Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:GHSHE:2022:3692Civiel Recht; Goederenrecht

ECLI:NL:GHSHE:2022:3692, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 25-10-2022, 200.298.125_01 — GHSHE:2022:3692

Samenvatting

Artikel 3:305 lid 1 BW: extinctieve verjaring. Appartementsrecht. Is eiser/appellant (of een van zijn rechtsvoorgangers) door zogeheten extinctieve verjaring (artikel 3:105 lid 1 BW) eigenaar is geworden van een dakterras bij zijn appartement? Nee, want eiser/appellant en diens rechtsvoorgangers zijn geen bezitter maar slechts houder geweest van dat deel van het dak.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. M. Koolen-Ummels te Heerlen

appellant

mr. N. Th

appellant

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

200.298.125_01

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • dhr. mr. I.B.N. Keizer
  • dhr. mr. M.G.W.M. Stienissen
  • dhr. mr. R.W. Karskens
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Hof wijst vorderingen over zonnepanelen buurman af: geen onrechtmatige hinder bewezen

Twee buren in een woonwijk raakten in conflict nadat een van hen zonnepanelen liet plaatsen op het dak van zijn berging. De buurman, wiens perceel direct aangrensde, stelde dat hij hierdoor hinder ondervond en stapte naar de rechter. Uiteindelijk oordeelde het Gerechtshof 's-Hertogenbosch dat van onrechtmatige hinder geen sprake was. De man die klaagde over de zonnepanelen voerde meerdere bezwaren aan. Zo zou er sprake zijn van felle en hinderlijke lichtreflecties op zijn ramen en in zijn tuin, een verhoogd brandgevaar vanwege de ligging van zijn houten woning nabij de panelen, verslechtering van zijn wifi-signaal, versnelde veroudering van de verf op zijn zijgevel, en problemen met de afwatering van regen en sneeuw van het dak van de berging op zijn perceel. In hoger beroep vorderde hij bovendien een schadevergoeding van € 1.925,- en een aanpassing van de dakafvoer. Het hof beoordeelde elk bezwaar afzonderlijk. Ten aanzien van de lichtreflecties had de klagende buurman zelf een onderzoek laten uitvoeren door Reflectiesimulator.nl. Dat rapport wees uit dat er geen reflecties op de raampartijen van de woning optraden, dat reflecties in de tuin slechts beperkt voorkwamen tussen 7.30 en 8.30 uur in de periode april tot en met augustus, en dat het rapport bovendien uitging van een worst-case scenario met dagelijks helder weer, terwijl in werkelijkheid tweederde van de dagen bewolkt is. Naar het oordeel van het hof onderbouwde dit rapport juist dat de gestelde ernstige hinder niet aangetoond was. Het gestelde brandgevaar verwierp het hof eveneens. De installatie van de zonnepanelen voldeed aantoonbaar aan de toepasselijke normen, het installatiebedrijf had dat schriftelijk bevestigd, en er was geen sprake van een concreet, specifiek brandgevaar. Dat de woning van de klagende buurman van hout is gebouwd, maakt niet dat een buur geen activiteiten mag ontplooien die in theorie brand zouden kunnen veroorzaken. Ook de overige bezwaren haalden het niet. Voor de wifi-verslechtering ontbrak ieder bewijs van een verband met de zonnepanelen. De versnelde verfveroudering was uitsluitend gebaseerd op foto's waarop de zijgevel iets fletser leek dan de achtergevel, waarvoor ook tal van andere verklaringen denkbaar zijn. Voor de afwateringsklacht gold dat de overgelegde video-opnames weliswaar lieten zien dat water van de panelen gleed, maar niet dat het daadwerkelijk over de dakgoot schoot en op het naastgelegen perceel terechtkwam. Het hof wees er daarbij op dat de buurman met de zonnepanelen een bouwbedrijf had ingeschakeld om de dakgoot te inspecteren, maar dat hem en het bedrijf de toegang tot het perceel was geweigerd. Het hof benadrukte dat buren bepaalde gevolgen van het plaatsen van zonnepanelen van elkaar moeten dulden, zeker gezien de positieve duurzaamheidsbijdrage ervan. Alle grieven in hoger beroep faalden. Het hof bekrachtigde het vonnis van de kantonrechter en wees alle vorderingen af. De klagende buurman werd veroordeeld tot betaling van de proceskosten in hoger beroep, vastgesteld op € 4.169,- te voldoen binnen veertien dagen.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Goederenrecht
GHSHE:2025:3159
Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Goederenrecht
Hof laat buren bewijzen dat erfdienstbaarheid van weg ook geldt voor aangrenzend perceel

Een stel uit een nog onbekende woonplaats, aangeduid als [xx], heeft al jaren een geschil met hun buren over een pad dat via hun erf loopt naar een achtergelegen perceel. Het pad is gevestigd als erfdienstbaarheid, een zakelijk recht waarbij de eigenaar van het ene erf het gebruik van het andere erf moet dulden. De centrale vraag in dit hoger beroep bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch is of de buren het pad ook mogen gebruiken om een tweede, aangrenzend perceel te bereiken dat geen officieel heersend erf is. De situatie is ontstaan doordat de partij aangeduid als [yy] in 2017 meerdere percelen in eigendom kreeg en later verbouwingen liet uitvoeren. Een schuur werd gesloopt, waardoor een voormalig bedrijfsperceel veranderde in een woonhuis met achtertuin. Die achtertuin grenst aan het perceel van [xx], waarover het betreffende pad loopt. [yy] verkocht het woonhuis in 2022 aan [geïntimeerde sub 3], die sindsdien via het pad naar zijn achtertuin loopt. [xx] stelt dat het pad uitsluitend mag worden gebruikt voor het bereiken van het aangewezen heersend erf, dat wil zeggen de achtertuin. Het pad gebruiken als doorgang naar de aangrenzende woning, die geen heersend erf is, is volgens hen niet toegestaan. Zij vorderen een verklaring voor recht, een verbod en dwangsommen van € 250 per overtreding met een maximum van € 50.000. De rechtbank Limburg wees de vorderingen af. In hoger beroep legt [xx] vijf grieven voor. Het hof oordeelt op basis van rechtspraak van de Hoge Raad dat het gebruik van een erfdienstbaarheidspad als verbinding met een aangrenzend perceel dat geen heersend erf is, in beginsel niet is toegestaan. Het feit dat de twee percelen na de vestiging van de erfdienstbaarheid in één hand zijn gekomen en qua functie zijn samengevoegd, verandert daar niets aan: die situatie is juist door toedoen van de huidige eigenaren zelf ontstaan. Toch wijst het hof de vorderingen nog niet toe. [geïntimeerden] hebben namelijk gesteld dat de erfdienstbaarheid bij notariële akte ook is gevestigd ten gunste van het woonhuis als heersend erf, ook al corresponderen de in de akten vermelde perceelnummers niet meer met de huidige. [xx] betwist dat. Het hof stelt vast dat de bewijslast bij [geïntimeerden] ligt en dat zij hun stelling voldoende hebben onderbouwd om toegelaten te worden tot bewijslevering. Het beroep van [geïntimeerden] op het ontstaan van de erfdienstbaarheid door verjaring, waarbij tien jaar onafgebroken bezit te goeder trouw vereist is, wijst het hof af. Zij hebben onvoldoende onderbouwd dat hieraan is voldaan. Het hof laat [geïntimeerden] toe feiten en omstandigheden te bewijzen waaruit volgt dat bij notariële akte een erfdienstbaarheid van weg is gevestigd met het perceel van [xx] als dienend erf en het woonhuis als heersend erf. De zaak wordt verwezen naar de rol voor opgave van getuigen en verhinderdata, en iedere verdere beslissing wordt aangehouden.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Goederenrecht
Hof bekrachtigt opheffing beslag: koper heeft sterker leveringsrecht dan Vamm-Rack Europe

Een geschil over een voorkeursrecht op een bedrijfsperceel in Zeeland leidde tot een kort geding en hoger beroep. De kern van de zaak: had Vamm-Rack Europe B.V., een Belgisch bedrijf, het recht om te voorkomen dat het perceel aan een derde werd geleverd? Vamm-Rack had in 2020 een deel van een bedrijventerrein gekocht van een ander bedrijf, hierna aangeduid als de verkoper. In de leveringsakte was een voorkeursrecht opgenomen: als de verkoper het resterende terrein ooit wilde verkopen, moest hij dat eerst aan Vamm-Rack aanbieden. In 2022 werd een tweede stuk grond aan een derde verkocht; Vamm-Rack zag toen af van haar voorkeursrecht. Daarna volgden onderhandelingen over het laatste perceel, maar in maart 2023 liet de bestuurder van Vamm-Rack aan de makelaar weten dat aankoop voor hem te duur zou worden en hij ervan afzag. In juni 2024 verkocht de eigenaar het perceel aan een derde koper. Vamm-Rack wist inmiddels al maanden dat het perceel te koop stond en dat er een koper was. Ze had zelfs direct contact met die koper via een WhatsApp-groep, waarbij de koper zich openlijk presenteerde als toekomstig eigenaar. Toch zweeg Vamm-Rack over haar voorkeursrecht. Ter zitting verklaarde Vamm-Rack dat ze bewust had gewacht om te zien hoe de bodemonderzoeken zouden uitpakken en of de prijs zou dalen. Toen de notaris de leveringsakte wilde passeren, weigerde hij dat zolang het perceel niet eerst formeel aan Vamm-Rack was aangeboden. De eigenaar deed dat alsnog in oktober 2024, waarna Vamm-Rack alsnog van haar voorkeursrecht gebruik wilde maken. Vervolgens legde Vamm-Rack conservatoir beslag tot levering op het perceel, een maatregel om te voorkomen dat het perceel aan de koper geleverd zou worden. De eigenaar stapte naar de rechter en vorderde opheffing van het beslag. De voorzieningenrechter wees die vordering toe: de koper had een sterker recht op levering dan Vamm-Rack. Vamm-Rack tekende hoger beroep aan bij het Gerechtshof 's-Hertogenbosch. Het hof stelde vast dat het perceel na het kort geding-vonnis in februari 2025 al aan de koper was geleverd, zodat het beslag sowieso niet meer kon herleven. Toch beoordeelde het hof de zaak inhoudelijk, omdat Vamm-Rack belang had bij een oordeel over de proceskosten. Het hof verwierp het betoog van Vamm-Rack dat zij een zogenoemd voorkooprecht naar Belgisch recht had, wat haar een ouder recht op levering zou geven. Zo'n recht was niet terug te vinden in de koopovereenkomst of de leveringsakte uit 2020, en ook het feit dat Nederlands recht van toepassing was verklaard sprak daartegen. Vervolgens oordeelde het hof over de vraag wie het oudste leveringsrecht had. De koopovereenkomst tussen de eigenaar en de koper was gesloten op 6 juni 2024. Een eventuele koopovereenkomst tussen de eigenaar en Vamm-Rack kon pas zijn ontstaan in november 2024, ruim vijf maanden later. Op grond van de wettelijke rangorderegeling gaat een ouder recht voor een jonger recht; de koper had dus het sterkste recht. Vamm-Rack vroeg het hof ook om op grond van redelijkheid en billijkheid van die hoofdregel af te wijken, omdat de eigenaar en de koper al vóór hun koopovereenkomst wisten van het voorkeursrecht. Het hof wees dat af. Vamm-Rack had zelf maandenlang bewust gezwegen over haar voorkeursrecht, terwijl ze wist dat er onderhandelingen gaande waren en een koper was gevonden. Daarmee had ze zelf bijgedragen aan de veronderstelling dat ze geen interesse meer had. Bewijzen voor kwade opzet van de andere partijen ontbraken. Het hof bekrachtigde het vonnis van de voorzieningenrechter wat betreft de proceskostenveroordeling en veroordeelde Vamm-Rack in de proceskosten van het hoger beroep, vastgesteld op € 3.433.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Goederenrecht
Hof past kennisgevingstermijn aan in burenruzie over uitbouw en erfdienstbaarheid van licht en lucht

Twee buren uit dezelfde woonplaats stonden tegenover elkaar in een langlopend geschil over de gevolgen van een uitbouw die aan de woning was gebouwd op circa tien centimeter van de buitenmuur van het naastgelegen huis. Het probleem: de uitbouw blokkeerde het toiletraam van de buren, waardoor minder daglicht en buitenlucht het toilet en de hal konden bereiken. De buren met de uitbouw hadden een solartube geplaatst om de lichtinval te compenseren en een ventilatiebuis om de luchttoevoer op gang te houden. De overburen waren daar niet tevreden mee en startten een rechtszaak. Ze vorderden uiteindelijk volledige afbraak van de uitbouw, of anders ingrijpende bouwkundige maatregelen om de onbelemmerde toevoer van licht en lucht te herstellen. De rechtbank had een deskundige benoemd die concludeerde dat de solartube onvoldoende licht doorliet en dat de ventilatiebuis te klein was om de luchtverversing van het toilet op peil te houden. Als oplossing adviseerde de deskundige het plaatsen van een zogenoemde koekoek: een dakopbouw met lamellen die zowel licht als lucht doorlaat. De rechtbank volgde dit advies en veroordeelde de buurman met de uitbouw tot het treffen van die bouwkundige maatregel. De vordering tot afbraak wees de rechtbank af. Beide partijen gingen in hoger beroep. De buurman met de uitbouw betoogde onder meer dat er bindende afspraken waren gemaakt over de afwerking, dat er helemaal geen erfdienstbaarheid bestond en dat de solartube en ventilatiebuis wel degelijk voldoende waren. Het hof verwierp al deze argumenten. Dat de overburen niet hadden geprotesteerd na ontvangst van een brief met de gestelde afspraken, was onvoldoende om aan te nemen dat zij daarmee hadden ingestemd. Het hof stelde vast dat de woning al in 1915 was gebouwd en dat het raam er sindsdien in had gezeten. Daarmee was door verjaring een erfdienstbaarheid van licht en lucht ontstaan. Die erfdienstbaarheid geeft geen onbeperkt recht op licht en lucht, maar wel het recht om niet onredelijk belemmerd te worden. Ook de overburen trokken aan het kortste eind. Zij betoogden dat de koekoek als oplossing niet volstond, maar onderbouwden dat onvoldoende met objectieve en verifieerbare technische gegevens. Ze hadden weliswaar foto's overgelegd en zelf een koekoek aan een andere zijde van hun woning gebouwd, maar het hof oordeelde dat daarmee niet was aangetoond dat de door de deskundige voorgestelde oplossing tekortschoot. Een ander twistpunt was de termijn waarbinnen de buurman met de uitbouw de overburen moest waarschuwen voordat hij hun perceel mocht betreden voor de werkzaamheden. De rechtbank had een termijn van 48 uur gehanteerd. Het hof vond dat te kort voor een behoorlijke kennisgeving en stelde de termijn bij op vier weken. Het argument van de overburen dat zij tijdens schoolvakanties regelmatig afwezig waren en daardoor last zouden hebben van de 48-uurstermijn, leidde niet tot een verdere aanpassing: vier weken vooraf geïnformeerd worden was volgens het hof ruim genoeg om ook bij afwezigheid iemand te regelen die toegang verleent. Het hof bekrachtigde de vonnissen van de rechtbank op alle overige punten en veroordeelde de overburen in de proceskosten van het principale hoger beroep. De buurman met de uitbouw werd veroordeeld in de kosten van het incidentele hoger beroep.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Goederenrecht