acht weken naar Frankrijk reist. Verzoeken van de moeder om de uitspraak zo nodig met de sterke arm te mogen afdwingen en om alvast losse reistoestemming te krijgen, wees de rechtbank af. De proceskosten werden gecompenseerd. De vader kon zich niet vinden in deze beslissing en vroeg het hof onder meer om de uitvoerbaarheid van de beschikking te schorsen, een bijzondere curator voor de kinderen te benoemen, financiële stukken van de moeder op te vragen en de hoofdverblijfplaats van de kinderen bij hemzelf te bepalen. Hij voerde aan dat de moeder onvoldoende had aangetoond dat de verhuizing noodzakelijk was, dat zij ook in Nederland voldoende kansen had om werk te vinden en dat de kinderen juist in Nederland zijn geworteld. Zelf bood hij een alternatief aan waarbij de kinderen in Nederland zouden blijven wonen, deels bij zijn moeder en deels bij hemzelf, terwijl de moeder naar Frankrijk zou verhuizen. Het hof volgde de vader niet. Omdat inmiddels al uitspraak werd gedaan in de hoofdzaak, had de vader geen belang meer bij zijn verzoek om de uitspraak te schorsen en werd hij daarin niet-ontvankelijk verklaard. Ook het verzoek om een bijzondere curator wees het hof af: de kinderen hadden tijdens gesprekken met de voorzitter van het hof hun mening al kunnen geven en gaven zelf aan geen behoefte te hebben aan een curator. Het verzoek om financiële stukken van de moeder op te vragen werd eveneens afgewezen, omdat de kern van haar verhuisreden niet haar vermogen betrof maar haar wens om via werk als docent financieel onafhankelijk te worden van de vader. Op de kern van de zaak oordeelde het hof dat de rechtbank op goede gronden had beslist. De moeder had inmiddels haar Franse masteropleiding afgerond, haar examens gehaald en was verzekerd van een baan als docente vanaf het schooljaar 2026/2027, terwijl zij in Nederland vanwege ontbrekende onderwijskwalificaties en beperkte beheersing van het Nederlands geen reëel vooruitzicht op vergelijkbaar werk had. Dat streven naar financiële zelfstandigheid, mede omdat de verhouding tussen de ouders op financieel vlak onzeker is gebleken, achtte het hof een zwaarwegend belang. Het door de vader voorgestelde alternatief, waarbij de kinderen in Nederland zouden blijven terwijl de moeder verhuist, vond het hof niet in het belang van de kinderen, omdat de moeder al hun primaire verzorger is. Ook wees het hof erop dat de oudste dochter zich niet tegen de verhuizing zelf verzette en de jongste zoon, die goed Frans spreekt, voldoende mogelijkheden heeft om in Frankrijk een nieuw sociaal leven op te bouwen. Omdat de rechtbank de eerdere beschikking al uitvoerbaar bij voorraad had verklaard, vond het hof bovendien dat de vader had moeten meewerken aan de schoolinschrijving van de kinderen in Frankrijk. Zijn weigering om dat te doen had voor onzekerheid over hun schoolplek gezorgd. Het hof gaf de moeder daarom extra vervangende toestemming voor alle administratieve handelingen die nodig zijn om de kinderen in Frankrijk in te schrijven en te registreren, en bepaalde bovendien dat de hoofdverblijfplaats van de kinderen voortaan bij de moeder in Frankrijk ligt. Alleen het verzoek van de moeder om ook toestemming te krijgen voor het aanmelden van de kinderen bij buitenschoolse activiteiten wees het hof af, omdat dit volgens het hof minder urgent is. Het hof bekrachtigde de eerdere beschikking op het punt van de verhuizing, verklaarde de vader niet-ontvankelijk in zijn schorsingsverzoek en compenseerde ook in hoger beroep de proceskosten, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Een gescheiden vrouw krijgt bij het gerechtshof Den Haag alsnog de aandelen in de holding van haar ex-man toegewezen, al blijken die volgens het hof niets waard te zijn. Voor alimentatie hoeft de man niets te betalen: het hof bevestigde op dat punt het eerdere oordeel van de rechtbank, die haar verzoek om kinder- en partneralimentatie eerder al had afgewezen. Het echtpaar trouwde in 2002 in Eritrea onder huwelijkse voorwaarden die een beperkte gemeenschap van goederen inhielden. Het huwelijk werd in 2024 ontbonden. Tot die beperkte gemeenschap behoorden onder meer de aandelen in de holding van de man, het ondernemingsvermogen van zijn eenmanszaak en de banksaldi van beide partijen. Ook bezaten zij samen twee woningen. De rechtbank had in januari 2024 de verzoeken van de vrouw over de verdeling van deze bezittingen en over alimentatie afgewezen. Zij ging tegen die beslissing in hoger beroep. Het grootste geschilpunt betrof de waarde van de aandelen in de holding. De man liet een deskundigenrapport opstellen waaruit bleek dat de aandelen, bekeken over alle gelieerde vennootschappen samen, niets waard waren; los bekeken zou de holding op zichzelf nog ongeveer € 165.000 waard kunnen zijn. De vrouw betwistte dit en wilde een taxatie door een onafhankelijke deskundige. Tijdens de zitting bood de man aan de aandelen om niet aan de vrouw over te dragen, zodat zij zelf onderzoek kon doen. Het hof onderzocht de jaarrekeningen van de vennootschappen zelf tijdens de zitting en stelde vast dat deze weliswaar geen deugdelijke, door een erkende accountant opgestelde basis hadden, maar wel lieten zien dat de vennootschappen kampen met grote schulden, deels ontstaan uit belastingschulden tijdens de coronaperiode toen de man na een zware hersenbloeding niet kon werken. Zo moet een van de vennootschappen bijna een miljoen euro terugbetalen aan het UWV, wat tot een faillissement zou kunnen leiden. Op basis hiervan achtte het hof het niet aannemelijk dat de aandelen enige waarde vertegenwoordigen, maar wees ze toch aan de vrouw toe: zij was ervan overtuigd dat er wel waarde in zat, de man had ze toch al om niet aangeboden, en een kostbare deskundigentaxatie was daardoor niet nodig. Bovendien had de vrouw na de hersenbloeding van de man de feitelijke leiding van zijn onderneming overgenomen. Voor de eenmanszaak van de man kon het hof niet vaststellen welk ondernemingsvermogen op de peildatum aanwezig was, waardoor die niet kon worden verdeeld. Een verzoek van de vrouw om een meewerkvergoeding van € 84.000 wees het hof eveneens af, omdat zij de juridische grondslag daarvoor niet kon toelichten en deze fiscale faciliteit sowieso al in de gemeenschap valt. Wel kreeg de vrouw gelijk over een aanslag inkomstenbelasting 2020 van € 11.823 die zij na de scheiding zelf had betaald: de man moet de helft daarvan, € 5.911,50, aan haar terugbetalen. Omdat de financiële situatie van beide partijen slecht is, gelastte het hof bovendien de verkoop van beide gezamenlijke woningen via een door hen gezamenlijk gekozen makelaar, met verdeling van de eventuele overwaarde of restschuld bij helfte. Over de alimentatie kreeg de vrouw geen gelijk. Zij had haar eigen financiële behoefte en die van de kinderen onderbouwd met een berekening die winst uit de eenmanszaak van de man optelde bij winst van zijn vennootschappen, wat volgens het hof fiscaal niet door elkaar mag worden gehaald. Bovendien ontbrak concreet inzicht in de manier waarop het gezin tijdens het huwelijk daadwerkelijk leefde. Het hof bevestigde daarom de eerdere afwijzing van de kinder- en partneralimentatie door de rechtbank, en merkte daarbij op dat de man door zijn gezondheid en het wegvallen van inkomsten uit zijn onderneming sowieso nauwelijks draagkracht meer heeft. Het hof compenseerde de proceskosten vanwege de familierechtelijke aard van de zaak, zodat beide partijen hun eigen kosten dragen.