Nationale Nederlanden hoeft diefstalschade niet te vergoeden bij ontbrekend VbV-certificaat — GHSHE:2021:754
dekking diefstalverzekering / diefstalpreventieclausule / VbV-certificaat
Eiser / verzoeker
appellant (autobezitter)
Verweerder / gedaagde
Nationale Nederlanden Schadeverzekeringsmaatschappij N.V.
Het hof bekrachtigt het vonnis van de rechtbank: de vordering van appellant tot uitkering van € 32.285 verzekeringswaarde wordt afgewezen en appellant wordt veroordeeld in de proceskosten van € 3.462.
- De diefstalpreventieclausule is een kernbeding dat niet onder de regeling van algemene voorwaarden valt, omdat het de primaire omschrijving van de dekking betreft en duidelijk en begrijpelijk is geformuleerd.
- Nationale Nederlanden voldeed aan haar informatieplicht door de clausule en de gevolgen van niet-naleving direct bij acceptatie uitdrukkelijk onder de aandacht te brengen; een blokkade van de online aanvraag was niet vereist.
- Een geïmporteerde auto met af-fabriek alarm voldoet niet automatisch aan de VbV-eisen; keuring en registratie door een erkend inbouwbedrijf zijn daarvoor noodzakelijk.
- Uitkering zonder certificaat zou in beginsel mogelijk zijn als de verzekerde aantoont dat het alarmsysteem materieel aan de VbV-eisen voldeed, maar appellant leverde daarvoor geen enkel bewijs.
- Appellant had bij Nationale Nederlanden navraag moeten doen over de geschiktheid van het af-fabriek alarmsysteem en mocht bij gebreke daarvan niet aannemen dat de clausule niet op hem van toepassing was.
Samenvatting
Een man uit Brabant kocht medio 2016 een auto die vanuit Duitsland was geïmporteerd. Hij sloot in maart 2017 online een autoverzekering af bij Nationale Nederlanden. Direct na het afsluiten ontving hij twee brieven en een polis, waarin Nationale Nederlanden uitdrukkelijk vermeldde dat de auto moest zijn uitgerust met een door de Stichting Verzekeringsbureau Voertuigcriminaliteit (VbV) goedgekeurd alarmsysteem met hellingshoekdetectie. Bovendien moest de verzekerde beschikken over een geldig VbV-certificaat, af te geven na inbouw door een erkend bedrijf. Zonder dat certificaat verviel de dekking bij diefstal.
De man liet niets inbouwen en vroeg geen certificaat aan. In november 2017 werd de auto gestolen. Nationale Nederlanden weigerde uit te keren: de vereiste beveiliging ontbrak. Onderzoeksbureau Van der Valk & Storck stelde vast dat de auto niet in de database van Kiwa SCM voorkwam en dus niet over een geldig certificaat beschikte. Omdat de auto voor de Duitse markt was geproduceerd, gold daar een lager beveiligingsniveau. Een af-fabriek ingebouwd alarm voldoet bovendien pas aan de Nederlandse VbV-eisen nadat het is gekeurd en geregistreerd door een erkend inbouwbedrijf.
De man stapte naar de rechter en vorderde uitkering van de verzekeringswaarde van € 32.285, vermeerderd met wettelijke rente. De rechtbank Oost-Brabant wees de vordering af. In hoger beroep voerde hij aan dat Nationale Nederlanden het online aanvraagsysteem zo had moeten inrichten dat een aanvraag werd geblokkeerd als geen certificaat aanwezig was. Verder betoogde hij dat de zogenoemde diefstalpreventieclausule niet rechtsgeldig was overeengekomen, dan wel nietig of vernietigbaar was, omdat hij die pas na het aanvragen had kunnen lezen.
Het gerechtshof verwierp alle bezwaren. Een blokkade van de aanvraag zou neerkomen op het bij voorbaat weigeren van dekking, wat niet per definitie in het belang van de consument is. Nationale Nederlanden had de clausule wel duidelijk en tijdig bekendgemaakt, namelijk op het moment van acceptatie. De man had de verzekering binnen twee weken kunnen annuleren als hij het er niet mee eens was, maar had geen bezwaar gemaakt.
Over de uitleg van de clausule oordeelde het hof dat een normaal oplettende consument had moeten begrijpen dat een goedgekeurd alarmsysteem én een geldig certificaat vereist waren, ook als de auto al af-fabriek over een alarm beschikte. De man had bij Nationale Nederlanden navraag moeten doen of het ingebouwde systeem aan de VbV-eisen voldeed, maar had dat nagelaten. Zijn veronderstelling dat een Duits fabriekssysteem automatisch aan de Nederlandse eisen voldeed, was niet gerechtvaardigd.
Een e-mail van een schademanager van Nationale Nederlanden suggereerde dat uitkering ook zonder certificaat mogelijk zou zijn, als de man kon aantonen dat het systeem materieel aan de eisen voldeed. Het hof hield dat in theorie voor mogelijk, maar de man leverde geen enkel concreet bewijs dat het alarmsysteem op het moment van verzekering naar behoren functioneerde en aan alle VbV-eisen voldeed. Het tegendeel was eerder aannemelijk, gelet op de rapporten van het onderzoeksbureau.
Het hof bekrachtigde het vonnis van de rechtbank en veroordeelde de man in de proceskosten van het hoger beroep, vastgesteld op € 3.462 ten gunste van Nationale Nederlanden.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2025:10967, Rechtbank Gelderland, 10-12-2025, 439245
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RVS:2025:5836, Raad van State, 03-12-2025, 202502761/1/A2
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:6696, Rechtbank Midden-Nederland, 14-11-2025, 11873301 UV EXPL 25-221
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:5301, Rechtbank Midden-Nederland, 14-10-2025, 11815356
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
Civiel Recht; Europees Civiel RechtZaaknummer
200.261.679_01
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr.drs. W.J.J. Los
- dhr. mr. L.S. Frakes
- dhr. mr. J.M.W. Werker
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
In 2012 kocht de gemeente Heerlen het voormalige CBS-complex van het Rijksvastgoed- en Ontwikkelingsbedrijf voor € 464.000 en verkocht het op dezelfde dag door aan Carbon6. Tegelijkertijd leende de gemeente Carbon6 € 500.000 om de koopsom te betalen. Meerdere vastgoedpartijen vonden dat de gemeente hiermee onrechtmatige staatssteun aan Carbon6 verstrekte en bovendien het gelijkheidsbeginsel schond door geen openbare biedingsprocedure te houden. Zij stapten naar de rechter. De eisende partijen waren een stichting, twee vastgoedbedrijven en een natuurlijk persoon. De rechtbank Limburg wees hun vorderingen grotendeels af of verklaarde de partijen niet-ontvankelijk. Zij gingen in hoger beroep bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch. Het hof stelt allereerst vast dat de stichting niet-ontvankelijk is, maar om een andere reden dan de rechtbank noemde. De stichting startte de procedure als collectieve belangenbehartiger en presenteerde zich in de dagvaarding als organisatie die de belangen van meerdere partijen bundelde. Pas later, bij akte van november 2022, verklaarde zij eigenlijk als tussenpersoon op te treden namens een andere vennootschap. Zo'n wisseling van partijhoedanigheid is in strijd met de eisen van een goede procesorde: de gemeente en Carbon6 hadden dit uit de dagvaarding niet kunnen opmaken en hebben dit ook niet zo begrepen. Vervolgens beoordeelt het hof of de drie overige eisers, twee vastgoedbedrijven en een privépersoon, als belanghebbenden kunnen worden aangemerkt in de zin van het Europese staatssteunrecht. Alleen wie rechtens genoegzaam aantoont dat de toekenning van staatssteun zijn belangen daadwerkelijk concreet heeft beïnvloed, kan een beroep doen op het uitvoeringsverbod van artikel 108 lid 3 van het EU-Verdrag. Het hof concludeert dat geen van de drie eisers dat heeft aangetoond. Twee van hen bezaten in 2012 helemaal geen kantoorvastgoed in Heerlen en kunnen dus geen concurrent van Carbon6 zijn geweest. De derde partij, een bedrijf dat al sinds 1874 vastgoed in Heerlen exploiteert, heeft weliswaar kantoorruimte in dezelfde stad, maar heeft niet aannemelijk gemaakt dat de gestelde staatssteun als zodanig haar concurrentiepositie heeft aangetast. De leegstand in Heerlen is al decennia structureel hoog door overaanbod, en het doorverkopen van het CBS-gebouw van de ene verhuurder naar de andere creëerde geen nieuwe kantoorruimte. Een beweerd 'na-ijleffect', waarbij Carbon6 door een te lage aankoopprijs ook te lage huurprijzen zou hanteren en zo de markt zou 'vervuilen', is door de eisers niet met feiten onderbouwd. Daarna bespreekt het hof de grondslag die is ontleend aan het zogenoemde Didam-arrest van de Hoge Raad. Dat arrest houdt in dat een overheid bij de verkoop van onroerend goed andere gegadigden een gelijke kans moet bieden. Uit het latere Didam 2-arrest volgt echter dat schending van die norm geen nietigheid van de gesloten overeenkomst oplevert. De vorderingen tot nietigverklaring of vernietiging stranden dus al op dit punt. Wel kan er sprake zijn van onrechtmatig handelen waarvoor schadevergoeding kan worden gevorderd, maar daarvoor is een oorzakelijk verband tussen de schending en de schade vereist. De eisers stelden schade te hebben geleden doordat zij de kans hadden gemist het CBS-gebouw zelf te kopen. Het hof acht echter niet aannemelijk dat zij in 2012 als serieuze gegadigden zouden hebben meegedongen: de vastgoedmarkt in Heerlen was in crisis, het aanbod van kantoorruimte was enorm en een van de eisers verklaarde zelf ter zitting normaal gesproken geen kantoorpand van meer dan 40.000 m² te kopen. Het hof vernietigt het vonnis van de rechtbank weliswaar formeel, maar komt inhoudelijk tot hetzelfde resultaat via een andere redenering. Alle vorderingen worden afgewezen en de eisers worden hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep: € 3.389 aan de gemeente Heerlen en € 3.389 aan Carbon6, te vermeerderen met wettelijke rente bij niet-tijdige betaling.
Een lelieteler wil op een perceel van zes hectare, direct naast een woonwijk, lelies telen. Tijdens het groeiseizoen van mei tot september zou hij daar wekelijks met verschillende gewasbeschermingsmiddelen spuiten. Vijftien omwonenden wonen op slechts tien tot dertig meter van de akker; in de wijk wonen vijfentwintig kinderen, van wie zeven op zeer korte afstand. De omwonenden stapten naar de rechter. Zij vrezen neurodegeneratieve ziekten zoals Parkinson en Alzheimer, en ontwikkelingsschade bij hun kinderen en ongeboren kinderen. De teler stelde daar tegenover dat de middelen door het College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden (Ctgb) en de Europese Commissie zijn goedgekeurd en dat hij bovendien bovenwettelijke voorzorgsmaatregelen zou nemen. De voorzieningenrechter in Roermond verbood de lelieteelt al in eerste aanleg, waarbij hij zich baseerde op het Europese voorzorgsbeginsel. De teler ging in hoger beroep. Het gerechtshof Den Bosch oordeelt dat het voorzorgsbeginsel niet als zelfstandige rechtsgrond in een geschil tussen twee private partijen kan gelden. Dat beginsel richt zich tot Europese en nationale autoriteiten, niet tot individuele burgers of bedrijven. De burgerlijke rechter heeft binnen de systematiek van de Europese verordening voor gewasbeschermingsmiddelen slechts een beperkte toetsingsbevoegdheid. Toch wijst het hof het verbod toe, maar dan op een andere juridische grondslag: onrechtmatige daad. Het hof stelt vast dat er in de toelatingsprocedure voor de gebruikte middelen nooit onderzoek is gedaan naar risico's op neurodegeneratieve ziekten die pas op latere leeftijd optreden, zoals Parkinson, en naar risico's voor de ontwikkeling van jonge en ongeboren kinderen. Zowel het Ctgb als de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) hebben dat zelf bevestigd en ook erkend dat dit onderzoek nodig is. Drie onafhankelijke hoogleraren op het gebied van toxicologie en risicobeoordeling onderschrijven dat de betrokken middelen potentieel schadelijk zijn voor hersenen en ontwikkeling. Omdat die risicobeoordeling ontbreekt, kan de teler niet langer blindelings vertrouwen op de toelating van de middelen. Het hof concludeert dat hij daardoor een verhoogde zorgvuldigheidsnorm schendt jegens de omwonenden die op minder dan 250 meter van het perceel wonen, een afstand die wetenschappelijk onderzoek aanmerkt als risicozone. Omdat het perceel zo klein is dat lelieteelt met de benodigde middelen bij inachtneming van die afstand überhaupt niet mogelijk is, geldt het verbod voor het gehele perceel. Het hof wijst er ook op dat Nederland Europese richtlijnverplichtingen onvolledig heeft nageleefd: de verplichting om pesticidengebruik in de buurt van kwetsbare groepen te minimaliseren of te verbieden is niet vertaald in concrete regels voor de landbouw naast woonwijken. Die leemte in de wetgeving kan het hof niet zelf opvullen, maar het weegt mee bij de beoordeling van wat de teler maatschappelijk betaamt. Het hof bekrachtigt het vonnis van de voorzieningenrechter op andere gronden en verbiedt de teler tot en met 31 december 2028 om op het bewuste perceel gewasbeschermingsmiddelen te gebruiken voor niet-biologische lelieteelt, op straffe van een dwangsom van € 5.000 per dag. De teler wordt veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep: € 2.955.
Een handelsagente die voor kinderkleding-bedrijf Semtex B.V. actief was in Duitsland, strijdt in hoger beroep over de afwikkeling van hun agentuurovereenkomst. Centraal staan de provisie die de agente tijdens en na de looptijd van de overeenkomst toekomt, en de vraag of zij recht heeft op een klantenvergoeding bij het einde van de samenwerking. Semtex verkoopt kinderkleding onder de merken 'RETOUR JEANS' en 'RETOUR DENIM DE LUXE'. Vanaf 1 mei 2016 trad de agente op als vertegenwoordiger voor Duitsland, waarbij zij ook bestaande subagenten aanstuurde. Semtex zegde de agentuurovereenkomst op tegen 30 november 2018. De financiële afwikkeling leidde tot een reeks juridische procedures, uiteindelijk uitlopend op dit hoger beroep bij het Gerechtshof 's-Hertogenbosch. Een van de kerngeschillen betreft de toepasselijke provisiepercentages. De agente stelt dat partijen voor alle transacties in Duitsland een percentage van 15% zijn overeengekomen. Het hof verwerpt dit standpunt. Uit de ondertekende Term Sheet blijkt duidelijk dat drie percentages zijn afgesproken: 13,5% voor bestaande klanten, 15% voor nieuwe klanten, en 17% als de agente ook logistieke werkzaamheden en kredietbeheer uitvoerde. De agente heeft de Term Sheet zonder voorbehoud ondertekend en heeft zelf facturen opgesteld die met het lagere percentage rekenden. Over de online retailer Zalando beslist het hof dat de agente wél recht heeft op provisie van 13,5%, omdat Semtex die provisie ook daadwerkelijk heeft betaald in 2017 en de agente contacten met Zalando onderhield. Voor Limango GmbH, een andere grote klant die rechtstreeks door het hoofdkantoor van Semtex werd bediend, heeft de agente geen recht op provisie: uit de correspondentie voorafgaand aan het contract bleek duidelijk dat Semtex voor dergelijke klanten een voorbehoud maakte. Het hof stuit echter op een heikel punt: de Term Sheet bevat een omzeteis die bepaalt dat de agente voor bestaande klanten alleen provisie ontvangt als de omzet in die klantgroep groeit. Omdat de omzet in 2018 daalde, ontving de agente dat jaar geen provisie over bestaande klanten, ook al verrichtte zij aantoonbaar werkzaamheden door het netwerk te onderhouden en subagenten te begeleiden. Het hof betwijfelt of zo'n omzeteis wel geldig is. De Europese Agentuurrichtlijn beoogt de agent te beschermen en garandeert in beginsel een vergoeding voor verrichte arbeid. Een contractuele bepaling die die vergoeding volledig uitsluit, lijkt daarmee op gespannen voet te staan. Het hof overweegt de vraag voor te leggen aan het Europese Hof van Justitie via een zogeheten prejudiciële procedure, waarbij een nationale rechter een Europese rechtsvraag ter beantwoording voorlegt aan het Hof in Luxemburg. Dat is een kostbare en tijdrovende weg. Het hof wijst partijen daarom uitdrukkelijk op de mogelijkheid een minnelijke regeling te treffen. De vordering van de agente tot een klantenvergoeding wijst het hof af. De agente heeft onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de door haar aangebrachte klanten Semtex na het einde van de overeenkomst nog voordeel opleveren. Zij volstond met de stelling dat zij klantrelaties heeft geïntensiveerd, maar onderbouwde niet concreet welke nieuwe orders of uitbreiding van bestaande orders aan haar inspanningen zijn toe te schrijven. Dat klanten elk seizoen kleding inkopen is daarvoor niet genoeg, nu dit niet aantoont dat die transacties het gevolg zijn van haar inzet. Het hof verwijst de zaak naar een mondelinge behandeling op 14 juli 2025, waarbij partijen berekeningen moeten overleggen en zich moeten uitlaten over de openstaande geschilpunten, waaronder de mogelijke prejudiciële vraag aan het Europese Hof van Justitie. De definitieve beslissing over de provisie, de buitengerechtelijke kosten en de proceskosten houdt het hof aan.
Een autoverhuurder die via internet abonnementen aanbood, werd door de kantonrechter in het ongelijk gesteld omdat haar elektronische bestelproces niet voldeed aan de wettelijke eisen voor online overeenkomsten. De kantonrechter vernietigde de overeenkomst volledig en wees de volledige vordering af. In hoger beroep bij het Gerechtshof 's-Hertogenbosch draaide het om de vraag of die volledige afwijzing terecht was, en of het bestelproces inderdaad niet aan de wettelijke eisen voldeed. De wet, artikel 6:230v lid 3 van het Burgerlijk Wetboek, verplicht handelaren om hun online bestelproces zo in te richten dat een consument pas een bestelling kan plaatsen nadat hem ondubbelzinnig duidelijk is gemaakt dat hij daarmee een betalingsverplichting aangaat. De bestelknop moet een tekst bevatten die de consument noodzakelijkerwijs en consistent in verband brengt met het betalen. De Hoge Raad oordeelde eerder al dat teksten als 'bestelling plaatsen', 'bestellen' of 'bestelling afronden' daar niet aan voldoen. Het hof constateerde twee problemen met het bestelproces van de autoverhuurder. Ten eerste was het hele aanmeldproces in het Engels gesteld, terwijl de Hoge Raad een Nederlandse tekst vereist. Ten tweede werd de overeenkomst tot stand gebracht via een knop met de tekst 'Continue', wat neerkomt op 'ga verder'. Die tekst brengt een gemiddelde consument evenmin noodzakelijkerwijs in verband met het ontstaan van een betalingsverplichting. Het argument dat de consument vlak daarvoor een betaalmethode had gekozen, maakte dit niet anders: ook die stap maakt niet ondubbelzinnig duidelijk dat de overeenkomst daarna definitief tot stand komt. Maar over de sanctie dacht het hof anders dan de kantonrechter. De Hoge Raad heeft in prejudiciële beslissingen van oktober 2024 bepaald dat een rechter in verstekzaken, waarbij de consument niet verschijnt, de overeenkomst alleen gedeeltelijk mag vernietigen. Een volledige vernietiging zou voor de handelaar onevenredig zijn. Als uitgangspunt geldt een korting van een derde op de betalingsverplichting van de consument. Het hof onderzocht vervolgens ook of de autoverhuurder had voldaan aan andere essentiële informatieplichten, zoals het tijdig informeren over de voornaamste kenmerken van de dienst, de totale prijs, de duur van de overeenkomst en de minimale looptijd. Dit bleek niet het geval: de overeenkomst met al deze informatie werd pas digitaal naar de consument gestuurd nadat de aanmelding al was afgerond en de overeenkomst dus al tot stand was gekomen. De wet eist echter dat deze informatie beschikbaar is onmiddellijk vóórdat de consument zijn bestelling plaatst. Dat de informatie elders op de website te vinden was, volstaat niet. Dit betekende dat sprake was van meerdere schendingen van essentiële informatieplichten én een gebrekkige bestelknop tegelijk. Dat valt in de zwaarste categorie van de rechterlijke richtlijn voor informatieplechtschendingen, die een korting van 60 procent op de hoofdsom adviseert. Het hof volgde die richtlijn en wees van de gevorderde hoofdsom van € 2.924,78 slechts 40 procent toe, te weten € 1.169,91. Daarbovenop werd € 175,49 aan buitengerechtelijke incassokosten toegewezen. Het vonnis van de kantonrechter werd vernietigd en de proceskosten van beide instanties werden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Een supermarktexploitant en een aantal vastgoedpartijen in Boekel proberen via de rechter te voorkomen dat de gemeente Boekel verder gaat met de herontwikkeling van de zuidwand van het Sint Agathaplein. Onderdeel van dat project is de vestiging van een Jumbo-supermarkt, waarmee een bestaande supermarkt in de buurt concurrentie vreest. De appellanten stellen dat de gemeente daarvoor op ongeoorloofde wijze staatssteun verleent aan projectontwikkelaar Van Wanrooij, in strijd met Europese staatssteunregels. De zaak draait in hoger beroep om twee vragen. Ten eerste: mogen de appellanten en de gemeente überhaupt in hoger beroep? Ten tweede: moet de gemeente een tijdelijk verbod krijgen om verder te gaan met het project, zolang de bodemprocedure nog loopt? Het gerechtshof 's-Hertogenbosch oordeelt dat de gemeente niet-ontvankelijk is in haar eigen deelberoep. De gemeente wilde in hoger beroep opkomen tegen de beslissing van de rechtbank om haar te verplichten één specifiek document, een overeenkomst tussen Van Wanrooij en Jumbo, aan de appellanten te overhandigen. Maar omdat het vonnis van de rechtbank een tussenvonnis is en geen definitieve eindbeslissing over de hoofdzaak, staat die weg in hoger beroep op dit moment niet open. Ook de eiswijziging die de appellanten wilden doorvoeren over datzelfde document, laat het hof buiten beschouwing. De kern van het arrest gaat over de gevraagde voorlopige maatregel: een verbod voor de gemeente om verdere uitvoering te geven aan het project zolang de rechter nog geen eindoordeel heeft. De appellanten baseren die vordering op artikel 108 lid 3 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. Dat artikel bepaalt dat een lidstaat een steunmaatregel niet mag uitvoeren voordat de Europese Commissie daarover een beslissing heeft genomen. Het hof signaleert echter een probleem dat partijen tot nu toe hebben laten liggen: alleen een 'belanghebbende' in de zin van het Europese recht kan een beroep doen op dat uitvoeringsverbod. Het Europese Hof van Justitie heeft in september 2024 verduidelijkt dat een partij concreet moet aantonen dat de vermeende steunmaatregel als zodanig haar persoonlijke belangen raakt, en dat er een oorzakelijk verband bestaat tussen die steun en de benadeling. Het is niet voldoende dat iemand hinder ondervindt van andere maatregelen van de overheid, zoals een bestemmingsplan of een omgevingsvergunning. Naar het voorlopige oordeel van het hof hebben de appellanten dit niet aangetoond. Zij hebben weliswaar uitgelegd waarom de gemeente Van Wanrooij volgens hen bevoordeelt, maar niet per afzonderlijke appellant onderbouwd waarom juist de vermeende steun als zodanig hun belangen schaadt. Het hof merkt ook op dat twee van de appellanten zelf hebben toegelicht dat zij zich niet bezighouden met projectontwikkeling, zodat zij geen concurrenten van Van Wanrooij zijn. Het causaal verband tussen de steun en de benadeling van de appellanten acht het hof voorshands niet aannemelijk. Omdat partijen hierover nog geen debat hebben gevoerd, wil het hof hen de kans geven om te reageren voordat een definitief oordeel wordt geveld. Het hof verwijst de zaak naar de rol van 17 juni 2025 en houdt iedere verdere beslissing aan.