Hof Den Haag verklaart Nederlandse rechter gedeeltelijk bevoegd in zaak om olie op Bonaire — GHDHA:2026:2456
internationaal bevoegdheidsincident / faillissementsbeheer / onrechtmatige daad curator
Eiser / verzoeker
Curator (pro se) en curator in het faillissement van BOPEC
Verweerder / gedaagde
Alphaville Holdings Limited
Het hof vernietigt het bevoegdheidsvonnis gedeeltelijk: de Nederlandse rechter is onbevoegd voor de vorderingen over opslagtarieven en pre-veilingkwesties, maar bevoegd voor de schadevergoedingsvordering van USD 28.486.020 en de overige vorderingen.
- De Nederlandse rechter ontleent bevoegdheid ten aanzien van de curator (pro se) aan artikel 7 lid 1 Rv via de Staat en de adviseur als ankergedaagden, omdat zij in Nederland gevestigd zijn.
- Het hof aanvaardt de vereiste samenhang voor de vorderingen die verband houden met het gesteld onrechtmatig verstrekken van onjuiste informatie over technische belemmeringen bij het ontsluiten van de opslagtank.
- Voor vorderingen over de hoogte van opslagkosten en pre-veilingkwesties ontbreekt de vereiste samenhang met de vorderingen tegen de ankergedaagden: de Nederlandse rechter wordt daarvoor onbevoegd verklaard.
- Het misbruikargument van de curator, dat Alphaville de Staat en de adviseur enkel als proceduretechnisch anker had gedagvaard, werd verworpen wegens onvoldoende onderbouwing.
- De proceskosten in beide instanties worden gecompenseerd: iedere partij draagt haar eigen kosten.
Samenvatting
Een faillissementscurator en de firma Alphaville Holdings Limited uit de Seychellen liggen in de clinch over olie die jarenlang was opgeslagen op de terminal van Bonaire Petroleum Corporation N.V. (BOPEC) op Bonaire. Nadat BOPEC in maart 2021 failliet ging, kocht Alphaville de olie in december 2021 op een executieveiling. De curator weigerde de olie af te geven, onder meer met een beroep op een retentierecht voor onbetaalde opslagkosten. Uiteindelijk liet de curator de olie in februari 2024 openbaar verkopen voor USD 21.500.000, waarna er voor Alphaville niets overbleef.
Alphaville stapte naar de rechtbank Den Haag en eiste schadevergoeding van de curator, zijn persoonlijk adviseur en de Inspectie Leefomgeving en Transport (ILT), een dienst van de Staat. Alphaville stelde dat de drie partijen hadden samengewerkt om de afgifte van de olie te blokkeren door onjuiste informatie te verstrekken aan rechtbanken over zogenoemde technische belemmeringen voor het ontsluiten van de opslagtank. Volgens Alphaville waren die problemen veel minder ernstig dan werd voorgesteld.
De rechtbank verklaarde zichzelf bevoegd om van de zaak kennis te nemen. Daartegen ging de curator in hoger beroep. Hij betoogde dat de Nederlandse rechter geen rechtsmacht heeft over een zaak waarbij een partij uit de Seychellen is betrokken. De curator stelde ook dat Alphaville de Staat en de adviseur alleen als gedaagden had meegenomen om via hen een anker te creëren voor Nederlandse bevoegdheid, wat misbruik van procesrecht zou opleveren.
Het hof verwierp dit misbruikargument. Alphaville had onvoldoende tegengesproken, maar de curator had ook onvoldoende feiten aangevoerd om misbruik aan te tonen. Het hof stelde vast dat de Staat en de adviseur in Nederland gevestigd zijn, zodat de Nederlandse rechter over hen bevoegd is. Op grond van de Nederlandse wet kan die bevoegdheid zich uitstrekken tot medegedaagden zoals de curator, mits de vorderingen voldoende samenhang vertonen.
Die samenhang was er volgens het hof voor een belangrijk deel. Het centrale verwijt aan de curator, de Staat en de adviseur gaat over hetzelfde: het verstrekken van onjuiste informatie over technische problemen bij het ontsluiten van de opslagtank. Dat rechtvaardigt een gezamenlijke behandeling door één rechter, om te voorkomen dat verschillende rechtbanken over dezelfde feiten tegenstrijdige oordelen vellen.
Maar het hof trok ook een grens. Een deel van de oorspronkelijke vorderingen van Alphaville had betrekking op kwesties die losstaan van de gestelde samenzwering, zoals de hoogte van opslagkosten vóór de veiling en de vraag of die kosten überhaupt verschuldigd waren. Alphaville had niet uitgelegd hoe die vorderingen verband hielden met het onrechtmatig handelen van de Staat of de adviseur. Voor die onderdelen verklaarde het hof de Nederlandse rechter onbevoegd.
Het hoger beroep slaagde dus gedeeltelijk. Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank voor de vorderingen over pre-faillissements- en pre-veilingkwesties en de hoogte van de opslagtarieven, en verklaarde de Nederlandse rechter voor die onderdelen onbevoegd. Voor de rest, inclusief de gewijzigde eis van Alphaville om USD 28.486.020 aan schadevergoeding, bevestigde het hof dat de rechtbank Den Haag bevoegd is. De proceskosten in beide instanties werden gecompenseerd: iedere partij draagt haar eigen kosten.
Betrokken advocaten
mr. G. de Hoogd
geïntimeerde
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:550, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 30-01-2026, BRE 25/4558
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:548, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 30-01-2026, BRE 25/4039
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:48, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 08-01-2026, BRE 25/1422
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:8905, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 15-12-2025, BRE 25/4127
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
200.355.678/01
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. J.W. Frieling
- dhr. mr. H.J. van Kooten
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.