Hof: zzp'er bij Unie van Waterschappen was geen werknemer, krijgt wel schadevergoeding — GHDHA:2026:2455
Kwalificatie van een langdurige zzp-relatie en schadevergoeding wegens te late opzegging
Eiser / verzoeker
zzp'er die stelde in dienst te zijn geweest (appellant)
Verweerder / gedaagde
Unie van Waterschappen en Haert Contractmanagement
Hof bevestigt dat er geen arbeidsovereenkomst bestond en wijst de vorderingen tegen het brokerbedrijf volledig af, maar veroordeelt de Unie van Waterschappen tot betaling van € 33.072 schadevergoeding wegens een te korte opzegtermijn.
- Hof bevestigt aan de hand van de Deliveroo-gezichtspunten dat de relatie na 2010 een overeenkomst van opdracht was, geen arbeidsovereenkomst
- Vrije urenindeling, onderhandelde tarieven, eigen aansprakelijkheidsverzekering en meerdere opdrachtgevers wegen zwaarder dan de lange duur van de samenwerking
- Nieuw in hoger beroep: subsidiaire schadevordering wegens tekortschieten in de overeenkomst van opdracht
- Unie van Waterschappen had een opzegtermijn van minimaal zes maanden in acht moeten nemen gezien de toezegging van drie opeenvolgende jaarcontracten
- Unie van Waterschappen moet € 33.072 schadevergoeding betalen; de vorderingen tegen Haert Contractmanagement blijven volledig afgewezen
Samenvatting
Een man die jarenlang via zijn eigen eenmanszaak websites beheerde voor de Unie van Waterschappen, de overkoepelende vereniging van alle Nederlandse waterschappen, stapte naar de kantonrechter met de stelling dat hij feitelijk al die tijd werknemer was gebleven. Zijn oorspronkelijke arbeidsovereenkomst als systeembeheerder was in 2010 beëindigd, waarna hij als zelfstandige websitebeheer ging verzorgen, laatstelijk via een brokerbedrijf dat vanaf 2024 tussen hem en de Unie bemiddelde. De kantonrechter in Den Haag oordeelde in juni 2025 dat er geen arbeidsovereenkomst had bestaan maar een overeenkomst van opdracht, en wees daarom alle vorderingen van de man af, waaronder een transitievergoeding en een billijke vergoeding van € 180.000. De man moest bovendien de proceskosten van zowel de Unie als het brokerbedrijf betalen.
Tegen die uitspraak ging de man in hoger beroep bij het gerechtshof Den Haag. Het hof beoordeelde opnieuw, aan de hand van dezelfde toetsingsmaatstaf uit het Deliveroo-arrest van de Hoge Raad, of de relatie na 2010 als arbeidsovereenkomst moest worden gezien. Het hof kwam tot dezelfde conclusie als de kantonrechter: de man was vrij om zijn uren zelf in te delen, onderhandelde steeds over zijn tarief en de voorwaarden, liet zich daarbij bijstaan door adviseurs, bracht btw in rekening zonder dat er loonbelasting werd ingehouden, droeg zijn eigen aansprakelijkheidsrisico via een verzekering en verklaarde zelf dat hij 32 tot 50 uur per week aan zijn eigen onderneming besteedde met meerdere opdrachtgevers. Dat hij het werk altijd persoonlijk uitvoerde en de relatie lang duurde, was onvoldoende om tot een arbeidsovereenkomst te concluderen.
Wel bracht het hoger beroep een belangrijke wending. De man had zijn verzoek in hoger beroep uitgebreid met een subsidiaire schadevergoeding, voor het geval er geen arbeidsovereenkomst zou blijken te bestaan. Hij voerde aan dat de Unie en het brokerbedrijf tekort waren geschoten in de nakoming van de overeenkomst van opdracht. Het hof volgde hem niet in zijn stelling dat een toegezegd onderzoek naar een functieprofiel tot een arbeidsovereenkomst had moeten leiden, en ook niet in zijn stelling dat het brokerbedrijf een overeenkomst van drie jaar had toegezegd.
Wel volgde het hof de man in zijn betoog tegen de Unie zelf. Partijen waren overeengekomen dat de opdracht steeds voor een jaar tegelijk zou worden verlengd, in beginsel voor drie opeenvolgende jaren, en de opdrachtrelatie liep op dat moment al ruim tien jaar. Onder die omstandigheden had de Unie de man tijdig moeten laten weten als zij de opdracht niet meer zou verlengen. Het hof vond dat daarvoor een termijn van minimaal zes maanden nodig was. De Unie liet pas in december 2024 weten dat de opdracht per 1 februari 2025 niet zou doorlopen, veel te laat dus. Daardoor schoot de Unie tekort in haar verplichtingen en moest zij de man alsnog € 33.072 schadevergoeding betalen, overeenkomend met zes maanden van de vergoeding die hij anders had kunnen factureren.
Het hof vernietigde daarom de uitspraak van de kantonrechter en deed opnieuw recht: de vorderingen gebaseerd op het bestaan van een arbeidsovereenkomst blijven afgewezen en de man moet de proceskosten in beide instanties aan het brokerbedrijf betalen. Maar de Unie van Waterschappen moet de man € 33.072 betalen wegens de te korte opzegtermijn, en voor de kosten van het hoger beroep tussen de man en de Unie draagt ieder zijn eigen kosten, omdat beide partijen daarin over en weer deels gelijk kregen.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2025:10297, Rechtbank Gelderland, 25-11-2025, C/05/457420 / HA RK 25-134
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2025:8796, Rechtbank Gelderland, 30-09-2025, 11654950
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2025:8797, Rechtbank Gelderland, 30-09-2025, 11816674
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBOBR:2025:4814, Rechtbank Oost-Brabant, 29-07-2025, 11641217 \ EJ VERZ 25-207
Rechtbank Oost-Brabant · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
200.359.767/01
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.