Naar inhoud
Juristi.nl

ECLI:NL:GHSHE:2023:651, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 28-02-2023, 200.278.970_01 — GHSHE:2023:651

Samenvatting

Rechtbank heeft niet kunnen komen tot de benoeming van een taxateur. Partijen zijn geen bindend advies overeengekomen. De grieven 1 en 2 slagen. Het hof acht een deskundigenonderzoek naar de waarde van de onroerende zaken noodzakelijk.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. D.A.W. van Dijk

appellant

Greenberg Traurig, LLP, AMSTERDAM

56 uitspraken
mr. J.J. Bakker

appellant

Jones Day, AMSTERDAM

75 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

200.278.970_01

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • mw. mr. H.A.G. Fikkers
  • mw. dr.mr. K.J.H. Hoofs
  • dhr. mr. P.V. Eijsvoogel
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

GHSHE:2026:3146
Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
Hof verklaart laattijdig wrakingsverzoek zonder advocaat niet-ontvankelijk

Bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch loopt een hoger beroep over de omgangsregeling met een kind dat onder jeugdbescherming staat. De ouders van het kind zijn tegen een eerdere beslissing van de rechtbank Limburg in beroep gegaan. Tijdens die procedure probeerde de andere partij, aangeduid als verzoekers, twee raadsheren van het hof te wraken. Het hof verklaart dat wrakingsverzoek nu niet-ontvankelijk, zonder de inhoud ervan te beoordelen. De aanleiding lag in de mondelinge behandeling van 2 juli 2026, die achter gesloten deuren plaatsvond. Volgens verzoekers gaven de intonatie van de vragen en opmerkingen van de voorzitter, mr. De Beij, en van de oudste raadsheer, mr. Van der Linden, blijk van vooringenomenheid. Pas een week later, op 9 juli 2026, dienden verzoekers per e-mail een schriftelijk wrakingsverzoek in bij het secretariaat van de wrakingskamer. Daar liepen zij al snel tegen een probleem aan. In de hoofdzaak geldt verplichte procesvertegenwoordiging, wat betekent dat partijen alleen via een advocaat kunnen procederen. Volgens het wrakingsprotocol van het hof moet in zulke zaken ook een wrakingsverzoek door een advocaat worden ondertekend, op straffe van niet-ontvankelijkheid. Verzoekers kregen tot 24 juli 2026 de tijd om dat verzuim te herstellen, maar zij waren het niet eens met die eis en beriepen zich op het recht op een eerlijk proces en op eerbiediging van het gezinsleven uit het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Zij lieten weten zes advocaten te hebben benaderd om het verzoek uitsluitend formeel mede te ondertekenen, maar geen van hen was daartoe bereid. Uiteindelijk vroegen zij om zelf, zonder advocaat, in de wrakingsprocedure te mogen optreden. Het hof wees dat verweer van de hand. De verplichte procesvertegenwoordiging staat volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad niet op gespannen voet met het recht op een eerlijk proces, en het hof zag ook niet in waarom die eis het recht op gezinsleven zou schenden. Omdat verzoekers er niet in slaagden een advocaat te vinden die het verzoek wilde ondertekenen, voldeden zij niet aan die formele eis. Verzoekers voerden nog aan dat zij al tijdens de zitting van 2 juli 2026 mondeling om wraking hadden gevraagd, zodat de latere schriftelijke bevestiging op tijd zou zijn geweest. Het hof vond daarvoor geen steun in het proces-verbaal van die zitting, niet in het wrakingsverzoek zelf en niet in een telefoontranscript dat verzoekers hadden overgelegd. Sterker nog, tijdens de behandeling van het wrakingsverzoek erkende een van de verzoekers zelf dat zij op 2 juli 2026 niet over wraking had gesproken, maar alleen had gewezen op het gelijkheidsbeginsel. Ook los daarvan was het verzoek volgens het hof te laat. Een wrakingsverzoek moet worden ingediend zodra de gronden daarvoor bekend zijn, met hooguit een korte periode van beraad. De gestelde gronden, de intonatie tijdens de zitting van 2 juli 2026, waren de verzoekers die dag al bekend. Dat zij de zaak eerst hebben laten bezinken en vervolgens zelf onderzoek hebben moeten doen naar de mogelijkheden tot wraking omdat zij geen advocaat hadden, vond het hof geen toereikende verklaring voor het tijdsverloop van een week. Omdat het wrakingsverzoek zowel niet door een advocaat was ondertekend als niet tijdig was ingediend, verklaarde het hof verzoekers niet-ontvankelijk. Aan een inhoudelijke beoordeling van de gestelde vooringenomenheid kwam het hof niet toe. De hoofdzaak over de omgangsregeling wordt voortgezet in de stand waarin die zich bevond op het moment van het wrakingsverzoek.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
Hof bekrachtigt vonnis: ziekenhuis niet aansprakelijk voor pijnklachten na fixatie tijdens delier

Een man raakte op eerste kerstdag 2019 ernstig gewond bij een auto-ongeval en werd opgenomen op de intensive care van het Elisabeth Tweesteden Ziekenhuis in Tilburg. Hij liep bij het ongeluk onder meer een hersenbloeding, schedel- en gezichtsfracturen op en was bij binnenkomst niet aanspreekbaar. Tijdens zijn opname, die duurde tot 30 januari 2020, ontwikkelde hij een delier: een ernstige verwardheid waarbij hij zo hevig in paniek raakte dat hij dreigde zichzelf te beschadigen door slangen, katheters en infusen uit zijn lichaam te trekken. Omdat kalmeringsmedicatie onvoldoende werkte, besloot het ziekenhuis hem met zachte, gepolsterde banden aan polsen en enkels aan het bed te fixeren. Door de fixatie ontstonden druk- en schaafplekken. Op 7 januari 2020 werd de fixatie vervangen door een tentbed. De man stelt dat de pijnklachten in zijn onderbenen die hij sindsdien heeft, het gevolg zijn van die fixatie. In 2023 stelde hij het ziekenhuis aansprakelijk. De man stapte naar de rechtbank Zeeland-West-Brabant, die zijn vordering afwees. In hoger beroep voerde hij zes bezwaren aan. Hij betoogde dat de fixatie niet noodzakelijk was of te strak is aangelegd, dat verwondingen onvoldoende zijn verzorgd, dat alternatieven te weinig zijn overwogen en dat de fixatie te lang heeft geduurd. Ook stelde hij dat het medisch dossier onvolledig was en dat hij geen toestemming had gegeven. Het hof verwierp al deze argumenten. Uit het uitgebreide verpleegkundig dossier, met meerdere aantekeningen per dag, bleek dat het ziekenhuis de noodzaak tot fixatie steeds opnieuw afwoog, alternatieven uitprobeerde zodra dat mogelijk was en de toestand van de man nauwlettend in de gaten hield. Het feit dat de fixatie toch huidbeschadigingen veroorzaakte, betekent niet dat het ziekenhuis onzorgvuldig handelde: bij ernstige fysieke onrust is huidbeschadiging door fixatiebanden niet altijd te voorkomen. De man onderbouwde ook niet hoe een minder strakke fixatie verwondingen had kunnen voorkomen bij de door hemzelf erkende hevige onrust. Over het ontbreken van toestemming oordeelde het hof dat de moeder van de man al vroeg was geïnformeerd en toestemming had gegeven voor de behandeling op de intensive care. Het ziekenhuis overlegde daarna veelvuldig met de familie over de vrijheidsbeperkende maatregelen. Omdat de man zijn stellingen onvoldoende had onderbouwd, was er geen aanleiding om een onafhankelijke medisch deskundige te benoemen of getuigen te horen. Het hof bekrachtigde het vonnis van de rechtbank. De man moet de proceskosten van het ziekenhuis in hoger beroep betalen, vastgesteld op € 4.265,-, te voldoen binnen veertien dagen.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
Hof bekrachtigt contactverbod van 20 jaar voor voormalige gemeenteambtenaar

Een voormalige gemeenteambtenaar die 17 jaar geleden eervol werd ontslagen, verloor bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch zijn hoger beroep. Het hof liet het door de rechtbank opgelegde algehele contactverbod van 20 jaar volledig in stand. De man werkte van 1978 tot zijn ontslag in 2009 bij een kleine gemeente in Limburg. Na zijn ontslag, dat uiteindelijk onherroepelijk werd wegens ernstig en duurzaam verstoorde arbeidsverhoudingen, begon hij een jarenlange briefcampagne richting de gemeente. Tot aan een kort geding in 2019 stuurde hij meer dan 800 brieven, e-mails en verzoeken aan bestuurders, raadsleden en ambtenaren. Hij diende bovendien 96 verzoeken in op grond van de Wet Openbaarheid van Bestuur en 54 verzoeken op grond van privacywetgeving. De gemeente schatte de kosten van de afhandeling op ruim 700.000 euro aan personeel- en advocaatkosten. In 2019 legde de voorzieningenrechter de man een aantal verboden op: hij mocht geen klachten meer indienen over het arbeidsconflict en mocht gemeentemedewerkers niet meer beledigen of beschuldigen. In 2020 sloten partijen bij het hof een vaststellingsovereenkomst waarbij de man instemde met de verboden en de looptijd ervan werd verlengd tot november 2022. Desondanks bleef hij brieven sturen. De gemeente stelde dat hij de verboden meerdere malen had overtreden en vorderde verbeurde dwangsommen en een nieuw, verstrekkender verbod. In de huidige procedure stond centraal of de man inderdaad dwangsommen had verbeurd en of een langdurig algeheel contactverbod gerechtvaardigd was. Het hof beoordeelde tien afzonderlijke brieven en stukken. In vrijwel alle gevallen stelde het vast dat de man gemeenteambtenaren beschuldigde van liegen, meineed, pestgedrag, integriteitsschendingen of het achterhouden van informatie voor de rechter. Zelfs in zijn eigen processtukken en een herzieningsverzoek aan de Centrale Raad van Beroep herhaalde hij zware beschuldigingen aan het adres van voormalige collega's. Over het algehele contactverbod van 20 jaar oordeelde het hof dat dit, hoe verstrekkend ook, gerechtvaardigd is. De man had tijdens de zitting verklaard dat hij de gemeente zou blijven benaderen totdat hij rehabilitatie, terugbetaling van dwangsommen en financiële compensatie had verkregen. Het hof stelde vast dat hij zijn rechten op informatieverzoeken niet gebruikte voor de doelen waarvoor die rechten bestaan, maar als drukmiddel om zijn doelen te bereiken. Alle formele procedures zijn uitgeput of nog slechts bij de hoogste bestuursrechter aanhangig, en de man woont niet eens in de betrokken gemeente. Kortere verboden hadden telkens geleid tot een hervatting van de stroom berichten zodra de termijn verstreek, zo bleek uit de overgelegde stukken. Het hof verwierp ook het verweer van de man dat de gemeenteraad vooraf had moeten worden geraadpleegd over de eis in reconventie. Die verplichting heeft slechts interne werking en heeft geen gevolgen voor de ontvankelijkheid van de gemeente in rechte. Het hof bekrachtigde het vonnis van de rechtbank volledig: het algehele contactverbod van 20 jaar blijft staan, de man heeft in totaal 10.000 euro aan dwangsommen verbeurd en zijn eigen vorderingen tot terugbetaling van eerder geïnde dwangsommen werden afgewezen. Daarnaast werd hij veroordeeld tot betaling van 7.374 euro aan proceskosten van het hoger beroep.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
Hof geeft restauranthouders kans om medehuurder op te roepen in huurgeschil

Een restaurant in Limburg dreigt zijn bedrijfsruimte te verliezen nadat de verhuurder de huurovereenkomst heeft opgezegd wegens dringend eigen gebruik. De zaak draait om de vraag wie als huurder moet worden aangemerkt en of het hoger beroep ontvankelijk is. De bedrijfsruimte wordt gehuurd door een vennootschap onder firma die een restaurant exploiteert, met twee vennoten. De oorspronkelijke huurovereenkomst was echter gesloten met één van die vennoten en een derde persoon, verder aangeduid als de medegedaagde. Volgens de exploitanten is de huurovereenkomst later via contractsoverneming overgegaan op de vennootschap en beide vennoten. De verhuurder, een vastgoedbedrijf, betwist dit en zegde de huurovereenkomst op. De kantonrechter in Maastricht oordeelde in januari 2025 dat er geen sprake was van contractsoverneming. De huurovereenkomst liep daardoor nog steeds op naam van de oorspronkelijke huurders. De kantonrechter stelde het einde van de huurovereenkomst vast op 1 maart 2025 en veroordeelde de twee oorspronkelijke huurders tot ontruiming van het pand. De vorderingen tegen de vennootschap en de tweede vennoot werden afgewezen, juist omdat zij volgens de rechter geen partij bij de huurovereenkomst waren. De restauranthouders gingen in hoger beroep bij het gerechtshof in Den Bosch, maar riepen daarbij alleen de verhuurder op. De medegedaagde, die in eerste aanleg niet was verschenen, lieten zij buiten de procedure. De verhuurder wierp op dat dit een probleem oplevert: de rechtsverhouding is wat juristen een processueel ondeelbare rechtsverhouding noemen, wat betekent dat alle betrokkenen in dezelfde procedure moeten worden meegenomen omdat de uitkomst voor hen allemaal gelijk moet zijn. Het hof stelde de verhuurder in het gelijk op dit punt. De redenering is dat als het hof zou oordelen dat de huurovereenkomst met de ene vennoot eindigt maar niet met de ander, de medegedaagde in een onmogelijke positie belandt. Zij is immers veroordeeld het pand volledig ter beschikking te stellen aan de verhuurder, maar dat kan zij niet nakomen als een van de andere huurders nog in het pand aanwezig mag blijven. Dat levert tegenstrijdige en onuitvoerbare veroordelingen op. Over het belang van de restauranthouders bij het hoger beroep oordeelde het hof ook. De verhuurder betoogde dat de restauranthouders geen belang hadden, omdat de vorderingen tegen hen immers waren afgewezen. Het hof verwierp dat standpunt. De afwijzing was namelijk gebaseerd op de inhoudelijke beslissing dat er geen contractsoverneming had plaatsgevonden. Die beslissing werkt nadelig voor de restauranthouders, omdat zij zich daardoor tegenover de verhuurder nooit op enige huurdersrechten kunnen beroepen. Dat geeft hun voldoende belang bij hoger beroep. Het hof houdt iedere inhoudelijke beslissing aan en geeft de restauranthouders de gelegenheid om de medegedaagde alsnog op te roepen voor de rolzitting van 1 september 2026. Het oproepingsexploot moet uiterlijk op 18 augustus 2026 zijn betekend. Als de restauranthouders dat nalaten, zullen zij alsnog niet-ontvankelijk worden verklaard in hun hoger beroep.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht