Hof spreekt man vrij van straatroof, legt taakstraf op voor mishandeling — GHDHA:2026:2644
vrijspraak bij straatroof, mishandeling van ex-partner
Eiser / verzoeker
verdachte
Verweerder / gedaagde
Openbaar Ministerie
Verdachte vrijgesproken van de straatroof en veroordeeld tot een taakstraf van 20 uur voor mishandeling en vernieling
- Hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 26 mei 2021, waarin de man tot 20 maanden cel was veroordeeld
- Hof spreekt de man vrij van de gewapende straatroof, diefstal met geweld en verduistering wegens onvoldoende identificerend bewijs
- Bewezenverklaring van mishandeling van de ex-vriendin en vernieling van haar telefoon blijft in stand
- Redelijke termijn in hoger beroep met ongeveer drie jaar en twee maanden overschreden, meegewogen in de strafmaat
- Taakstraf van 20 uur opgelegd in plaats van gevangenisstraf; schadeclaim van het slachtoffer van de straatroof niet-ontvankelijk
Samenvatting
Het gerechtshof Den Haag heeft een man vrijgesproken van een gewapende straatroof waarvoor de rechtbank Rotterdam hem op 26 mei 2021 nog veroordeelde. Voor mishandeling van zijn ex-vriendin en het vernielen van haar telefoon blijft hij wel strafbaar, maar in plaats van gevangenisstraf legt het hof hem nu een taakstraf van 20 uur op.
De rechtbank Rotterdam had de man in 2021 veroordeeld tot 20 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, voor het samen met een medeverdachte plegen van een gewapende straatroof op 13 november 2020, verduistering van een gouden ketting en daarnaast voor mishandeling van zijn ex-vriendin en vernieling van haar telefoon. Namens de man werd tegen dat vonnis hoger beroep ingesteld.
In hoger beroep draaide het vooral om de vraag of de man daadwerkelijk de tweede dader was geweest bij de straatroof. De medeverdachte had een bekennende verklaring afgelegd, maar ontkende zelf steeds dat hij erbij betrokken was. Bewijs tegen hem bestond vooral uit camerabeelden en beschrijvingen daarvan door de politie. Op beelden van ongeveer een half uur na de beroving is de man wel te herkennen, wat volgens hem klopt omdat hij toen met de medeverdachte een ommetje maakte. Op de beelden van vlak vóór de beroving, waarop volgens de politie mogelijk de dader te zien is, kon de man zichzelf niet herkennen en verklaarde hij dat hij op dat moment nog binnen was.
Het hof kwam tot een ander oordeel dan de rechtbank. Volgens het hof kan uit de beschrijvingen van de camerabeelden van vlak voor de straatroof niet eenduidig worden vastgesteld dat de man daarop te zien is, en wordt zijn verklaring dat hij op dat moment binnen zat niet weerlegd door ander bewijs. Die verklaring vond bovendien steun in een getuigenverhoor van de medeverdachte, die verklaarde dat de man binnen bleef toen hij zelf wegging en nog binnen zat toen hij terugkwam. Omdat het hof niet buiten twijfel kon vaststellen dat de man de mededader bij de straatroof is geweest, sprak het hem vrij van de afpersing, de diefstal met geweld en de verduistering van de ketting.
Voor de mishandeling van zijn ex-vriendin en de vernieling van haar telefoon bleef de bewezenverklaring wel in stand. Bij de strafoplegging hield het hof rekening met de tijd die de behandeling van het hoger beroep in beslag had genomen: sinds het instellen van het hoger beroep op 3 juni 2021 tot het arrest op 12 augustus 2026 was de redelijke termijn met ongeveer drie jaar en twee maanden overschreden. Het hof heeft dit meegewogen bij de keuze voor een taakstraf, zonder daarbij een concreet percentage of aantal maanden strafvermindering te noemen. De advocaat-generaal had, uitgaand van een bewezenverklaring van alle feiten, nog een gevangenisstraf van 505 dagen geëist, waarvan 180 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van één jaar.
Omdat de man van de straatroof is vrijgesproken, kon het slachtoffer van die overval zijn schadeclaim niet langer bij het hof indienen en werd hij niet-ontvankelijk verklaard. De vordering van zijn ex-vriendin voor de vernielde telefoon bleef wel overeind: het hof kende haar, net als de rechtbank eerder deed, € 200 materiële schadevergoeding toe, te vermeerderen met wettelijke rente vanaf 15 maart 2020. Het hof veroordeelde de man uiteindelijk tot een volledig onvoorwaardelijke taakstraf van 20 uur, verminderd met twee uur per dag die hij al in voorarrest had doorgebracht.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Hof veroordeelt man voor aanranding van 13-jarig nichtje en schrapt contactverbod uit vonnis
Gerechtshof Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:GHDHA:2026:2951, Gerechtshof Den Haag, 11-09-2026, 22-001737-24
Gerechtshof Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:GHDHA:2026:2624, Gerechtshof Den Haag, 13-07-2026, 22-002593-23
Gerechtshof Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:GHDHA:2026:570, Gerechtshof Den Haag, 13-04-2026, 22-000713-24
Gerechtshof Den Haag · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
22-001581-21
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. J.P.L.M. Remmerswaal
- dhr. mr. Chr.A. Baardman
- mw. mr. A.M.H. van der Poort-Schoenmakers
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man uit de regio Rotterdam bleef na het einde van zijn relatie contact zoeken met zijn ex-vriendin. Tussen oktober 2023 en juli 2024 stuurde hij haar Facebook-berichten, vriendschapsverzoeken, een kaartje met zijn telefoonnummer en WhatsApp-berichten. Ook schreef hij twee keer aan haar dochter. De vrouw deed twee keer aangifte van belaging. De man, geboren in 1941, was in 2022 al eens veroordeeld voor belaging van dezelfde vrouw. De politierechter in Rotterdam veroordeelde hem in eerste aanleg voor belaging tot een voorwaardelijke taakstraf van 180 uur, met een contact- en locatieverbod. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal ging in hoger beroep uit van een kortere periode, van 8 april 2024 tot en met 25 juli 2024, en eiste een voorwaardelijke taakstraf van 120 uur met hetzelfde contact- en locatieverbod. Het hof ging na wat aantoonbaar van de man afkomstig was. Berichten van een prepaid-nummer rekende het niet aan hem toe: de man ontkende dat nummer te gebruiken en de politie had niet onderzocht wie het gebruikte. Er bleef een beperkt aantal contactmomenten over. De man stuurde op 8 april 2024 een gebroken hartje via Messenger en wenste de vrouw op haar verjaardag succes met een 'gefeliciteerd'. Daarnaast volgden korte berichten van niet meer dan een zin op 7 juni, 21 juni, 25 juni, 11 juli en 19 juli 2024, twee vriendschapsverzoeken op 20 en 21 juli en een kaartje met 'bel me' en zijn telefoonnummer van 24 april. Op 25 juli 2024 stuurde hij nog een WhatsApp-bericht. Aan de dochter stuurde hij op 5 en 11 juli twee korte berichten. Voor de beschuldigingen dat hij in september 2023 voor de deur stond, een envelop stuurde en een bloemstuk liet bezorgen, zag het hof te weinig bewijs, net als de advocaat-generaal en de verdediging. Volgens het hof gaat het om te weinig berichten, op te weinig momenten, om te spreken van belaging. Daarvoor is stelselmatigheid nodig, en die ontbreekt. Het hof begrijpt dat de vrouw de berichten als zeer vervelend ervoer, omdat zij geen contact meer wilde. Maar de berichten zijn kort en niet dreigend of dwingend van aard. Dat de man eerder voor belaging was veroordeeld, verandert dat niet. Ook het subsidiair tenlastegelegde, dwang, haalde het niet. Daarvoor moet iemand daadwerkelijk zijn gedwongen iets te doen, niet te doen of te dulden. Het hof zag daar geen aanwijzing voor. Een poging tot dwang was niet ten laste gelegd. Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij van beide tenlastegelegde feiten. De vrouw had een schadevergoeding van € 1.500 gevorderd voor immateriële schade; zij werd daarin niet-ontvankelijk verklaard, en moet de proceskosten van de man betalen, die het hof op nihil begrootte. Ook de vordering van het openbaar ministerie om een eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraf van 60 uur alsnog uit te voeren wees het hof af, omdat de man niet meer is veroordeeld voor een feit in de proeftijd.
Een man uit Rotterdam stuurde op 9 juli 2025 pornografische foto's van zichzelf en van de kort daarvoor overleden dochter van een vrouw naar die vrouw. Zij had daar niet om gevraagd. De vrouw voelde zich diep gekwetst en was bang dat de man de foto's ook aan anderen zou sturen. Ze ervoer het bovendien als een gebrek aan respect voor haar overleden dochter, die nooit zou hebben gewild dat haar moeder zulke foto's te zien kreeg. Het gerechtshof Den Haag behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Rotterdam van 10 maart 2026. De politierechter had de man in eerste aanleg al veroordeeld tot een taakstraf van 70 uren. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen. Het hof vernietigde het vonnis toch, omdat het een iets andere bewezenverklaring formuleerde dan de politierechter. Wat meer of anders was tenlastegelegd, achtte het hof niet bewezen, en daarvan sprak het de man vrij. Bij de straf woog het hof de ernst van het feit zwaar mee. De man heeft de eerbaarheidsgevoelens van het slachtoffer diep gekwetst, en dat rekent het hof hem zwaar aan. Hij is eerder vele malen veroordeeld, maar niet voor feiten als dit. Uit het advies van Reclassering Nederland bleek dat er geen recent delictpatroon is: de laatste veroordeling in Nederland dateert uit 2017. Wel kwam de man het afgelopen jaar weer vaker in beeld bij politie en justitie. Na jaren dakloosheid woont hij sinds maart 2025 in een huurwoning in het project Housing First, met wekelijkse begeleiding. De reclassering schatte het risico op herhaling in als gemiddeld en adviseerde een straf zonder bijzondere voorwaarden. Een cocaïneverslaving speelt mee, maar volgens de reclassering is dat gebruik niet delictgerelateerd en is nu geen interventie nodig. Ook de schadevergoeding kwam aan bod. De vrouw eiste € 500 voor immateriële schade. De verdediging wilde haar niet-ontvankelijk laten verklaren en vroeg anders om een forse matiging. Het hof wees het bedrag toe op grond van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek. Die bepaling geeft een bloedverwant tot in de tweede graad recht op een billijke vergoeding als de nagedachtenis van een overledene wordt aangetast. Door pornografische foto's van haar overleden dochter te sturen tastte de man de nagedachtenis van de dochter aan, en wel op een manier waarvoor zij zelf, als ze nog had geleefd, schadevergoeding had kunnen eisen. Het hof veroordeelde de man tot een taakstraf van 70 uren, te vervangen door 35 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast moet hij € 500 schadevergoeding betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 juli 2025. Het hof legde hem ook de schadevergoedingsmaatregel op: hij moet dat bedrag aan de Staat betalen ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling van ten hoogste 5 dagen als dwangmiddel. Betaalt hij op een van beide manieren, dan vervalt de andere verplichting.