Hof houdt taakstraf van 50 uur in stand voor mishandeling met kaakbreuk — GHSHE:2023:169
mishandeling met zwaar lichamelijk letsel
Eiser / verzoeker
verdachte
Verweerder / gedaagde
Openbaar Ministerie
Verdachte veroordeeld tot een taakstraf van 50 uur voor mishandeling met zwaar lichamelijk letsel; de toegewezen schadevergoeding valt lager uit dan in eerste aanleg en dan door de advocaat-generaal gevorderd.
- Preliminair verweer over niet-ontvankelijkheid van het OM wegens gang van zaken rond een schikkingsvoorstel verworpen
- Beroep op noodweer verworpen: klap die de kaak brak was niet proportioneel, verdachte had kunnen weglopen of opnieuw wegduwen
- Beroep op noodweerexces verworpen wegens onvoldoende onderbouwing van een hevige gemoedsbeweging
- Redelijke termijn in hoger beroep overschreden met bijna 11 maanden, maar geen strafvermindering omdat de taakstraf onder de 100 uur blijft
- Toegewezen schadevergoeding aan het slachtoffer verlaagd ten opzichte van het vonnis in eerste aanleg, mede wegens eigen aandeel van het slachtoffer in het incident
Samenvatting
Het gerechtshof 's-Hertogenbosch heeft een boer veroordeeld tot een taakstraf van 50 uur voor mishandeling met zwaar lichamelijk letsel tot gevolg, nadat hij een man tijdens een woordenwisseling op zijn land een klap in het gezicht had gegeven waardoor diens kaak brak. Het hoger beroep was door de verdachte ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 7 februari 2020, die hem al tot dezelfde taakstraf had veroordeeld voor mishandeling met zwaar lichamelijk letsel, na vrijspraak van het zwaardere verwijt van opzettelijke zware mishandeling.
De zaak ontstond op 6 april 2019, toen het latere slachtoffer met een metaaldetector op het land van de verdachte aan het zoeken was. Toen de verdachte hem vroeg te vertrekken, ontstond een woordenwisseling die escaleerde: de verdachte gaf de man een klap tegen zijn gezicht, waardoor deze zijn kaak brak en later moest worden geopereerd. De verdachte zelf verklaarde ter zitting in hoger beroep dat hij het slachtoffer een klap op zijn kin had gegeven.
De verdediging voerde eerst een preliminair verweer: het Openbaar Ministerie zou niet-ontvankelijk moeten worden verklaard omdat een tweede officierszitting over een schikkingsvoorstel niet was doorgegaan, wat volgens de raadsvrouw het beginsel van hoor en wederhoor zou hebben geschonden. Het hof verwierp dit verweer: de verdachte was niet akkoord gegaan met het voorstel, is vervolgens gedagvaard en heeft in beide instanties zijn verweer kunnen voeren.
Inhoudelijk bepleitte de verdediging eerst algehele vrijspraak wegens onvoldoende bewijs. Het hof verwierp dat verweer, omdat de eigen bekentenis van de verdachte overeenkwam met de aangifte en werd ondersteund door medische informatie over de kaakbreuk. Subsidiair beriep de verdachte zich op noodweer: de aangever zou met gebalde vuisten op hem zijn afgekomen nadat de verdachte hem al eerder had weggeduwd. Het hof erkende dat sprake was van een dreigende aanranding, maar oordeelde dat de verdachte niet proportioneel had gehandeld door een klap te geven die de kaak brak, terwijl hij ook had kunnen weglopen of de man opnieuw had kunnen wegduwen. Ook het beroep op noodweerexces, waarbij de verdachte zou hebben gehandeld vanuit een hevige gemoedsbeweging, werd verworpen omdat dit onvoldoende was onderbouwd.
Bij de strafoplegging hield het hof, net als de politierechter, een taakstraf van 50 uur voor passend, mede omdat de verdachte niet eerder met justitie in aanraking was gekomen. Het hof stelde wel vast dat de redelijke termijn in hoger beroep was overschreden: de verdachte had op 21 februari 2020 hoger beroep ingesteld, terwijl het hof pas op 18 januari 2023 arrest wees, een overschrijding van bijna elf maanden die niet aan de verdediging te wijten was. Omdat het om een taakstraf van minder dan 100 uur ging, zag het hof geen reden om de straf te verminderen en volstond het met de enkele constatering van de schending.
Over de schadevergoeding oordeelde het hof anders dan de politierechter. De advocaat-generaal had gevorderd de vordering van het slachtoffer toe te wijzen tot € 2.122,12, maar het hof kende uiteindelijk € 872,12 toe, bestaande uit € 622,12 materiële schade voor onder meer reiskosten, mondspoeling, een bril en een gebitsprothese, en € 250 immateriële schade. Voor dat laatste bedrag hield het hof rekening met een eigen aandeel van het slachtoffer in het ontstaan van het incident, waardoor het aanvankelijk op € 1.500 begrote bedrag werd verlaagd. Aan een tweede benadeelde partij, een familielid van het slachtoffer, kende het hof € 58,85 toe voor medische reiskosten; overige gevorderde kosten, zoals voor rechtsbijstand en Slachtofferhulp Nederland, wees het hof af.
Het hof veroordeelde de verdachte tot een taakstraf van 50 uur, subsidiair 25 dagen hechtenis, en legde hem de verplichting op de toegewezen schadebedragen aan de Staat te betalen ten behoeve van de slachtoffers.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHSHE:2025:3486, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 05-12-2025, 20-000229-25
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
ECLI:NL:GHSHE:2025:1612, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 11-06-2025, 20-003391-23
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
ECLI:NL:GHSHE:2025:29, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 07-01-2025, 20-000797-24
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2018:4071, Rechtbank Limburg, 26-04-2018, C/03/248163 / KG ZA 18-173
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
20-000560-20
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr.drs. S.V. Pelsser
- mw. mr.dr. D.V.E.M. van der Wiel-Rammeloo
- dhr. mr. A.J.A.M. Nieuwenhuizen MPA
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 2 september 2022 reed een man in een gehuurde Mercedes-AMG over de Roosendaalsebaan in Oud Gastel, waar 50 kilometer per uur mocht worden gereden. Kort voor een kruising waarvan de verkeerslichten oranje knipperden, haalde hij een voertuig rechts in en reed hij daarbij zeer dicht op de auto's voor hem. Op ruime afstand van de kruising gaf hij vol gas en reed hij ongeveer 152 kilometer per uur. Op de kruising stond een Toyota Yaris stil, deels op de voorrangsweg. De Mercedes botste met nog ongeveer 95 kilometer per uur op de linkerzijde van die auto. Vier inzittenden kwamen om het leven: een moeder, haar tienjarige dochter, haar achtjarige zoon en een vriendin. De negenjarige dochter van die vriendin overleefde de aanrijding met onder meer een gebroken sleutelbeen. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 26 april 2024. Die rechtbank legde vier jaar gevangenisstraf op en een rijontzegging van tien jaar. Zowel de verdachte als de officier van justitie ging in beroep. De advocaat-generaal eiste zes jaar gevangenisstraf, de verdediging bepleitte onder meer vrijspraak van roekeloosheid. Het hof spreekt de verdachte vrij van het letsel van het overlevende meisje. Het dossier laat volgens het hof niet zien dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel, bijvoorbeeld door een operatie of ontbrekend uitzicht op herstel. Ook is er te weinig informatie om vast te stellen dat zij tijdelijk ziek of in haar normale bezigheden verhinderd was. Voor dat deel van de tenlastelegging blijft alleen het gevaarzettende rijgedrag over. Voor de vier doden acht het hof roekeloosheid bewezen. Het hof wijst het verweer af dat de bestuurster van de Toyota geen voorrang verleende. Wie op een weg met een maximumsnelheid van 50 kilometer per uur bijna drie keer zo hard rijdt, kan volgens het hof niet verwachten dat anderen daar rekening mee houden. De voorrangsregel is dan 'de facto illusoir' geworden. Ook het ingrijpen van het elektronische stabiliteitssysteem van de auto verandert dat niet: de verdachte had zichzelf door zijn rijgedrag in die positie gebracht. De snelheid op afstand van de kruising en het rechts inhalen met dicht bijrijden samen laten zien dat hij bewust zeer gevaarlijk reed, aldus het hof. Dat de verdachte eerder veroordeeld werd voor een forse snelheidsovertreding weegt het hof strafverzwarend mee. Bij de straf stelt het hof dat bij vier doden sprake is van meerdaadse samenloop, geen eendaadse zoals de verdediging bepleitte: elk slachtoffer levert een eigen overtreding op. Het hof vindt zeven jaar gevangenisstraf passend en verlaagt die met twee maanden omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna zes maanden is overschreden. Het hof legt daarom zes jaar en acht maanden gevangenisstraf op voor de dood van de vier slachtoffers, met aftrek van voorarrest. Daarnaast volgt een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor tien jaar. Voor het gevaarzettende rijgedrag ten aanzien van het overlevende meisje legt het hof een rijontzegging van één jaar op. Het hof beveelt tevens de gevangenneming van de verdachte.