Hof verhoogt boete voor mislukte aankoop pand naar € 25.000 — GHDHA:2026:2751
boetebeding bij mislukte aankoop van een pand
Eiser / verzoeker
de koper van het pand (een B.V.)
Verweerder / gedaagde
de verkoper van het pand
Hof wijst het hoger beroep van de koper volledig af en verhoogt de aan de verkoper toegewezen boete van € 15.000 naar € 25.000, met veroordeling van de koper in de proceskosten van het hoger beroep van € 4.066.
- De verplichting van de koper om te betalen en af te nemen was niet afhankelijk gemaakt van het slagen van haar eigen doorverkoop, ondanks dat de verkoper wist dat zij wilde doorverkopen
- De notaris handelde niet onbehoorlijk door vragen te stellen over het grote prijsverschil tussen de twee transacties, gelet op de wettelijke plicht om verdachte transacties te signaleren
- Een volledige boete van 10% van de koopsom zou buitensporig zijn omdat de verkoper uiteindelijk € 50.000 meer ontving dan bij de oorspronkelijke koop
- Toch is matiging tot slechts € 15.000 onvoldoende: het hof verhoogt de boete naar € 25.000 vanwege het 'gedoe' dat de mislukte koop de verkoper heeft opgeleverd
- Wettelijke rente over de boete loopt al vanaf de ingebrekestelling van 13 maart 2021, niet pas vanaf de datum van dagvaarding
Samenvatting
Een bedrijf dat een pand met dertien appartementen in Den Haag kocht maar de koopsom nooit stortte, moet van het Gerechtshof Den Haag alsnog een boete van € 25.000 betalen, meer dan de € 15.000 die de rechtbank eerder had toegewezen. Het bedrijf ving bovendien overal bot met zijn eigen hoger beroep, dat volledig werd afgewezen.
De koper had het pand eind 2020 voor € 1.375.000 gekocht, met een ontbindende voorwaarde die haar de mogelijkheid gaf om na een boekenonderzoek alsnog van de koop af te zien. Die voorwaarde riep zij ook daadwerkelijk in. Enkele weken later kreeg de verkoper echter een aanbod van een derde partij van € 1.200.000, op voorwaarde dat de levering nog vóór het einde van het jaar zou plaatsvinden, vanwege een aankomende verhoging van de overdrachtsbelasting. De verkoper bood daarop de koper aan om het pand alsnog voor dat lagere bedrag te kopen, onder dezelfde snelle voorwaarde. De koper accepteerde en betrok voor de financiering een tweede bedrijf, Stopro Investment, als medekoper.
Diezelfde avond bleek echter dat de koper en Stopro het pand meteen weer wilden doorverkopen, voor € 1.465.000, aan een huisarts en diens vennootschap. Toen alle partijen de volgende ochtend bij de notaris zaten om de stukken te tekenen, viel het de notaris op dat er een groot prijsverschil zat tussen de twee transacties. Vanwege de wettelijke plicht om verdachte transacties te signaleren, stelde de notaris daarover vragen, waarna de huisarts te kennen gaf niet langer bereid te zijn om tegen de afgesproken hogere prijs af te nemen. Zonder die doorverkoop bleven de koper en Stopro in gebreke: zij stortten de koopsom aan de verkoper niet en namen het pand niet af, ook niet nadat de verkoper hen diezelfde dag per e-mail nadrukkelijk had gemaand om alsnog na te komen.
De verkoper ontbond de overeenkomst daarop buitengerechtelijk en vond een nieuwe koper, die uiteindelijk € 1.250.000 betaalde, € 50.000 meer dan de koper zou hebben betaald. Toch vorderde de verkoper van de koper een boete van € 60.000, de helft van de contractueel afgesproken 10% van de koopsom over de hele koop met koper en Stopro samen. De rechtbank oordeelde dat de koper inderdaad tekortgeschoten was, dat de verkoper terecht had ontbonden en dat in beginsel een boete verschuldigd was, maar matigde die boete fors tot € 15.000.
De koper ging in hoger beroep en wilde dat het hof haar alsnog volledig in het gelijk zou stellen. Zij voerde aan dat juist de verkoper haar in de problemen had gebracht, onder meer door dezelfde dag zelf met de huisarts te gaan onderhandelen. Het hof volgde dat betoog niet: de verplichting van de koper om af te nemen en te betalen was op geen enkele manier afhankelijk gemaakt van het slagen van haar eigen doorverkoop, en als zakelijke partij die de overeenkomst zelf had laten opstellen, had zij zo'n voorbehoud gemakkelijk kunnen bedingen. Ook het optreden van de notaris vond het hof niet onbehoorlijk: die stelde terecht vragen over het prijsverschil, in een setting waarbij alleen de betrokken partijen aanwezig waren.
Op het punt van de boete kreeg de verkoper juist gelijk in zijn eigen hoger beroep: hoewel een volledige boete van € 60.000 volgens het hof buitensporig zou zijn omdat de verkoper per saldo financieel beter af was dan bij de oorspronkelijke koop, verdiende de verkoper wel compensatie voor het 'gedoe' dat de mislukte koop hem had opgeleverd. Het hof stelde de boete daarom vast op € 25.000, hoger dan de rechtbank had gedaan, en liet de wettelijke rente al lopen vanaf 13 maart 2021, de datum waarop de koper in verzuim raakte, in plaats van pas vanaf de datum van dagvaarding. De proceskosten in eerste aanleg blijven, net als bij de rechtbank, gecompenseerd, maar omdat de koper in hoger beroep op vrijwel elk punt in het ongelijk werd gesteld, veroordeelt het hof haar tot betaling van € 4.066 aan proceskosten voor het hoger beroep.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:7672, Rechtbank Rotterdam, 26-06-2025, C/10/691713 / HA RK 24-1172
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBMNE:2024:3493, Rechtbank Midden-Nederland, 20-03-2024, 570659 KGZA 24-72
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2023:18394, Rechtbank Den Haag, 29-11-2023, C/09/640978 HA ZA 23-48
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBNNE:2023:3335, Rechtbank Noord-Nederland, 09-08-2023, C/17/186447 / HA ZA 22-214
Rechtbank Noord-Nederland · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
200.346.224/01
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. E.M. Dousma-Valk
- dhr. mr. D. Stoutjesdijk
- mw. mr. A.J. Swelheim
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Van 25 september 2021 tot 25 februari 2022 konden Nederlanders bij horeca, culturele locaties en evenementen alleen naar binnen met een coronatoegangsbewijs. Zo'n bewijs kreeg je met een vaccinatiebewijs, een herstelbewijs of een negatieve testuitslag. Drie mensen vonden dat de Staat daarmee hun grondrechten schond en vorderden schadevergoeding. Een van hen had danslessen gevolgd, een tweede exploiteerde twee horecazaken in Amersfoort en Soest en een derde ging naar de tennisvereniging en ondernam sociale activiteiten. De eerste eiseres had zich ingeschreven voor een dansopleiding, maar kreeg geen toegang tot de dansschool en stelt betaald te hebben voor lessen die zij niet kon volgen. De horecaondernemer stelt omzet te zijn misgelopen en sloot zijn zaken vanaf 6 november 2021 helemaal, omdat hij zijn gasten niet wilde controleren. Daarna beperkte hij zich tot het bezorgen van maaltijden. De derde eiseres liet zich meerdere keren testen en wil reiskosten en reistijd vergoed krijgen. Zij stelt ook dat zij de tenniskantine niet in mocht, terwijl haar tennisvrienden dat wel mochten. Alle drie noemen zij daarnaast immateriële schade, zoals stress, ruzie met hun omgeving en verlies van levensvreugde. Geen van hen heeft zich laten vaccineren. De rechtbank Den Haag wees hun vorderingen af. Het gerechtshof Den Haag kijkt in hoger beroep naar veertien grieven en wijst ze allemaal af. Een deel van het betoog gaat over de vaccins zelf: zouden die niet werken tegen besmetting en schadelijk zijn? Het hof zegt dat de appellanten zich niet hebben laten vaccineren, dat vaccinatie nooit verplicht was en dat zij een bewijs ook met een negatieve test konden krijgen. Zij hebben daarom geen belang bij hun klachten over de vaccins. Daarnaast bepaalde het Europese geneesmiddelenagentschap dat de vaccins onder voorwaarden op de markt mochten, en dat oordeel is voor het hof het uitgangspunt. Ook het beroep op de Grondwet slaagt niet. De appellanten vinden dat de wet te veel aan de ministers heeft overgelaten, maar het hof mag een wet in formele zin niet aan de Grondwet toetsen (artikel 120 Grondwet). Het hof volgt verder de rechtbank dat de Staat mocht afgaan op de adviezen van het Outbreak Management Team. Dat orgaan wees op het risico van een opleving van het virus en op druk op de zorg als de afstandsregel van anderhalve meter zou vervallen. Het coronatoegangsbewijs was het alternatief. De Nederlandse Zorgautoriteit rekende per september 2021 met 180.000 tot 200.000 uitgestelde operaties. Dat de appellanten achteraf grafieken tonen waaruit zou blijken dat het bewijs weinig effect had, maakt de invoering niet onrechtmatig, want het gaat om de kennis van toen. Over de grondrechten oordeelt het hof dat de rechtbank kon volstaan met een toets aan artikel 8 EVRM, omdat de andere genoemde bepalingen op dezelfde gronden tot hetzelfde resultaat leiden. Het Handvest van de Europese Unie is niet van toepassing, want de Staat voerde met het bewijs geen Europees recht uit. Het verwijt van discriminatie tussen gevaccineerden en niet-gevaccineerden gaat niet op, omdat er een test of herstelbewijs als alternatief was en er een uitzondering gold voor mensen die geen test konden ondergaan. Ook gold het bewijs maar kort en alleen voor niet-essentiële activiteiten. Dat de horecaondernemer zijn zaken sloot om geen gasten te hoeven controleren, komt volgens het hof voor zijn eigen rekening. Het hof bekrachtigt daarom het vonnis van de rechtbank. De drie appellanten moeten hoofdelijk de proceskosten in hoger beroep betalen: € 987 aan griffierecht en nakosten en € 3.870 aan salaris van de advocaat van de Staat, vermeerderd met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betalen.