Naar inhoud
Juristi.nl

Hof verklaart bouwbedrijven niet-ontvankelijk in eis tot vernietiging arbitraal vonnis — GHDHA:2026:2472

vernietiging van een arbitraal vonnis

Eiser / verzoeker

Progressive c.s. (Progressive Constructions, Higleig en de gezamenlijke joint ventures)

VS

Verweerder / gedaagde

Tanzania National Roads Agency (Tanroads)

Aannemers niet-ontvankelijk verklaard in hun vordering tot vernietiging van het arbitraal vonnis; hoofdelijk veroordeeld tot € 31.395 proceskosten

  • Aannemers wilden een arbitraal vonnis van 5,6 miljoen dollar schadevergoeding en 2,9 miljoen dollar kosten laten vernietigen
  • Vordering over de bankgaranties strandt omdat geen aanvullend vonnis is gevraagd of gewezen
  • Overige vernietigingsgronden zijn te laat ingesteld: de vervaltermijn van drie maanden was al verstreken
  • Onbekendheid met het Nederlandse arbitragerecht en het ontbreken van een advocaat komen voor risico van de aannemers
  • Hof komt niet toe aan een inhoudelijke beoordeling van de aangevoerde vernietigingsgronden

Samenvatting

Het Gerechtshof Den Haag heeft een Indiaas-Soedanese bouwcombinatie niet-ontvankelijk verklaard in haar poging om een arbitraal vonnis van bijna 8,5 miljoen dollar ongedaan te maken. De combinatie was te laat met haar verzoek om het vonnis te laten vernietigen, oordeelt het hof, waardoor de rechters niet aan een inhoudelijke beoordeling van de zaak toekomen.

De achtergrond van de zaak gaat terug tot 2010. Twee bedrijven, een Indiaas bouwbedrijf en een Soedanese oliedienstverlener, richtten samen drie joint ventures op om mee te dingen naar een aanbesteding van de Tanzaniaanse wegenautoriteit Tanroads voor de aanleg en verbetering van drie wegen. De joint ventures sloten daartoe overeenkomsten met Tanroads en stelden, via banken in India, bankgaranties van in totaal ruim 21,8 miljoen dollar. Eind 2012 stuurde Tanroads de aannemers echter van de bouwlocaties weg en probeerde de wegenautoriteit kort daarna de bankgaranties te innen. De aannemers wisten dat bij de Indiase rechter voorlopig te blokkeren.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

In 2016 begon een arbitrageprocedure in Den Haag, zoals overeengekomen in de contracten. Die procedure eindigde in september 2022 met een arbitraal eindvonnis waarin de aannemers werden veroordeeld tot betaling van omgerekend ongeveer 5,6 miljoen dollar aan schadevergoeding en 2,9 miljoen dollar aan proceskosten aan Tanroads. Op verzoek van de aannemers herstelde het scheidsgerecht in december 2022 nog enkele rekenfouten in een addendum bij het vonnis.

De aannemers vonden dat het arbitraal vonnis moest worden vernietigd, en droegen daarvoor drie gronden aan. Ten eerste zou het scheidsgerecht hebben nagelaten te beslissen over hun vordering tot teruggave van de bankgaranties. Ten tweede zou het scheidsgerecht niet onafhankelijk en onpartijdig zijn geweest, omdat het de rapporten van de door Tanroads ingeschakelde deskundige zonder kritische toets zou hebben overgenomen. Ten derde zou het scheidsgerecht in strijd met dwingend Tanzaniaans recht hebben geoordeeld over de vraag of een bepaalde termijn in de overeenkomst als fataal moest worden beschouwd.

Voordat het hof aan de inhoud van deze gronden toekomt, moet het eerst beoordelen of de aannemers wel op tijd waren met hun vordering. Voor de eerste grond geldt een aparte regel: die kan pas worden ingesteld als het scheidsgerecht een aanvullend vonnis heeft gewezen, of een verzoek daartoe heeft afgewezen. Dat is hier niet gebeurd, waardoor de aannemers op dat punt sowieso niet-ontvankelijk zijn. Voor de andere twee gronden geldt een vervaltermijn van drie maanden na verzending van het arbitraal vonnis. De aannemers meenden dat die termijn pas ging lopen na het herstelvonnis van december 2022, waardoor hun dagvaarding van 3 maart 2023 op tijd zou zijn. Het hof volgt die redenering niet: de verlengde termijn geldt volgens de wetsgeschiedenis alleen voor zover de vernietigingsgrond precies gaat over de fouten die zijn hersteld, en dat is bij deze twee gronden niet het geval. De gewone termijn van drie maanden na het oorspronkelijke vonnis van 28 september 2022 was dus al verstreken toen de aannemers hun vordering instelden.

De aannemers voerden nog aan dat het naar redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn hen aan die termijn te houden, omdat zij destijds niet werden bijgestaan door een advocaat en niet bekend waren met het Nederlandse arbitragerecht. Het hof verwerpt dat argument: de aannemers wisten kennelijk wel van de mogelijkheid om rekenfouten te laten herstellen, en die onbekendheid met de regels komt voor hun eigen risico. Ook het verzoek om de zaak terug te wijzen naar het scheidsgerecht wijst het hof af, omdat die mogelijkheid alleen bestaat als de vernietigingsgronden tijdig zijn aangevoerd.

Het hof verklaart de aannemers dan ook niet-ontvankelijk in hun volledige vordering tot vernietiging van het arbitraal vonnis en het addendum, zonder de inhoudelijke gronden te beoordelen. De aannemers worden hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van Tanroads, die het hof begroot op in totaal € 31.395.

Betrokken advocaten

mr. C. Jeloschek

eiseressen

Kennedy Van der Laan, AMSTERDAM

64 uitspraken
mr. Ph.W.M. ter Burg

verweerster

Buren N.V., 'S-GRAVENHAGE

43 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

200.331.860/01

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

GHDHA:2026:3141
Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
Hof wijst wraking af: EY-adviseur wachtte te lang met bezwaar tegen raadsheren

Een man die in een zaak tegen EY Advisory Netherlands LLP procedeert, wilde twee raadsheren van het Haagse hof tijdens de zitting van 1 oktober 2026 laten vervangen. Zijn verzoek tot wraking strandde, omdat hij daarmee te lang had gewacht. De man voert bij het Gerechtshof Den Haag een herroepingsverzoek tegen EY, de hoofdzaak. Op 1 oktober 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. Tijdens die zitting droeg zijn advocaat een schriftelijk verzoek voor om voorzitter mr. J.W. Frieling en raadsheer mr. B.R. ter Haar te wraken. Wraking is de procedure waarmee een partij een rechter kan laten vervangen die in zijn ogen niet onpartijdig is. De twee raadsheren lieten weten dat ze niet bereid waren zich terug te trekken. Daarop beoordeelde een andere kamer van het hof, de wrakingskamer, het verzoek. De man voerde drie gronden aan. Ten eerste vreesde hij vooringenomenheid, omdat dezelfde raadsheren op 15 maart 2022 een kortgedingarrest hadden gewezen in een eerdere zaak tussen dezelfde partijen. Ten tweede vond hij de toedeling van de zaak aan deze raadsheren ondoorzichtig, omdat het hof zijn schriftelijke vragen daarover niet volledig zou hebben beantwoord. Ten derde verweet hij de raadsheren dat ze niet vooraf hadden beslist over zijn beroep op de niet-ontvankelijkheid van EY. De wrakingskamer ging op geen van de gronden inhoudelijk in. Een wrakingsverzoek moet volgens de wet worden gedaan zodra de omstandigheden bekend zijn die de onpartijdigheid in twijfel kunnen trekken. Het hof had partijen op 8 september 2026 per e-mail laten weten uit welke raadsheren de combinatie bestond. Op dat moment was dus ook bekend dat zij eerder in een zaak tussen dezelfde partijen hadden geoordeeld. In dezelfde mail stond dat het hof eerst het incidentele verzoek en daarna de hoofdzaak zou bespreken, en daarna zou beslissen. De man had dus ook al op 8 september kunnen weten dat er niet vooraf over de niet-ontvankelijkheid zou worden beslist. Hij wachtte met zijn verzoek tot de zitting van 1 oktober. Dat vond de wrakingskamer te laat. Voor zover de tweede grond ook de e-mail van het hof van 28 september 2026 betrof, waarin het hof geen reden zag voor een nadere toelichting op de zaakstoedeling, wees de wrakingskamer het verzoek af. De toedeling van zaken valt onder de eindverantwoordelijkheid van het gerechtsbestuur en niet onder de raadsheren zelf. Bovendien had het hof de man op 15 september 2026 al volledig uitgelegd hoe de zaak was toegedeeld: als vervolgzaak tussen dezelfde partijen, behandeld door raadsheren die al bekend waren met een deel van de feiten en niet betrokken waren bij de uitspraak waarvan herroeping wordt gevraagd. Van een weigering om vragen te beantwoorden was dus geen sprake. De wrakingskamer zag af van een mondelinge behandeling, omdat het verzoek niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond was. Ze verklaarde de man niet-ontvankelijk voor alle drie de gronden en wees het verzoek af voor zover het de e-mail van 28 september 2026 betrof. De twee raadsheren blijven daarmee de hoofdzaak behandelen.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
GHDHA:2026:3107
Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
Hof gelast getuigenverhoor en inzage in boekhouding na faillissement van interieurontwerper

Een interieurbedrijf uit Den Haag ging in september 2023 failliet. Een aannemer die jarenlang met dat bedrijf samenwerkte aan interieurprojecten, bleef achter met onbetaalde facturen van ruim € 170.000. Zij vermoedt dat de bestuurder van het failliete bedrijf lopende projecten en opdrachten heeft doorgeschoven naar haar andere vennootschappen, zonder dat de boedel daar iets voor kreeg. Om te kunnen beoordelen of een procedure tegen de bestuurder en die zustervennootschappen kans maakt, vroeg de aannemer om voorlopige bewijsverrichtingen: het horen van getuigen en het verstrekken van bank- en projectadministratie. De rechtbank Den Haag wees de verzoeken tegen de curator af. Tegen de bestuurder en haar vennootschappen wees zij de verzoeken deels toe, maar alleen voor zes met naam genoemde projecten en voor een periode van een jaar voor het faillissement. Tegen die beschikking van de rechtbank Den Haag van 24 april 2025 kwam de aannemer in hoger beroep bij het Gerechtshof Den Haag. Eerst moest het hof beslissen of de aannemer wel in hoger beroep kon komen. Sinds 1 januari 2025 geldt nieuw bewijsrecht, waarin tegen een beslissing over een getuigenverhoor geen hoger beroep openstaat en voor inzageverzoeken een termijn van vier weken geldt. Het hof oordeelde dat voor de rechtsmiddelen het oude recht blijft gelden, omdat het verzoek vóór 1 januari 2025 was ingediend. Onder dat recht bedroeg de termijn drie maanden, en die had de aannemer gehaald door op 22 juli 2025 beroep in te stellen. Zij werd dus ontvangen in haar hoger beroep. Het hof baseerde zich daarbij op een beschikking van de Hoge Raad van 6 februari 2026. Daarna keek het hof naar de verzoeken zelf. Voorop staat dat een voorlopige bewijsverrichting bedoeld is om vooraf opheldering te krijgen over de feiten en over de vraag tegen wie je moet procederen. De toewijsbaarheid van de beoogde vordering wordt in deze procedure niet getoetst. Het verweer van de bestuurder en haar vennootschappen dat de aannemer onvoldoende belang had, haalde dan ook niets uit. Bij de curator maakte het hof een duidelijk onderscheid. Informatie uit het onregelmatighedenonderzoek, het onderzoek van de curator naar de oorzaken van het faillissement, hoeft zij niet te delen. De wet bepaalt dat de curator daarover alleen vertrouwelijk de rechter-commissaris informeert. Dat is een gewichtige reden om verzoeken af te wijzen, ook als de aannemer die informatie nergens anders kan krijgen. Ook de overige stukken van het failliete bedrijf hoefde de curator niet te verstrekken: die kan de aannemer bij de bestuurder krijgen, en een snelle afwikkeling van het faillissement, dat bij gebrek aan baten wordt opgeheven, weegt zwaarder. Eén onderdeel wees het hof wel toe. De curator moet als getuige worden gehoord over de afspraken die zij met de bestuurder maakte over de verkoop van activa uit de boedel, en moet een afschrift geven van de overeenkomst met Yume Atelier. De curator heeft geen verschoningsrecht en is zelf partij bij die overeenkomst. Informatie uit het onregelmatighedenonderzoek mag zij uit het afschrift weglakken. Tegen de bestuurder en haar vennootschappen slaagde het hoger beroep grotendeels. De aannemer had inmiddels aanwijzingen gekregen uit een getuigenverklaring en uit zwartgelakte bankafschriften dat ook andere projecten dan de zes bekende zijn overgeheveld. De beperking tot die zes projecten en tot één jaar voor het faillissement viel daarmee weg. Om de financiële positie van het bedrijf te reconstrueren en te beoordelen wanneer het faillissement te voorzien was, zijn ook drie jaar aan bankafschriften, offertes, facturen, grootboekkaarten en jaarrekeningen nodig. Het verweer dat het om vertrouwelijke bedrijfsinformatie gaat, werd verworpen: de aannemer is geen concurrent maar voert interieurs uit die de gefailleerde ontwierp. Het hof vernietigde de beschikking van de rechtbank en formuleerde de beslissing opnieuw. Er komt een voorlopig getuigenverhoor van de bestuurder, de curator (beperkt) en de andere verzochte getuigen. De bestuurder moet binnen zes weken de verzochte stukken over het failliete bedrijf en over MAAN Design, Yume Atelier en JEZ Holding verstrekken, op straffe van een dwangsom van € 250 per dag met een maximum van € 10.000. Het verzoek om de gespreksverslagen en correspondentie van het onregelmatighedenonderzoek van de curator te krijgen, wees het hof af. De kosten tussen de aannemer en de curator compenseerde het hof. De bestuurder en haar vennootschappen moeten de aannemer € 4.241 aan proceskosten voor het hoger beroep betalen.

Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
GHDHA:2026:2810
Gerechtshof Den Haag·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht