Hof Den Haag bevestigt ontslag bij Autoriteit Persoonsgegevens na mislukte klokkenluidersclaim — GHDHA:2026:2474
arbeidsrecht / einde tijdelijk contract / klokkenluidersmelding / billijke vergoeding
Eiser / verzoeker
werknemer (adviseur, verzoeker in hoger beroep)
Verweerder / gedaagde
Autoriteit Persoonsgegevens
Het hof bekrachtigde de beschikking van de kantonrechter en wees alle verzoeken van de werknemer af; de werknemer werd veroordeeld tot betaling van € 3.596,-- aan proceskosten.
- Het opzegverbod tijdens ziekte geldt niet bij een einde van rechtswege van een tijdelijk contract, omdat van opzegging geen sprake is.
- De e-mail van de werknemer over zijn persoonlijke arbeidsomstandigheden kwalificeert niet als een melding van een misstand in de zin van de Wet bescherming klokkenluiders, omdat het maatschappelijk belang niet in het geding was.
- Een UWV-beslissing over ziekengeld heeft geen formele rechtskracht ten aanzien van de vraag of een arbeidsovereenkomst is voortgezet; dat oordeel is uitsluitend aan de rechter.
- De AP handelde niet als slecht werkgever: zij volgde de adviezen van de bedrijfsarts en was niet gehouden tot meer re-integratie-inspanningen zolang de werknemer volledig arbeidsongeschikt was.
- De AP had in redelijkheid kunnen besluiten de arbeidsovereenkomst niet te verlengen, gelet op de eerdere zorgen over het functioneren, het arbeidsconflict en de onzekerheid over herstel.
Samenvatting
Een adviseur van de Autoriteit Persoonsgegevens (AP) verloor zijn baan nadat zijn tijdelijke arbeidsovereenkomst na een jaar van rechtswege eindigde. Hij was in mei 2024 in dienst getreden bij de afdeling Wetgevingsadvisering, maar al in september dat jaar uitte zijn leidinggevende zorgen over zijn functioneren. Kort daarna stuurde de adviseur een e-mail waarin hij melding maakte van vermeende misstanden: een te laag opleidingsbudget, gebrek aan studieverlof en discriminerend gedrag van zijn leidinggevende. Die reageerde met de woorden "dat pik ik niet zo maar", waarna de sfeer verslechterde.
Eind oktober 2024 meldde de adviseur zich ziek wegens overspannenheid. De bedrijfsarts stelde vast dat hij niet belastbaar was en adviseerde mediation. De AP stemde daarmee in, maar de mediation kwam niet van de grond, mede omdat de adviseur een eerste afspraak wegens ziekte afzegde. In februari 2025 liet de AP weten dat de arbeidsovereenkomst niet zou worden verlengd: er was een arbeidsconflict, de situatie zat vast en er was onvoldoende zicht op het functioneren van de werknemer.
De adviseur stapte naar de kantonrechter en vroeg onder meer om voortzetting van het dienstverband of een billijke vergoeding van bijna 3,8 miljoen euro netto. Hij stelde dat zijn ontslag het gevolg was van zijn klokkenluidersmelding, dat de AP een vijandige werkomgeving had gecreëerd en dat het opzegverbod tijdens ziekte was geschonden. De kantonrechter wees alle verzoeken af.
In hoger beroep bij het Gerechtshof Den Haag herhaalde de adviseur zijn verzoeken en voegde daar nieuwe grieven aan toe. Hij betoogde onder meer dat een beslissing van het UWV over zijn ziekengeldaanvraag formele rechtskracht had en bindend bewees dat zijn dienstverband was voortgezet. Het hof verwierp dit: die UWV-beslissing ging alleen over de vraag of de AP verplicht was loon door te betalen tijdens ziekte, niet over de vraag of het dienstverband al dan niet was voortgezet. Dat oordeel is aan de rechter, niet aan het UWV.
Het hof oordeelde verder dat het opzegverbod tijdens ziekte niet geldt bij een einde van rechtswege van een tijdelijk contract: van opzegging is daarbij geen sprake. De klacht over discriminatie op grond van handicap of chronische ziekte wees het hof eveneens af, omdat niet was aangetoond dat de adviseur een handicap of chronische ziekte heeft in de zin van de relevante wet.
De beweerde klokkenluidersmelding kwalificeerde het hof niet als een melding van een misstand. De e-mail van 26 september 2024 had uitsluitend betrekking op de persoonlijke situatie van de adviseur en raakte geen maatschappelijk belang. Daarmee was het wettelijke bewijsvermoeden dat benadeling het gevolg is van een klokkenluidersmelding niet van toepassing.
Over de vermeende vijandige werkomgeving nam het hof de uitvoerige motivering van de kantonrechter integraal over. Weliswaar had de leidinggevende zich beter kunnen uitdrukken, maar van stelselmatige intimidatie, uitsluiting of discriminatie was niet gebleken. De AP had steeds de adviezen van de bedrijfsarts gevolgd en was niet gehouden verdergaande re-integratie-inspanningen te doen zolang de werknemer volledig arbeidsongeschikt was.
Het hof bekrachtigde de beschikking van de kantonrechter en veroordeelde de adviseur in de proceskosten van het hoger beroep, begroot op € 3.596,--.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2025:5707, Rechtbank Amsterdam, 04-08-2025, C/13/772371 / KG ZA 25-557 EAM/BB
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBAMS:2025:5706, Rechtbank Amsterdam, 04-08-2025, C/13/772371 / KG ZA 25-557
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2025:5406, Rechtbank Rotterdam, 01-05-2025, C/10/697135 / KG ZA 25-276
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBROT:2024:7395, Rechtbank Rotterdam, 08-08-2024, C/10/682336 / KG ZA 24-682
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
200.359.785/01
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een belastingadviesbureau in Amsterdam, EU-Tax, denkt dat een voormalige administratief medewerkster het concurrentiebeding heeft overtreden dat zij bij haar vertrek had getekend. Een klant van het bureau stapte begin 2020 over naar een administratiekantoor waar zij later bleek te werken. Of zij daar al in de eerste helft van 2020 bij betrokken was, is de vraag waar het hof zich nu over boog. Het hof wijst de hoofdvorderingen voorlopig af, maar geeft EU-Tax wel toegang tot digitale sporen die het antwoord kunnen geven. De vrouw werkte van 1 juli 2017 tot 1 juli 2019 bij EU-Tax. Haar dienstverband eindigde met een vaststellingsovereenkomst. Daarin stond een nieuw concurrentiebeding: een jaar lang mocht zij in een straal van 30 kilometer rond het kantoor in Den Haag geen vergelijkbare diensten leveren aan klanten van de afgelopen drie jaar. Bij overtreding hoorde een boete van € 2.500 per overtreding, plus € 250 per dag dat de overtreding voortduurt. Het beding liep dus af op 30 juni 2020. Sinds 11 oktober 2021 staat zij met een eenmanszaak ingeschreven in het handelsregister en werkt zij samen met een man die een eigen administratiepraktijk heeft. De zaak ligt bij het gerechtshof Den Haag in hoger beroep tegen het vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Den Haag van 12 november 2025. De kantonrechter wees alle vorderingen van EU-Tax af en veroordeelde het bedrijf in de proceskosten. EU-Tax wil in hoger beroep verklaringen voor recht dat de vrouw het beding schond en dat haar werkgever onrechtmatig handelde, plus hoofdelijke betaling van de boetes of schadevergoeding. Subsidiair vraagt het bedrijf om inzage in digitale gegevens. Het hof oordeelt voorlopig dat de vrouw het beding niet heeft overtreden. Dat de klant 'via' haar naar de praktijk van haar huidige samenwerkingspartner is gekomen, betekent volgens het hof nog niet dat zij daar een actieve rol in had, en EU-Tax heeft daar geen concrete feiten over aangevoerd. De klant werd wel vanaf begin 2020 bediend door de administrateur, maar betrokkenheid van de vrouw vóór 30 juni 2020 is niet aangetoond. De administrateur schreef zijn klanten op 15 november 2021 dat zij 'vanaf oktober' 2021 tot het team was toegetreden, wat past bij de startdatum van haar eenmanszaak. Dat bericht heeft EU-Tax niet weersproken. De stelplicht ligt bij EU-Tax, en het hof gaat daarom voorbij aan haar bewijsaanbod. De vordering over de boetes is bovendien te vaag: een berekening ontbreekt en het is niet uitgelegd waarom de administrateur, die niet aan het beding is gebonden, die boetes zou moeten betalen. Daarna beoordeelt het hof de subsidiaire inzagevordering op grond van artikel 194 Rv. Het gaat om metadata en auditlogs: e-mailheaders, agenda- en telefoniegegevens, CRM-sporen en boekhoudlogs die laten zien wie wanneer in het dossier van de klant werkte, zonder de inhoud te tonen. Het hof neemt aan dat de computersystemen van de administrateur dit soort gegevens bijhouden, dat ze voldoende afgebakend zijn en dat EU-Tax er belang bij heeft, omdat ze kunnen laten zien of de vrouw in de periode van het beding voor deze klant werkte. Een mogelijk afzonderlijk account van de vrouw zelf, of een eerder gebruikt systeem van de eenmanszaak, wijst het hof af, omdat niet aannemelijk is dat dit bestaat. Het hof ziet geen reden om een specifieke deurwaarder of IT-deskundige aan te wijzen, maar eist wel dat een onafhankelijke gerechtsdeurwaarder de inzage uitvoert, eventueel met een IT-deskundige. Het hof staat de gerechtsdeurwaarder toe een uittreksel te maken van de metadata en auditlogs van de computersystemen van de administrateur, gerelateerd aan de gebruiker en de klant, over de periode van 1 januari 2020 tot en met 30 juni 2020. Dat uittreksel moet aan EU-Tax worden verstrekt, en het arrest is hierover uitvoerbaar bij voorraad. Of er daadwerkelijk een overtreding is, beoordeelt het hof pas nadat partijen op de gegevens hebben gereageerd; iedere verdere beslissing in de hoofdzaak is aangehouden.