Hof verlaagt celstraf voor mishandeling wegens trage berechting — GHSHE:2014:1401
mishandeling van huisgenoten
Eiser / verzoeker
openbaar ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot een gevangenisstraf van 10 weken wegens mishandeling, na vrijspraak van verduistering wegens onrechtmatig verkregen bewijs.
- Hof sluit de op 20 december 2008 afgelegde politieverklaringen uit van het bewijs wegens schending van het consultatierecht
- Verdachte vrijgesproken van verduistering omdat na uitsluiting van die verklaringen alleen een aangifte als bewijs resteert
- Mishandeling van twee huisgenoten bewezen verklaard op basis van aangiftes, een getuigenverklaring en medische informatie
- Hof stelt een overschrijding van de redelijke termijn van in totaal ruim een jaar vast en verlaagt de straf van twaalf naar tien weken
- Schadevergoeding toegewezen aan twee slachtoffers van mishandeling, vordering van derde benadeelde niet-ontvankelijk na vrijspraak
Samenvatting
Het gerechtshof 's-Hertogenbosch boog zich over het hoger beroep van een man die door de rechtbank Maastricht was veroordeeld voor verduistering en mishandeling van twee huisgenoten. De rechtbank had hem in 2011 een gevangenisstraf van zes maanden opgelegd, waarvan twee maanden voorwaardelijk, en hem vrijgesproken van een oplichtingsfeit. De verdachte ging tegen dit vonnis in hoger beroep.
Uit de zaak komt naar voren dat de man in de woning van een echtpaar in Maastricht was komen wonen. Wat begon als een goede relatie met zijn huisgenoten sloeg om: hij zou zowel de man des huizes als een andere inwonende man meermalen hebben geslagen. Daarnaast werd hem verweten geld te hebben verduisterd dat bedoeld was voor rijlessen.
Over de verduistering oordeelde het hof anders dan de rechtbank. De verdachte was op 20 december 2008 achtmaal door de politie verhoord, maar uit het dossier bleek niet dat hij voorafgaand aan die verhoren daadwerkelijk een advocaat had kunnen raadplegen, zoals het zogeheten consultatierecht voorschrijft. Het hof sloot zijn verklaringen daarom uit van het bewijs. Wat overbleef was in beide gevallen slechts een aangifte, en dat is volgens de wet onvoldoende voor een bewezenverklaring. De verdachte werd daarom vrijgesproken van de verduistering.
De mishandelingen kwamen wel bewezen te staan. De aangiften van de twee slachtoffers werden ondersteund door de verklaring van een gemeenschappelijke huisgenote, die zelf getuige was geweest van de klappen, en door medische informatie van het Academisch Ziekenhuis Maastricht. Bij een van de slachtoffers werd onder meer een gebroken neus en licht hersenletsel vastgesteld, bij de ander een gekneusde schouder. Het hof legde uit waarom de slachtoffers aanvankelijk andere, verzonnen oorzaken voor hun verwondingen hadden genoemd: uit angst voor de verdachte, die door de getuigen werd omschreven als imposant en agressief.
Bij het bepalen van de straf hield het hof rekening met de duur van de procedure. Tussen de aanhouding van de verdachte eind 2008 en het vonnis van de rechtbank in maart 2011 zat bijna twee jaar en drie maanden, wat volgens het hof een overschrijding van de redelijke termijn van ongeveer drie maanden opleverde. Ook tussen het instellen van het hoger beroep en de ontvangst van de dossierstukken bij het hof ging meer tijd verloren dan toegestaan, en bij het betekenen van het verstekvonnis had het openbaar ministerie niet voortvarend genoeg gehandeld. Al met al zag het hof een overschrijding van de redelijke termijn van in totaal ruim een jaar.
Waar het hof zonder deze vertraging een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van twaalf weken passend achtte, verlaagde het de straf ter compensatie naar tien weken. De vordering van een van de slachtoffers werd niet-ontvankelijk verklaard omdat het bijbehorende feit niet bewezen kon worden, maar de twee mishandelde huisgenoten kregen wel gelijk: de verdachte moet hun immateriële schade vergoeden, respectievelijk € 300 en € 600, vermeerderd met wettelijke rente. Het hof veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van tien weken.
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHSHE:2020:1251, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 02-04-2020, 20-002172-15
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
ECLI:NL:GHSHE:2020:1166, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 29-01-2020, 20-002184-18
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
ECLI:NL:GHSHE:2020:527, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 29-01-2020, 20-000237-19
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
ECLI:NL:GHSHE:2020:1165, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 29-01-2020, 20-002048-18
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
20-000039-13
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 2 september 2022 reed een man in een gehuurde Mercedes-AMG over de Roosendaalsebaan in Oud Gastel, waar 50 kilometer per uur mocht worden gereden. Kort voor een kruising waarvan de verkeerslichten oranje knipperden, haalde hij een voertuig rechts in en reed hij daarbij zeer dicht op de auto's voor hem. Op ruime afstand van de kruising gaf hij vol gas en reed hij ongeveer 152 kilometer per uur. Op de kruising stond een Toyota Yaris stil, deels op de voorrangsweg. De Mercedes botste met nog ongeveer 95 kilometer per uur op de linkerzijde van die auto. Vier inzittenden kwamen om het leven: een moeder, haar tienjarige dochter, haar achtjarige zoon en een vriendin. De negenjarige dochter van die vriendin overleefde de aanrijding met onder meer een gebroken sleutelbeen. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 26 april 2024. Die rechtbank legde vier jaar gevangenisstraf op en een rijontzegging van tien jaar. Zowel de verdachte als de officier van justitie ging in beroep. De advocaat-generaal eiste zes jaar gevangenisstraf, de verdediging bepleitte onder meer vrijspraak van roekeloosheid. Het hof spreekt de verdachte vrij van het letsel van het overlevende meisje. Het dossier laat volgens het hof niet zien dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel, bijvoorbeeld door een operatie of ontbrekend uitzicht op herstel. Ook is er te weinig informatie om vast te stellen dat zij tijdelijk ziek of in haar normale bezigheden verhinderd was. Voor dat deel van de tenlastelegging blijft alleen het gevaarzettende rijgedrag over. Voor de vier doden acht het hof roekeloosheid bewezen. Het hof wijst het verweer af dat de bestuurster van de Toyota geen voorrang verleende. Wie op een weg met een maximumsnelheid van 50 kilometer per uur bijna drie keer zo hard rijdt, kan volgens het hof niet verwachten dat anderen daar rekening mee houden. De voorrangsregel is dan 'de facto illusoir' geworden. Ook het ingrijpen van het elektronische stabiliteitssysteem van de auto verandert dat niet: de verdachte had zichzelf door zijn rijgedrag in die positie gebracht. De snelheid op afstand van de kruising en het rechts inhalen met dicht bijrijden samen laten zien dat hij bewust zeer gevaarlijk reed, aldus het hof. Dat de verdachte eerder veroordeeld werd voor een forse snelheidsovertreding weegt het hof strafverzwarend mee. Bij de straf stelt het hof dat bij vier doden sprake is van meerdaadse samenloop, geen eendaadse zoals de verdediging bepleitte: elk slachtoffer levert een eigen overtreding op. Het hof vindt zeven jaar gevangenisstraf passend en verlaagt die met twee maanden omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna zes maanden is overschreden. Het hof legt daarom zes jaar en acht maanden gevangenisstraf op voor de dood van de vier slachtoffers, met aftrek van voorarrest. Daarnaast volgt een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor tien jaar. Voor het gevaarzettende rijgedrag ten aanzien van het overlevende meisje legt het hof een rijontzegging van één jaar op. Het hof beveelt tevens de gevangenneming van de verdachte.