Hof verlaagt vergoeding Avéro Achmea voor CAR-T-behandeling in buitenland naar € 412.736 — GHDHA:2026:2460
zorgverzekeringsrecht / vergoeding buitenlandse behandeling (CAR-T-therapie)
Eiser / verzoeker
Avéro Achmea Zorgverzekeringen N.V. (appellante)
Verweerder / gedaagde
geïntimeerde (overleden patiënt)
Het hof vernietigde het vonnis gedeeltelijk en stelde de vergoedingsplicht van Avéro Achmea vast op € 412.736,71 in hoofdsom, met wettelijke rente, en veroordeelde Avéro Achmea in de proceskosten van € 24.392.
- Het hof volgde het deskundigenbericht van de NZa en stelde de vergoeding voor de CAR-T-behandeling vast op € 435.746,36, waarop € 23.009,65 al betaalde declaraties in mindering werden gebracht.
- Voor de prijs van Yescarta hanteerde de deskundige de door het Zorginstituut geadviseerde minimumkorting op de AIP, omdat de werkelijke vertrouwelijke korting niet te achterhalen was; het hof zag geen reden om van een hoger kortingspercentage uit te gaan.
- Het bezwaar van Avéro Achmea tegen het gebruik van NZa-maximumtarieven werd verworpen, omdat Avéro Achmea zelf ook geen informatie over lagere contractprijzen voor Yescarta verstrekte.
- Het bezwaar van de patiënt over extramurale medicatie en thuisfysiotherapie werd als tardief en onvoldoende onderbouwd gepasseerd.
- Avéro Achmea werd als grotendeels in het ongelijk gestelde partij veroordeeld in de proceskosten van zowel eerste aanleg als hoger beroep.
Samenvatting
Een patiënt onderging in 2018 een CAR-T-behandeling in het buitenland, een geavanceerde kankerbehandeling met het geneesmiddel Yescarta. Hij diende de rekeningen in bij zijn zorgverzekeraar Avéro Achmea, die weigerde het volledige bedrag te vergoeden. De rechtbank wees in eerste aanleg een hoger bedrag toe dan Avéro Achmea bereid was te betalen, waarna de verzekeraar in hoger beroep ging.
Het hof gelastte een deskundigenonderzoek door de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) om te bepalen welke vergoeding naar Nederlandse maatstaven passend zou zijn geweest. De NZa bracht in maart 2026 rapport uit. De deskundige berekende een totaalvergoeding van € 435.746,36, waarbij zij voor Yescarta uitging van een prijs van € 310.650. Dit bedrag was gebaseerd op de maximumtarieven van de NZa en, waar het vrije tarieven betrof, op het gemiddeld in Nederland gedeclareerde bedrag.
Avéro Achmea maakte bezwaar tegen verschillende onderdelen van het deskundigenbericht. Ten eerste vond de verzekeraar dat de deskundige een te lage korting op de prijs van Yescarta had gehanteerd. Yescarta is een zogeheten sluisgeneesmiddel: het ministerie van VWS heeft met fabrikant Gilead een vertrouwelijke kortingsafspraak gemaakt voordat het middel in het basispakket werd opgenomen. Omdat die werkelijke korting geheim is, had de deskundige de minimumkorting aangehouden die het Zorginstituut Nederland had geadviseerd. Het hof verwierp het bezwaar van Avéro Achmea: de werkelijke korting kan zowel hoger als lager zijn geweest dan het geadviseerde minimum, en er was onvoldoende reden om van een hogere korting uit te gaan.
Ten tweede betwistte Avéro Achmea het gebruik van NZa-maximumtarieven, omdat in de praktijk vaak lagere contractprijzen gelden. De deskundige had echter aangegeven dat haar niet bekend was of voor Yescarta lagere contractprijzen werden gehanteerd, en Avéro Achmea verstrekte zelf ook geen informatie hierover. Het hof wees dit bezwaar eveneens af. Ook het bezwaar tegen de 26 in aanmerking genomen IC-dagen haalde het niet: het hof kon niet vaststellen dat die opname medisch niet noodzakelijk was of in strijd met de destijds geldende praktijk.
De patiënt stelde op zijn beurt dat de kosten van medicatie buiten het ziekenhuis en thuisfysiotherapie ten onrechte buiten beschouwing waren gelaten. Het hof passeerde ook dit verweer, omdat de patiënt niet had onderbouwd dat die kosten waren meegenomen in de ingediende rekeningen, en hij dit punt te laat had aangevoerd.
Op het door de deskundige berekende bedrag bracht het hof de rekeningen in mindering die Avéro Achmea al vrijwillig had betaald: € 23.009,65. Dat bracht de toe te wijzen hoofdsom op € 412.736,71, met wettelijke rente vanaf respectievelijk 3 mei 2018 en 23 augustus 2018 over de twee delen. Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank voor zover daarin een hoger bedrag was toegewezen, maar handhaafde de proceskostenveroordeling ten laste van Avéro Achmea, omdat de verzekeraar ook in hoger beroep grotendeels in het ongelijk werd gesteld. Avéro Achmea werd ook veroordeeld in de kosten van het hoger beroep, begroot op € 24.392, en moet hetgeen zij te veel heeft betaald op grond van het eerdere vonnis terugkrijgen van de patiënt.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2022:1411, Gerechtshof Amsterdam, 10-05-2022, 200.285.003/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHSHE:2018:3449, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 21-08-2018, 200.226.412/01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht
ECLI:NL:RBDHA:2017:4839, Rechtbank Den Haag, 01-03-2017, C-09-498238-HA ZA 15-1170
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
ECLI:NL:RBDHA:2015:15923, Rechtbank Den Haag, 25-11-2015, C/09/495980 / KG ZA 15-1382
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
200.281.045/02
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. J.W. Frieling
- dhr. mr. P.M. Verbeek
- dhr. mr. B.R. ter Haar
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Van 25 september 2021 tot 25 februari 2022 konden Nederlanders bij horeca, culturele locaties en evenementen alleen naar binnen met een coronatoegangsbewijs. Zo'n bewijs kreeg je met een vaccinatiebewijs, een herstelbewijs of een negatieve testuitslag. Drie mensen vonden dat de Staat daarmee hun grondrechten schond en vorderden schadevergoeding. Een van hen had danslessen gevolgd, een tweede exploiteerde twee horecazaken in Amersfoort en Soest en een derde ging naar de tennisvereniging en ondernam sociale activiteiten. De eerste eiseres had zich ingeschreven voor een dansopleiding, maar kreeg geen toegang tot de dansschool en stelt betaald te hebben voor lessen die zij niet kon volgen. De horecaondernemer stelt omzet te zijn misgelopen en sloot zijn zaken vanaf 6 november 2021 helemaal, omdat hij zijn gasten niet wilde controleren. Daarna beperkte hij zich tot het bezorgen van maaltijden. De derde eiseres liet zich meerdere keren testen en wil reiskosten en reistijd vergoed krijgen. Zij stelt ook dat zij de tenniskantine niet in mocht, terwijl haar tennisvrienden dat wel mochten. Alle drie noemen zij daarnaast immateriële schade, zoals stress, ruzie met hun omgeving en verlies van levensvreugde. Geen van hen heeft zich laten vaccineren. De rechtbank Den Haag wees hun vorderingen af. Het gerechtshof Den Haag kijkt in hoger beroep naar veertien grieven en wijst ze allemaal af. Een deel van het betoog gaat over de vaccins zelf: zouden die niet werken tegen besmetting en schadelijk zijn? Het hof zegt dat de appellanten zich niet hebben laten vaccineren, dat vaccinatie nooit verplicht was en dat zij een bewijs ook met een negatieve test konden krijgen. Zij hebben daarom geen belang bij hun klachten over de vaccins. Daarnaast bepaalde het Europese geneesmiddelenagentschap dat de vaccins onder voorwaarden op de markt mochten, en dat oordeel is voor het hof het uitgangspunt. Ook het beroep op de Grondwet slaagt niet. De appellanten vinden dat de wet te veel aan de ministers heeft overgelaten, maar het hof mag een wet in formele zin niet aan de Grondwet toetsen (artikel 120 Grondwet). Het hof volgt verder de rechtbank dat de Staat mocht afgaan op de adviezen van het Outbreak Management Team. Dat orgaan wees op het risico van een opleving van het virus en op druk op de zorg als de afstandsregel van anderhalve meter zou vervallen. Het coronatoegangsbewijs was het alternatief. De Nederlandse Zorgautoriteit rekende per september 2021 met 180.000 tot 200.000 uitgestelde operaties. Dat de appellanten achteraf grafieken tonen waaruit zou blijken dat het bewijs weinig effect had, maakt de invoering niet onrechtmatig, want het gaat om de kennis van toen. Over de grondrechten oordeelt het hof dat de rechtbank kon volstaan met een toets aan artikel 8 EVRM, omdat de andere genoemde bepalingen op dezelfde gronden tot hetzelfde resultaat leiden. Het Handvest van de Europese Unie is niet van toepassing, want de Staat voerde met het bewijs geen Europees recht uit. Het verwijt van discriminatie tussen gevaccineerden en niet-gevaccineerden gaat niet op, omdat er een test of herstelbewijs als alternatief was en er een uitzondering gold voor mensen die geen test konden ondergaan. Ook gold het bewijs maar kort en alleen voor niet-essentiële activiteiten. Dat de horecaondernemer zijn zaken sloot om geen gasten te hoeven controleren, komt volgens het hof voor zijn eigen rekening. Het hof bekrachtigt daarom het vonnis van de rechtbank. De drie appellanten moeten hoofdelijk de proceskosten in hoger beroep betalen: € 987 aan griffierecht en nakosten en € 3.870 aan salaris van de advocaat van de Staat, vermeerderd met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betalen.