Hof bekrachtigt het ongeldige ontslag van clubmanager bij N-Joy — GHDHA:2026:2625
ontslag op staande voet en transitievergoeding
Eiser / verzoeker
N-Joy Sportcentre B.V.
Verweerder / gedaagde
voormalig clubmanager
Hof bekrachtigt de beschikking waarin het ontslag op staande voet ongeldig werd verklaard en een transitievergoeding werd toegekend, en veroordeelt N-Joy in de volledige proceskosten van het hoger beroep van € 3.131
- Ontslagbrief noemt geen oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening, wat vereist is voor diefstal in strafrechtelijke zin
- Kleine step werd door de vrouw zelf de volgende dag teruggebracht, wat onvoldoende gewicht legt voor een ontslag op staande voet
- N-Joy kon niet bewijzen dat de grote step onbeschadigd was en leverde een aangekondigde bewijsverklaring niet aan
- Collega's verklaarden dat kapotte materialen zonder aparte toestemming mochten worden afgevoerd
- Geen ernstig verwijtbaar handelen vastgesteld, dus terecht een transitievergoeding toegekend; N-Joy veroordeeld in proceskosten van € 3.131
Samenvatting
Sportschoolketen N-Joy heeft in hoger beroep geen gelijk gekregen in haar geschil met een voormalige clubmanager die zij op staande voet had ontslagen wegens het meenemen van twee steps. Het gerechtshof Den Haag oordeelt dat van diefstal of ernstig verwijtbaar handelen geen sprake was, en dat de vrouw daarom terecht een transitievergoeding kreeg.
De vrouw werkte sinds 2016 als clubmanager bij N-Joy, dat sportscholen in Bodegraven exploiteert. In februari 2025 nam zij vanaf de ene vestiging twee steps mee in haar auto: een kleine step, die zij de volgende dag terugbracht nadat bleek dat deze daar toch nog werd gebruikt, en een grote step die volgens haar kapot was en die zij wilde inzetten voor de hondenschool die zij er als bijverdienste op nahoudt. De directeur zag dit op camerabeelden en op een Facebookpost van de hondenschool, en ontsloeg haar op 12 maart 2025 op staande voet wegens diefstal.
De kantonrechter in Den Haag vernietigde dat ontslag al eerder, omdat het niet onverwijld was gegeven. Wel ontbond de kantonrechter de arbeidsovereenkomst alsnog per 1 september 2025 op verzoek van N-Joy, met betaling van loon tot die datum en een transitievergoeding, omdat niet vaststond dat de vrouw het oogmerk had de steps zich toe te eigenen. N-Joy ging tegen deze uitspraak in hoger beroep en wilde alsnog een verklaring dat het ontslag op staande voet rechtsgeldig was, met terugbetaling van alles wat inmiddels aan de vrouw was uitgekeerd.
Het hof onderzocht eerst of er een dringende reden voor het ontslag was, wat een noodzakelijke voorwaarde is voor een ontslag op staande voet. Diefstal in strafrechtelijke zin vereist het oogmerk om een goed zich wederrechtelijk toe te eigenen, maar dat element ontbrak in de bewoordingen van de ontslagbrief. Het hof beoordeelde daarom of de vrouw de steps zonder de benodigde toestemming had meegenomen.
Wat de kleine step betreft, nam het hof aan dat de vrouw die in de veronderstelling meenam dat deze niet werd gebruikt, en dat zij hem de volgende dag zelf weer terugbracht toen bleek van het tegendeel. Die zelf gecorrigeerde actie legde volgens het hof onvoldoende gewicht in de schaal om een ontslag op staande voet te rechtvaardigen.
Wat de grote step betreft, ontstond discussie over de vraag of deze wel of niet kapot was. N-Joy beriep zich op een verklaring die zou bevestigen dat er op de bewuste dag geen kapotte step aanwezig was, maar leverde dat document ondanks herhaalde verzoeken van het hof niet aan. Daar tegenover stond een verklaring van een collega die juist bevestigde dat de step stuk was, met afgebroken antislip en scheuren in het plastic. Omdat N-Joy als de partij die zich op de diefstal beriep, de bewijslast droeg en dit niet had waargemaakt, ging het hof ervan uit dat de step inderdaad kapot was. Bovendien bleek uit verklaringen van meerdere collega's dat het personeel niet duidelijk was gemaakt dat voor het meenemen van kapotte materialen toestemming nodig was; iets wat ook aannemelijk werd doordat de vrouw de step openlijk, in het zicht van de camera en in het bijzijn van een collega, had ingeladen.
Omdat noch de kleine, noch de grote step een dringende reden voor ontslag opleverden, kwam het hof niet eens toe aan de vraag of het ontslag op tijd was gegeven. Ook van ernstig verwijtbaar handelen die de transitievergoeding aan de vrouw zou kunnen ontnemen, was geen sprake. Het hoger beroep van N-Joy slaagde daarom op geen enkel punt.
Het hof bekrachtigde de eerdere beschikking van de kantonrechter volledig en veroordeelde N-Joy, als de in het ongelijk gestelde partij, in de proceskosten van het hoger beroep. Deze kosten, waaronder griffierecht en advocaatkosten, komen in totaal neer op € 3.131, te vermeerderen met wettelijke rente als N-Joy niet op tijd betaalt.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:5408, Rechtbank Rotterdam, 30-04-2025, C/10/678773 / HA ZA 24-388
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Ondernemingsrecht
ECLI:NL:RBROT:2024:5634, Rechtbank Rotterdam, 18-06-2024, C/10/679225 / KG ZA 24-448
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBROT:2024:2719, Rechtbank Rotterdam, 28-03-2024, C/10/668180 / KG ZA 23-987
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2024:2128, Rechtbank Rotterdam, 12-03-2024, C/10/673408 / KG ZA 24-115
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
200.363.102/01
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een belastingadviesbureau in Amsterdam, EU-Tax, denkt dat een voormalige administratief medewerkster het concurrentiebeding heeft overtreden dat zij bij haar vertrek had getekend. Een klant van het bureau stapte begin 2020 over naar een administratiekantoor waar zij later bleek te werken. Of zij daar al in de eerste helft van 2020 bij betrokken was, is de vraag waar het hof zich nu over boog. Het hof wijst de hoofdvorderingen voorlopig af, maar geeft EU-Tax wel toegang tot digitale sporen die het antwoord kunnen geven. De vrouw werkte van 1 juli 2017 tot 1 juli 2019 bij EU-Tax. Haar dienstverband eindigde met een vaststellingsovereenkomst. Daarin stond een nieuw concurrentiebeding: een jaar lang mocht zij in een straal van 30 kilometer rond het kantoor in Den Haag geen vergelijkbare diensten leveren aan klanten van de afgelopen drie jaar. Bij overtreding hoorde een boete van € 2.500 per overtreding, plus € 250 per dag dat de overtreding voortduurt. Het beding liep dus af op 30 juni 2020. Sinds 11 oktober 2021 staat zij met een eenmanszaak ingeschreven in het handelsregister en werkt zij samen met een man die een eigen administratiepraktijk heeft. De zaak ligt bij het gerechtshof Den Haag in hoger beroep tegen het vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Den Haag van 12 november 2025. De kantonrechter wees alle vorderingen van EU-Tax af en veroordeelde het bedrijf in de proceskosten. EU-Tax wil in hoger beroep verklaringen voor recht dat de vrouw het beding schond en dat haar werkgever onrechtmatig handelde, plus hoofdelijke betaling van de boetes of schadevergoeding. Subsidiair vraagt het bedrijf om inzage in digitale gegevens. Het hof oordeelt voorlopig dat de vrouw het beding niet heeft overtreden. Dat de klant 'via' haar naar de praktijk van haar huidige samenwerkingspartner is gekomen, betekent volgens het hof nog niet dat zij daar een actieve rol in had, en EU-Tax heeft daar geen concrete feiten over aangevoerd. De klant werd wel vanaf begin 2020 bediend door de administrateur, maar betrokkenheid van de vrouw vóór 30 juni 2020 is niet aangetoond. De administrateur schreef zijn klanten op 15 november 2021 dat zij 'vanaf oktober' 2021 tot het team was toegetreden, wat past bij de startdatum van haar eenmanszaak. Dat bericht heeft EU-Tax niet weersproken. De stelplicht ligt bij EU-Tax, en het hof gaat daarom voorbij aan haar bewijsaanbod. De vordering over de boetes is bovendien te vaag: een berekening ontbreekt en het is niet uitgelegd waarom de administrateur, die niet aan het beding is gebonden, die boetes zou moeten betalen. Daarna beoordeelt het hof de subsidiaire inzagevordering op grond van artikel 194 Rv. Het gaat om metadata en auditlogs: e-mailheaders, agenda- en telefoniegegevens, CRM-sporen en boekhoudlogs die laten zien wie wanneer in het dossier van de klant werkte, zonder de inhoud te tonen. Het hof neemt aan dat de computersystemen van de administrateur dit soort gegevens bijhouden, dat ze voldoende afgebakend zijn en dat EU-Tax er belang bij heeft, omdat ze kunnen laten zien of de vrouw in de periode van het beding voor deze klant werkte. Een mogelijk afzonderlijk account van de vrouw zelf, of een eerder gebruikt systeem van de eenmanszaak, wijst het hof af, omdat niet aannemelijk is dat dit bestaat. Het hof ziet geen reden om een specifieke deurwaarder of IT-deskundige aan te wijzen, maar eist wel dat een onafhankelijke gerechtsdeurwaarder de inzage uitvoert, eventueel met een IT-deskundige. Het hof staat de gerechtsdeurwaarder toe een uittreksel te maken van de metadata en auditlogs van de computersystemen van de administrateur, gerelateerd aan de gebruiker en de klant, over de periode van 1 januari 2020 tot en met 30 juni 2020. Dat uittreksel moet aan EU-Tax worden verstrekt, en het arrest is hierover uitvoerbaar bij voorraad. Of er daadwerkelijk een overtreding is, beoordeelt het hof pas nadat partijen op de gegevens hebben gereageerd; iedere verdere beslissing in de hoofdzaak is aangehouden.