ECLI:NL:GHSHE:2020:707, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 25-02-2020, 200.265.583_01 — GHSHE:2020:707
Samenvatting
Kort geding. Hoger beroep van ECLI:NL:RBLIM:2019:7456. Hoewel de door de voorzieningenrechter gegeven uitleg van het concurrentiebeding voor een medisch specialist wordt betwijfeld, bekrachtigt het hof de door de voorzieningenrechter getroffen voorziening als ordemaatregel op grond van een afweging van wederzijdse partijbelangen.
Betrokken advocaten
mr. K.D. Meersma te Amsterdam
appellant
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2025:12632, Rechtbank Limburg, 30-04-2025, C/03/327080 / HA ZA 24-61
Rechtbank Limburg · Civiel Recht
ECLI:NL:GHSHE:2024:2700, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 27-08-2024, 200.338.938_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHAMS:2023:3134, Gerechtshof Amsterdam, 30-11-2023, 200.258.479/08 OK
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Ondernemingsrecht
ECLI:NL:RBLIM:2023:4918, Rechtbank Limburg, 23-08-2023, C/03/313807 / HA ZA 23-46
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
200.265.583_01
Procedure
Hoger beroep kort geding
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. I.B.N. Keizer
- dhr. mr. M.G.W.M. Stienissen
- mw. mr. B. Kloppert
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een Poolse vrouw die seizoensarbeid verrichtte voor een aardappelsorteerbedrijf in Zeeland-West-Brabant raakte in april 2024 arbeidsongeschikt na een bedrijfsongeval: ze werd aangereden door een heftruck en brak haar been. In oktober 2024 meldde ze zich opnieuw ziek, ditmaal vanwege een arbeidsconflict met een Roemeense collega. Kort daarna vertrok ze naar Polen. Eind november 2024 zegde de werkgever aan dat het tijdelijke contract per 31 december 2024 niet zou worden verlengd. De vrouw stapte naar de kantonrechter. Ze stelde dat er door de opeenvolging van jaarcontracten al een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd was ontstaan. De kantonrechter gaf haar op dat punt gelijk: omdat partijen drie opeenvolgende tijdelijke contracten hadden gesloten, was op grond van de zogenoemde ketenregeling automatisch een vast dienstverband ontstaan. De opzegging per brief was daarmee ongeldig. Maar het verzoek om loon door te betalen over de periode na 31 december 2024 wees de kantonrechter af, omdat de vrouw zich niet beschikbaar had gehouden voor werk. In hoger beroep stond de loondoorbetaling bij ziekte centraal. De werkgever berustte inmiddels in het oordeel over het vaste dienstverband. De vrouw vroeg het hof om alsnog loon toe te kennen over de maanden januari tot en met oktober 2025, een bedrag van ruim € 26.168 bruto, omdat ze door haar ziekte niet kon werken. Het hof wees dat verzoek af op formele gronden. De wet schrijft voor dat wie loondoorbetaling bij ziekte vordert, een verklaring van een door het UWV benoemde deskundige, ook wel een deskundigenoordeel genoemd, bij de vordering moet voegen. Dat oordeel dient als bewijs dat de werknemer daadwerkelijk arbeidsongeschikt is. De vrouw had dat stuk niet overgelegd, noch bij de kantonrechter, noch in hoger beroep. De wet kent een uitzondering op die verplichting: als de werkgever de arbeidsongeschiktheid niet betwist, is het deskundigenoordeel niet nodig. De vrouw beriep zich hierop. Het hof volgde haar daarin niet. De bedrijfsarts van de werkgever had haar per 31 december 2024 hersteld verklaard, en de werkgever had gedurende de hele procedure uitdrukkelijk betwist dat zij arbeidsongeschikt was als gevolg van ziekte. Al bij de zitting in eerste aanleg had de advocaat van de werkgever gezegd dat de arbeidsongeschiktheid werd betwist en dat een deskundigenoordeel had moeten worden overgelegd. Van een onbetwiste arbeidsongeschiktheid was dus geen sprake. Het hof bekrachtigde de beschikking van de kantonrechter, zij het op een andere grond dan de kantonrechter had gebruikt. De vrouw werd veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep, vastgesteld op € 3.596, te betalen binnen veertien dagen.
Een Senior IT Analist die ruim acht jaar voor ASML werkte, is in november 2024 op staande voet ontslagen nadat was ontdekt dat hij via zijn eigen eenmanszaak, via een reeks van tussenschakels, flexmedewerkers had uitgeleend aan zijn eigen afdeling bij ASML. De werknemer verdiende aan die constructie naar eigen zeggen ongeveer 75.000 euro bruto. ASML stelde dat hij daarmee een verboden belangenconflict had gecreëerd, geen toestemming had gevraagd voor nevenwerkzaamheden en niet open was geweest tijdens het interne onderzoek. De kantonrechter in Eindhoven gaf ASML in juni 2025 gelijk: het ontslag op staande voet was rechtsgeldig. De werknemer ging in hoger beroep en het Gerechtshof 's-Hertogenbosch komt tot een ander oordeel, om twee zelfstandige redenen. Ten eerste was het ontslag niet onverwijld gegeven. ASML wist al half augustus 2024 van de constructie, maar het Ethics Office begon pas op 3 september met het onderzoek — een vertraging van ruim twee weken waarvoor ASML geen afdoende verklaring gaf. Daarna duurde het onderzoek zelf bijna drie maanden. Het hof oordeelt dat ASML onvoldoende heeft onderbouwd waarom dat zo lang moest duren, terwijl de zware consequenties voor de werknemer juist haast vereisten. Ten tweede ontbrak ook de dringende reden zelf. Het hof erkent dat de werknemer verwijtbaar heeft gehandeld: hij heeft via zijn eigen bedrijf geld verdiend aan een constructie waarbij hij als leidinggevende zat over de ingeleende medewerkers, en hij heeft zijn financiële belang niet uit zichzelf gemeld. Maar het hof weegt zwaar mee dat de werknemer de constructie vooraf heeft uitgelegd aan zijn toenmalige leidinggevende, die daarop goedkeurend reageerde. Dat de leidinggevende niet wist hoe groot het financiële voordeel precies was, doet daaraan niet af: ASML had hem er in dat gesprek ook niet naar gevraagd. De werknemer mocht er redelijkerwijs op vertrouwen dat zijn leidinggevende, en daarmee ASML, akkoord was. Wat de werknemer wél kan worden verweten is dat hij zijn financiële belang verborgen hield — ook nadat ASML hem daar meerdere malen naar vroeg, en ook tijdens het Ethics-onderzoek. Bovendien heeft hij de 75.000 euro inmiddels uitgegeven in plaats van gereserveerd voor eventuele belastingclaims, zoals hij beweerde. Dat is verwijtbaar, aldus het hof, maar niet ernstig genoeg voor een onmiddellijk ontslag. ASML had naar de kantonrechter moeten stappen voor ontbinding van de arbeidsovereenkomst. De billijke vergoeding die de werknemer vroeg — 50.000 euro bruto — wijst het hof volledig af. Hoewel ASML ernstig verwijtbaar heeft gehandeld door een ongeldig ontslag te geven, zou de arbeidsovereenkomst via een ontbindingsprocedure sowieso per 1 maart 2025 zijn geëindigd. De gefixeerde schadevergoeding dekt het inkomensverlies tot januari 2025 al af, de werknemer heeft binnen drie maanden nieuw werk gevonden als zelfstandige, en hij heeft bovendien zelf 75.000 euro aan de constructie overgehouden. Ook immateriële schade is niet voldoende onderbouwd. Het hof vernietigt de beschikking van de kantonrechter en wijst de overige vergoedingen alsnog toe: ASML moet een transitievergoeding van 23.308,93 euro bruto betalen, een vergoeding wegens onregelmatige opzegging van 16.801,26 euro bruto, 832,37 euro bruto aan niet-genoten vakantie-uren en 77,31 euro aanvullende vakantiebijslag — beide laatste bedragen verhoogd met de wettelijke verhoging van 50%. ASML wordt ook veroordeeld in de proceskosten van beide instanties.