Hof legt taakstraf op voor bankbreuk en oplichting wegens trage rechtsgang — GHSHE:2014:2019
feitelijk leidinggeven aan bedrieglijke bankbreuk en oplichting
Eiser / verzoeker
openbaar ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot een taakstraf van 240 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden, en moet € 20.507,20 schadevergoeding betalen aan de benadeelde verzekeraar.
- Hof vernietigt het vonnis omdat de tenlastelegging in hoger beroep is gewijzigd
- Hof acht bedrieglijke bankbreuk bewezen wegens onvolledige administratie aan de curator en fictieve annuleringen
- Hof spreekt verdachte vrij van het onttrekken van telefoons, een laptop en autoverkoopopbrengst aan de boedel wegens gebrek aan opzet
- Valse arbeidsovereenkomst leidt tot bewezenverklaring van oplichting van een verzekeraar en valsheid in geschrift
- Overschrijding van de redelijke termijn met 19 maanden leidt tot vervanging van de onvoorwaardelijke gevangenisstraf door een taakstraf
Samenvatting
Het gerechtshof 's-Hertogenbosch behandelde het hoger beroep van een man tegen het vonnis van de rechtbank 's-Hertogenbosch van 27 april 2011, waarin hij was veroordeeld wegens bankbreuk, oplichting en valsheid in geschrift. Omdat de tenlastelegging in hoger beroep is gewijzigd, vernietigde het hof het vonnis en deed het de zaak opnieuw af.
De verdachte was bestuurder van een stichting die op haar beurt bestuurder en enig aandeelhouder was van een besloten vennootschap die een tapasrestaurant exploiteerde. Deze BV werd op 11 juli 2007 door de rechtbank Utrecht failliet verklaard, met een tekort van € 426.274,33. De curator vroeg de verdachte herhaaldelijk om alle administratie, maar kreeg niet alles. Vooral correspondentie met de Belastingdienst, waarmee de BV grote schulden had, en stukken over omzet en personeel bleven aanvankelijk achter en doken pas maanden later op, deels op het bedrijfsadres van een pandeigenaar. Ook was de boekhouding volgens het hof opzettelijk ondeugdelijk: de verdachte verlaagde de dagomzet met fictieve annuleringen, waarmee onder meer een schoonmaakster zwart werd uitbetaald, en er werden betalingen gedaan zonder deugdelijke onderbouwing. Volgens het hof moet de verdachte al vanaf eind 2006 hebben geweten dat het faillissement eraan kwam, zodat hij willens en wetens de kans op benadeling van de schuldeisers heeft aanvaard.
Het hof achtte ook bewezen dat de verdachte goederen aan de boedel heeft onttrokken: drie LCD-schermen, kantoormeubilair en kantoorapparatuur werden vlak voor het faillissement verhuisd naar een ander pand en nooit aan de curator gemeld. Van een ander onderdeel van deze aanklacht, het achterhouden van tien mobiele telefoons, een laptop en de opbrengst van een verkochte auto, sprak het hof de verdachte vrij: hij had aannemelijk gemaakt dat de telefoons kapot waren, dat hij de laptop domweg vergat en dat het ging om een gering, niet contant ontvangen bedrag.
Daarnaast bleek uit het dossier dat de verdachte in 2006 een arbeidsovereenkomst had opgemaakt voor een vrouw die in werkelijkheid geen dag voor de BV heeft gewerkt. Met dit valse contract meldde hij haar als werkneemster ziek bij een verzekeraar, om zo aanspraak te maken op een uitkering krachtens een zogeheten Werkattentpolis. Nadat de eerste ziekmelding was afgewezen, overtuigde hij de verzekeraar via een tussenpersoon alsnog om de melding in behandeling te nemen. De verzekeraar keerde daardoor € 20.507,20 uit, terwijl de salarisbetalingen aan de vrouw in werkelijkheid dienden om een privéschuld van de verdachte aan haar af te lossen. Het hof rekende dit de verdachte aan als oplichting en, voor het opmaken van de valse arbeidsovereenkomst zelf, als valsheid in geschrift.
Het openbaar ministerie had in hoger beroep een gevangenisstraf van 16 maanden geëist, waarvan zes maanden voorwaardelijk. Het hof vond een straf van 12 maanden, waarvan zes voorwaardelijk, in beginsel passend bij de ernst van de feiten. Maar de behandeling van de zaak had te lang geduurd: tussen het instellen van hoger beroep op 11 mei 2011 en de binnenkomst van het dossier bij het hof op 20 augustus 2013 zat 19 maanden meer dan de toegestane inzendtermijn van acht maanden, zonder dat daarvoor een rechtvaardiging bestond. Het hof stelde vast dat het recht op berechting binnen een redelijke termijn hierdoor was geschonden, en verbond daaraan gevolgen voor de strafmaat: mede gelet op de ouderdom van de feiten uit 2006 en 2007 zag het hof af van een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf.
Het hof veroordeelde de verdachte tot een taakstraf van 240 uur, bij niet naar behoren verrichten te vervangen door 120 dagen hechtenis, en tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden met een proeftijd van 2 jaar. Daarnaast moet hij € 20.507,20 schadevergoeding betalen aan de verzekeraar, te vermeerderen met wettelijke rente vanaf 31 december 2006.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHSHE:2024:3886, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 09-12-2024, 20-002191-21
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
ECLI:NL:GHSHE:2024:1077, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 28-03-2024, 20-001300-20
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
ECLI:NL:HR:2023:342, Hoge Raad, 07-03-2023, 22/04270
Hoge Raad · Strafrecht
ECLI:NL:HR:2022:1617, Hoge Raad, 15-11-2022, 20/03014
Hoge Raad · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
20-002116-11
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr.dr. C.M. Hilverda
- dhr. mr. J.C.A.M. Claassens
- mw. mr. M.M. Spooren
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 2 september 2022 reed een man in een gehuurde Mercedes-AMG over de Roosendaalsebaan in Oud Gastel, waar 50 kilometer per uur mocht worden gereden. Kort voor een kruising waarvan de verkeerslichten oranje knipperden, haalde hij een voertuig rechts in en reed hij daarbij zeer dicht op de auto's voor hem. Op ruime afstand van de kruising gaf hij vol gas en reed hij ongeveer 152 kilometer per uur. Op de kruising stond een Toyota Yaris stil, deels op de voorrangsweg. De Mercedes botste met nog ongeveer 95 kilometer per uur op de linkerzijde van die auto. Vier inzittenden kwamen om het leven: een moeder, haar tienjarige dochter, haar achtjarige zoon en een vriendin. De negenjarige dochter van die vriendin overleefde de aanrijding met onder meer een gebroken sleutelbeen. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 26 april 2024. Die rechtbank legde vier jaar gevangenisstraf op en een rijontzegging van tien jaar. Zowel de verdachte als de officier van justitie ging in beroep. De advocaat-generaal eiste zes jaar gevangenisstraf, de verdediging bepleitte onder meer vrijspraak van roekeloosheid. Het hof spreekt de verdachte vrij van het letsel van het overlevende meisje. Het dossier laat volgens het hof niet zien dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel, bijvoorbeeld door een operatie of ontbrekend uitzicht op herstel. Ook is er te weinig informatie om vast te stellen dat zij tijdelijk ziek of in haar normale bezigheden verhinderd was. Voor dat deel van de tenlastelegging blijft alleen het gevaarzettende rijgedrag over. Voor de vier doden acht het hof roekeloosheid bewezen. Het hof wijst het verweer af dat de bestuurster van de Toyota geen voorrang verleende. Wie op een weg met een maximumsnelheid van 50 kilometer per uur bijna drie keer zo hard rijdt, kan volgens het hof niet verwachten dat anderen daar rekening mee houden. De voorrangsregel is dan 'de facto illusoir' geworden. Ook het ingrijpen van het elektronische stabiliteitssysteem van de auto verandert dat niet: de verdachte had zichzelf door zijn rijgedrag in die positie gebracht. De snelheid op afstand van de kruising en het rechts inhalen met dicht bijrijden samen laten zien dat hij bewust zeer gevaarlijk reed, aldus het hof. Dat de verdachte eerder veroordeeld werd voor een forse snelheidsovertreding weegt het hof strafverzwarend mee. Bij de straf stelt het hof dat bij vier doden sprake is van meerdaadse samenloop, geen eendaadse zoals de verdediging bepleitte: elk slachtoffer levert een eigen overtreding op. Het hof vindt zeven jaar gevangenisstraf passend en verlaagt die met twee maanden omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna zes maanden is overschreden. Het hof legt daarom zes jaar en acht maanden gevangenisstraf op voor de dood van de vier slachtoffers, met aftrek van voorarrest. Daarnaast volgt een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor tien jaar. Voor het gevaarzettende rijgedrag ten aanzien van het overlevende meisje legt het hof een rijontzegging van één jaar op. Het hof beveelt tevens de gevangenneming van de verdachte.