Prijsvrij moet zieke marathonloper € 50.000 blijven betalen: hof wil afschrikken na inzet recherche — GHDHA:2026:2847
billijke vergoeding na onterecht ontslag op staande voet van zieke werknemer
Eiser / verzoeker
Prijsvrij (Hader Development B.V.), appellant
Verweerder / gedaagde
werknemer
Hof bekrachtigt de billijke vergoeding van € 50.000 bruto, de transitievergoeding en de vergoeding voor onregelmatige opzegging, en veroordeelt Prijsvrij in € 4.421 proceskosten
- Werkgever draagt de bewijslast van misleiding van de bedrijfsarts en slaagt daar niet in; ontslag op staande voet blijft ongeldig
- Verklaring van de bedrijfsarts dat de prognose wellicht anders was geweest, is onvoldoende bewijs van een onjuist advies door misleiding
- Werkelijk inkomensverlies bedraagt slechts € 4.550, maar de billijke vergoeding moet ook afschrikken omdat de werkgever geen inzicht toont
- Hof bekrachtigt de billijke vergoeding van € 50.000 en wijst zowel verlaging als verhoging naar € 70.000 af
Samenvatting
Een werknemer van reisaanbieder Prijsvrij kreeg in december 2024, een half jaar na zijn indiensttreding, plotseling ernstige problemen met zijn zicht. Later bleek hij de spierziekte Myasthenia Gravis te hebben. Binnen drie weken na zijn ziekmelding twijfelde de general counsel van Prijsvrij per e-mail aan zijn ziekte, omdat hij hardliep en actief was op LinkedIn. Prijsvrij riep hem herhaaldelijk op kantoor op, schortte zijn loon op en dreigde met een loonstop, terwijl de bedrijfsarts geen re-integratie adviseerde. Later liet het bedrijf hem observeren door Hoffmann Bedrijfsrecherche. Op 15 april 2025, twee dagen nadat hij de marathon van Rotterdam had gelopen in 3 uur en 28 minuten, ontsloeg Prijsvrij hem op staande voet wegens misleiding over zijn autorijden en hardlopen.
Deze zaak is het hoger beroep tegen de beschikking van de kantonrechter in de rechtbank Rotterdam van 16 september 2025. De kantonrechter oordeelde dat er geen dringende reden voor het ontslag was. De werknemer had de bedrijfsarts al in januari verteld dat hij trainde voor de marathon, en de observaties van de recherche toonden alleen korte ritjes naar school en de winkel, wat paste bij zijn verklaring dat hij lange afstanden nog niet aankon. De kantonrechter vond dat Prijsvrij er 'met gestrekt been' in was gegaan en kende de werknemer een billijke vergoeding van € 50.000 bruto toe, naast een transitievergoeding van € 1.820,42 en € 8.250 voor de genegeerde opzegtermijn. Prijsvrij ging in hoger beroep en wilde alles terug. De werknemer wilde op zijn beurt een billijke vergoeding van € 70.000.
Het hof nam het oordeel van de kantonrechter over. Prijsvrij moet bewijzen dat de werknemer de bedrijfsarts heeft misleid, en dat lukte niet. Op de zitting erkende Prijsvrij zelfs dat de werknemer in die periode arbeidsongeschikt was. Een verklaring van de bedrijfsarts dat de prognose bij kennis van het marathonlopen 'wellicht anders' had kunnen uitzien, en een verklaring van een neuroloog, waren onvoldoende bewijs.
Over de hoogte van de vergoeding was het hof scherp. Het vond onbegrijpelijk dat Prijsvrij de werknemer op onderbuikgevoelens agressief had bejegend, onnodig onder druk had gezet en ontslagen terwijl hij door ziekte kwetsbaar was. De general counsel erkende op de zitting dat het bedrijf achteraf wellicht met meer nuance had kunnen handelen, maar nam geen afstand van het gedrag. Omdat het contract op 30 juni 2025 toch zou aflopen, bedroeg het werkelijke inkomensverlies afgerond maar € 4.550 bruto. Juist omdat Prijsvrij geen inzicht toonde, vond het hof dat de vergoeding ook een afschrikwekkende werking moet hebben en dat de werknemer ook gecompenseerd moet worden voor gemist inkomen na afloop van het contract, omdat zijn herstel en re-integratie mogelijk zijn vertraagd. Daarvoor vond het hof € 50.000 passend; een hoger bedrag wees het af.
Het hof bekrachtigde de beschikking van de kantonrechter. Prijsvrij moet de werknemer daarnaast € 4.421 aan proceskosten voor het hoger beroep betalen. De kosten van het incidentele hoger beroep van de werknemer stelde het hof op nihil.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMNE:2025:7035, Rechtbank Midden-Nederland, 17-12-2025, 11868687 \ LE VERZ 25-58 BW 31650 DEF
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht
ECLI:NL:GHARL:2025:5587, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 02-09-2025, 200.342.456/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2025:3430, Rechtbank Gelderland, 24-04-2025, 11631820 \ VV EXPL 25-52
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2024:13390, Rechtbank Rotterdam, 05-12-2024, 10852412 HA VERZ 23-89
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Arbeidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
200.362.714/01
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een groep lelietelers uit Wieringerwerf kocht in 2006 en 2007 bij Deutsche Bank twee renteswaps, afgesloten naast bedrijfsleningen: contracten waarmee een variabele rente wordt omgezet in een vaste. Toen de rente daalde, bleken de swaps een negatieve waarde te hebben. Bij het vervroegd aflossen van de leningen in 2014 moest het bedrijf een bedrag van circa € 161.000 aan de bank betalen. Het bedrijf, Mak c.s., stapte in 2018 naar de rechter: de bank zou haar zorgplicht hebben geschonden, zowel bij het adviseren van de swaps als bij een herstructurering van het krediet in 2009. Het gerechtshof Den Haag boog zich over de zaak nadat de Hoge Raad het eerdere arrest van het hof Amsterdam had vernietigd. De Hoge Raad had de zaak teruggestuurd om opnieuw te beoordelen of de vorderingen verjaard waren en of het bedrijf gebonden was aan een afspraak uit 2014, waarin beide partijen verklaarden na afwikkeling van de swap niets meer van elkaar te vorderen te hebben. Over de herstructurering van het krediet in 2009 was het hof kort. Die vordering is verjaard. Een lening is een relatief eenvoudig product, en het bedrijf had veel ervaring met het financieren van de onderneming. Het kon dus zelf beoordelen of de bank deugdelijk had gehandeld, en dat ook ruim voor 25 juli 2013 doen, de datum vijf jaar vóór de dagvaarding. De bewering dat het bedrijf pas na een bezoek aan een advocaat in 2016 inzicht kreeg, onderbouwde het niet. Bij de renteswaps lag dat anders. Het hof vond dat een renteswap een moeilijk te doorgronden product is, vooral waar het om de risico's gaat. Het bedrijf had nooit eerder een swap of ander derivaat afgenomen. Het had daarom pas in november 2016, toen het een advocaat inschakelde, de kennis om te beoordelen of de bank goed had gehandeld. De vorderingen over de swaps zijn niet verjaard, en ook het beroep van de bank op de klachtplicht slaagt niet. Inhoudelijk oordeelde het hof dat de bank haar waarschuwingsplicht heeft geschonden. De bank wist dat het bedrijf geen ervaring had met derivaten. In de presentatie van 21 juli 2006 stond als advies alleen dat de rente historisch laag was en dat het bedrijf die nu lang moest vastzetten. Over risico's, zoals een mismatch met de onderliggende lening of het ontstaan van een negatieve waarde, ging het niet. Een rentecap als alternatief bleef onbesproken. De brochures en algemene bepalingen die bij de kredietovereenkomsten zaten, behandelden juist veel verschillende derivaten in algemene termen en volstonden niet. Dat het bedrijf in de bevestigingen verklaarde naar tevredenheid te zijn ingelicht, woog het hof niet zwaar. Ook sloten de swaps niet aan bij de leningen: de looptijden waren ongeveer acht en tien jaar, terwijl de leningen dertien en vijftien jaar liepen. Voor de rest van die tijd was er geen bescherming tegen rentestijgingen, en daar kon de bank niets tegenover stellen. Bij de afspraak uit 2014 kwam de bank wel een eind. Het hof las de clausule zo dat zij alleen gaat over de betalingen die partijen elkaar op grond van de swapbepalingen verschuldigd waren bij beëindiging. Een kwijting voor andere vorderingen, zoals die wegens onrechtmatig handelen, had de bank expliciet moeten maken. De vernietiging van de clausule wegens misbruik van omstandigheden was al verjaard. Een beroep van de bank op de clausule was ook niet in strijd met de redelijkheid en billijkheid. De hoogte van de negatieve waarde ligt dus vast, al kan die wel een rol spelen bij het berekenen van de schade. Het hof vernietigt het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 10 juli 2019 voor zover het de vorderingen en de proceskosten betreft. Het verklaart voor recht dat Deutsche Bank onrechtmatig heeft gehandeld bij de advisering en verkoop van de renteswaps, en veroordeelt de bank tot vergoeding van de geleden schade, op te maken bij staat. Omdat beide partijen deels verliezen, compenseert het hof de proceskosten in beide instanties.
Een man uit Zuid-Holland sloot eind jaren negentig zes effectenleaseovereenkomsten af, een soort geldlening om mee te beleggen. Hij deed dat via Duinstede Adviesgroep, een tussenpersoon bij wie hij al verzekeringen en een hypotheek had. Hij wilde een financiële reserve opbouwen voor later. Op advies van Duinstede nam hij een extra hypotheek van € 21.632,46 op de overwaarde van zijn woning en stak dat geld in een Capital Effect-product van Dexia. Later volgden nog twee andere Dexia-producten. Over de risico's zou niet zijn gesproken, en de man had geen ervaring met beleggen. De vraag in deze zaak was of Duinstede de man heeft geadviseerd zonder daarvoor de vereiste vergunning te hebben, en of Dexia dat wist of had moeten weten. Als dat zo is, handelt Dexia onrechtmatig en moet zij de volledige schade vergoeden. De kantonrechter van de rechtbank Den Haag oordeelde in zijn vonnis van 3 april 2025 dat dit het geval was en veroordeelde Dexia ook in de proceskosten. Dexia ging daartegen in hoger beroep bij het Gerechtshof Den Haag. Het hof begint bij de vraag of Duinstede heeft geadviseerd. Daarvoor is een gepersonaliseerde aanbeveling nodig: een product dat als geschikt voor deze afnemer wordt voorgesteld of dat is gebaseerd op zijn persoonlijke omstandigheden. Volgens het hof is dat hier het geval. De wensen en financiële situatie van de man zijn besproken, hij heeft zijn financiële doel genoemd, en Duinstede heeft daarna specifieke producten van één aanbieder aangeraden. Dat tussenpersonen veelvuldig op huisbezoek gingen en volgens een vast patroon een op de persoon toegesneden advies gaven, maakt zijn verhaal extra aannemelijk. Dexia betwistte dit bij gebrek aan wetenschap en wees erop dat de gebeurtenissen meer dan twintig jaar geleden speelden. Het hof accepteert dat niet. Dexia heeft haar producten juist via tussenpersonen verkocht omdat die kopers persoonlijk konden adviseren, en had daarom moeten nagaan of zij vergunningplichtig adviseerden. Dat zij nu niet meer weet wat er is gezegd, is volgens het hof haar eigen nalatigheid en komt voor haar rekening. Ook is niet gebleken dat Dexia de betrokken medewerker van Duinstede ooit heeft bevraagd over deze zaak. Het hof laat Dexia daarom niet toe tot tegenbewijs. Dexia voerde verder aan dat adviseren en klanten aanbrengen onder de toenmalige regels geen vergunning vereiste. Het hof verwerpt dat met verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 2 september 2016. Daaruit volgt dat een tussenpersoon die niet alleen klanten aanbrengt maar ook adviseert, een vergunning nodig heeft. Dat de toezichthouder nooit liet weten dat tussenpersonen zonder vergunning niet mochten adviseren, helpt Dexia niet: als professionele effecteninstelling draagt zij het risico van een mogelijk onjuiste inschatting. Dexia heeft haar tussenpersonen zelf omschreven als onafhankelijke, gespecialiseerde adviseurs en wist of moest weten dat zij geen vergunning hadden. Een laatste grief ging over de eerste overeenkomst. Die was gesloten door de man en zijn inmiddels overleden ex-partner. Volgens Dexia kon hij daarom niet de volledige schade vorderen. Het hof wijst dat af. Een deelgenoot in een gemeenschap mag op eigen naam een vordering voor de hele gemeenschap instellen, en uit niets blijkt dat de gemeenschap al was ontbonden. De regel over de onderlinge aandelen van deelgenoten raakt alleen hun onderlinge verhouding, en Dexia staat daarbuiten. De grieven van Dexia slagen dus niet. Het hof bekrachtigt het vonnis van de kantonrechter, zodat Dexia de volledige schade van de man moet vergoeden. Partijen kunnen het bedrag zelf berekenen aan de hand van het vonnis. Dexia moet ook de proceskosten in hoger beroep betalen: € 362,00 griffierecht, € 1.935,00 voor het salaris van de advocaat en € 189,00 aan nakosten, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het arrest is uitvoerbaar bij voorraad.