Naar inhoud
Juristi.nl

ECLI:NL:GHSHE:2020:1899, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 18-06-2020, 200.250.978_01 en 200.251.438_01 — GHSHE:2020:1899

Samenvatting

Partneralimentatie; afwikkeling huwelijkse voorwaarden

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. V.C.C. Luijten

Luijten Advocaten, HEERLEN

80 uitspraken

mr. A.R. de Witte te Hengelo

verweerder

mr. E.R.T.A. Luijten te Heerlen

verweerder

mr. A.R. de Witte

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

200.250.978_01 en 200.251.438_01

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • mw. mr. J.F.A.M. Graafland-Verhaegen
  • dhr. mr. G.J. Vossestein
  • dhr. mr. K.A. Boshouwers
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

GHSHE:2026:1558
Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht
Hof bekrachtigt terugverhuisgebod: moeder moet met kind terugkeren naar Nederland

Een moeder die begin 2024 stiekem met haar peuter naar Griekenland vertrok, moet met het kind terugkeren naar Nederland. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch bekrachtigde op 18 december 2025 het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, die de moeder had bevolen uiterlijk 18 april 2025 samen met het kind terug te verhuizen. De zaak speelt al sinds 2019, toen de vader vroeg om mede belast te worden met het gezag over zijn zoon en om een omgangsregeling. Gedurende de hele procedure verzekerde de moeder keer op keer dat ze niet naar Griekenland zou vertrekken. Ze benadrukte geen band te hebben met dat land, de taal niet te spreken en haar leven in Nederland niet op te willen geven. Desondanks vertrok ze op 8 januari 2024 met het kind naar Griekenland, zonder de vader of de rechtbank daarvan op de hoogte te stellen. Tijdens een zitting bij de rechtbank op 21 maart 2024 verklaarde de moeder nog dat haar zoon in Nederland naar school ging, terwijl hij op dat moment al bijna drie maanden in Griekenland woonde. Pas in juli 2024 maakte ze haar vertrek kenbaar, eerst aan de gezinsvoogd. Pas op 28 juli 2024 schreef ze het kind uit bij de gemeente in Nederland. Het hof concludeerde dat de moeder haar verblijf in Griekenland bewust heeft verzwegen, omdat ze wist dat de vader zich zou verzetten. Door het vertrek legde de moeder rechterlijke beslissingen naast zich neer. Er lag een voorlopige omgangsregeling die zij niet uitvoerde. De ondertoezichtstelling van het kind, ingesteld in april 2024, werd door het vertrek praktisch onuitvoerbaar. Zelfs de tijdelijke omgangsregeling die de rechtbank in december 2024 bepaalde voor de kerstperiode en voorjaarsvakantie, waarbij de moeder vanuit Griekenland kon meewerken, is niet nagekomen. De vader heeft zijn zoon al meer dan een jaar niet meer fysiek gezien. Een centraal geschilpunt in hoger beroep was of de Nederlandse rechter wel bevoegd was om over het terugverhuisgebod te oordelen. In internationale familiezaken is de rechter bevoegd van het land waar het kind zijn gewone verblijfplaats had op het moment dat de zaak werd aangebracht. De moeder betoogde dat dit de datum van het aanvullende verzoek van de vader moest zijn, namelijk 30 november 2024, en dat het kind toen al in Griekenland woonde. Het hof oordeelde echter anders: het terugverhuisverzoek hangt zo nauw samen met het oorspronkelijke verzoek van de vader uit 2019 dat de datum van dat inleidende verzoek als peildatum geldt. Op 23 oktober 2019 woonde het kind onbetwist in Nederland, zodat de Nederlandse rechter bevoegd is. De vader had in het tegenhoger beroep gevraagd om het eenhoofdig gezag, bepaling van de hoofdverblijfplaats bij hem, of een uithuisplaatsing bij hem. Het hof wees deze verzoeken af. Een uithuisplaatsing kan wettelijk niet door een ouder worden gevraagd. Bovendien zou het kind per direct bij de vader in Nederland moeten gaan wonen, terwijl vader en kind elkaar al zo lang niet hebben gezien en de vader niet had toegelicht hoe dat praktisch zou verlopen. Het hof bekrachtigde de bestreden beschikking volledig: de moeder moet met het kind terugkeren naar Nederland, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag dat zij dit niet doet, met een maximum van € 50.000. Na terugkeer wordt de opbouw van onbegeleide omgang tussen de vader en het kind opgestart, onder regie van de gezinsvoogd, met als einddoel een regeling van om het andere weekend en de helft van de vakanties.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht
GHSHE:2025:3012
Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht
Hof beperkt videobelcontact tussen Indiase vader en dochter na internationale kinderontvoering

Een Indiase man en zijn ex-vrouw strijden voor de rechter over het gezag en de omgang met hun dochter, die in 2018 is geboren. Het stel was in 2013 getrouwd en scheidde in 2023. Bij de echtscheidingsbeschikking werd een zorgregeling vastgesteld waarbij de man regelmatig contact met hun dochter zou hebben. In de zomer van 2023 liep de zaak ernstig mis. De man vertrok met de dochter voor een toegestane vakantie naar India, maar keerde niet terug. Hij hield het meisje maandenlang in India, ondanks een Nederlandse rechterlijke beschikking die de terugkeer gelastte. Toen een rechtbank in Bombay de man opdroeg de dochter tijdelijk aan de vrouw toe te vertrouwen, ontvoerde hij het kind naar een andere deelstaat. Na een arrestatiebevel vond de politie hem, waarna de dochter op bevel van de rechtbank aan de moeder werd overgedragen. Begin februari 2024 keerden moeder en dochter terug naar Nederland. De man bleef in India. De vrouw startte vervolgens een bodemprocedure bij de rechtbank Oost-Brabant en vroeg om eenhoofdig gezag en ontzegging van de omgang. De rechtbank kende haar in november 2024 het eenhoofdig gezag toe. Ook stelde de rechtbank een voorlopige omgangsregeling vast: de man mocht tweemaal per week begeleide videobelmomenten hebben met de dochter, en bij een bezoek aan Nederland ook begeleid fysiek contact. Beide ouders gingen in hoger beroep. De man wilde dat het gezag gezamenlijk bleef en dat de rechter een onderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming zou gelasten. De vrouw vond de omgangsregeling te ruim en verzocht het hof de fysieke omgang en de frequentie van de videobelmomenten te beperken. Het gerechtshof in Den Bosch handhaafde het eenhoofdig gezag van de moeder. Het hof stelde vast dat de verhoudingen tussen de ouders ernstig verstoord zijn en dat de man tot op heden geen werkelijk inzicht toont in wat zijn handelen voor de dochter heeft betekend. Hij erkent de ontvoering niet als zodanig en lijkt niet te begrijpen hoe onvoorspelbaar en verwarrend zijn gedrag voor een jong kind is geweest. Daarmee ontbreekt elke basis voor gezamenlijk gezag. Over de omgang oordeelde het hof strenger dan de rechtbank. De dochter blijkt moeite te hebben met de videobelmomenten: ze ziet er op schooldagen al tegenop, wil zich verstoppen als ze voor de laptop moet plaatsnemen en breekt de gesprekken steeds vaker voortijdig af. Ook ontzegde het hof de man voorlopig alle fysieke omgang, omdat hij in India strafrechtelijke procedures tegen de vrouw heeft gestart en recent contact heeft opgenomen met de Nederlandse politie om te informeren of hij ongehinderd naar Nederland kan terugkeren. Het hof ziet daarin een contra-indicatie voor het toestaan van fysiek contact. Het hof vernietigde de omgangsregeling uit de beschikking van de rechtbank en stelde een beperktere regeling vast: zolang de man niet in Nederland verblijft, mag hij één keer per twee weken begeleide videobelmomenten hebben met de dochter, voor maximaal dertig minuten, waarbij de duur kan worden aangepast aan wat het kind op dat moment aankan.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht
Hof bepaalt dat Nederlands huwelijksvermogensrecht geldt vanaf 2 september 2008 voor Syrisch-Nederlands koppel

Een man en een vrouw, beiden van Syrische afkomst, huwden in 2005 in Syrië. De man had op dat moment al de Nederlandse nationaliteit, de vrouw verkreeg die pas in 2012. Na de Syrische echtscheiding in 2021 ontstond een conflict over de vraag welk recht van toepassing is op hun huwelijksvermogen: Nederlands of Syrisch recht. Dat verschil is groot, want naar Nederlands recht ontstaat in beginsel een gemeenschap van goederen die bij helfte moet worden verdeeld, terwijl Syrisch recht dat systeem niet kent. De vrouw stelde dat sprake was van een huwelijksgemeenschap naar Nederlands recht en vorderde verdeling daarvan. Zij schatte haar aandeel op ten minste € 500.000. De man betwistte dat: volgens hem was uitsluitend Syrisch recht van toepassing, omdat partijen na hun huwelijk samen in Syrië hadden gewoond. De rechtbank Oost-Brabant gaf de man in 2024 gelijk en wees de vorderingen van de vrouw af. In hoger beroep draaide het om een specifieke vraag uit het Haags Huwelijksvermogensverdrag van 1978, dat bepaalt welk recht van toepassing is als echtgenoten geen rechtskeuze hebben gemaakt. Als uitgangspunt geldt het recht van de staat waar partijen na het huwelijk hun eerste gezamenlijke verblijfplaats vestigden. Deden zij dat niet in dezelfde staat, dan geldt het recht van hun gemeenschappelijke nationaliteit, in dit geval Syrisch recht. Er bestaat echter een uitzondering: als het Syrische recht alleen van toepassing werd door het ontbreken van een eerste gemeenschappelijk huwelijksdomicilie, dan wijzigt het toepasselijke recht op het moment dat beide partijen zich alsnog in hetzelfde land vestigen. Het hof onderzocht eerst of partijen na de huwelijkssluiting in 2005 inderdaad samen in Syrië hadden gewoond. De vrouw stelde van niet: de man, die al Nederlander was, had zijn gewone verblijfplaats in Nederland en was al op 12 juli 2005 ingeschreven in de gemeente Amsterdam. Dat werd bevestigd door een uittreksel uit de Basisregistratie Personen. De man bracht hier tegenin dat partijen vóór zijn vertrek in 2007 samen in zijn Syrische woning hadden gewoond, en legde drie gelijkluidende verklaringen van niet nader aangeduide personen over. Het hof volgde de man niet. Zijn inschrijving in Amsterdam kort na de huwelijkssluiting, gecombineerd met het feit dat hij al jaren de Nederlandse nationaliteit had, maakte het onwaarschijnlijk dat hij het permanente centrum van zijn leven in Syrië had. Dat hij een woning had in Syrië en zijn oudste kind daar is geboren, wijst op regelmatig verblijf, maar niet op een permanente vestiging. De man had zijn stelling nader moeten onderbouwen met concrete stukken, maar deed dat niet. De gelijkluidende, anonieme verklaringen wogen onvoldoende. Dat betekent dat partijen geen eerste gezamenlijke verblijfplaats vestigden, en dat Syrisch recht vanaf het huwelijk van toepassing was op grond van hun gemeenschappelijke Syrische nationaliteit. Tegelijk activeerde dit de uitzondering: omdat Syrisch recht uitsluitend gold wegens het ontbreken van dat eerste gezamenlijke domicilie, verandert het toepasselijke recht zodra beide partijen zich alsnog in hetzelfde land vestigen. Dat moment was 2 september 2008, toen de vrouw zich in Nederland inschreef. Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank en bepaalde dat Syrisch recht gold van 27 juli 2005 tot 2 september 2008, en Nederlands recht daarna. Over goederen en schulden die na die datum zijn verworven respectievelijk aangegaan, bestaat dus een gemeenschap van goederen die verdeeld moet worden. Partijen moeten zich nu uitlaten over welke vermogensbestanddelen onder welk regime vallen, wat de peildatum is en wat de waarden zijn. Het hof houdt de zaak aan tot 19 augustus 2025 voor nadere aktes van beide partijen.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht