Hof: bestuurder woonde heel 2016 in Nederland, hoge aanslag blijft in stand — GHSHE:2024:2230
Fiscale woonplaats en wereldinkomen van bestuurder
Eiser / verzoeker
inspecteur van de Belastingdienst
Verweerder / gedaagde
belanghebbende, bestuurder en CFO van een beursgenoteerd concern
Hof verklaart het hoger beroep van de inspecteur gegrond en het oorspronkelijke beroep alsnog ongegrond, waardoor de aanslag naar een belastbaar inkomen van € 2.434.767 in stand blijft.
- Het hof acht een duurzame band van persoonlijke aard met Nederland aanwezig vanaf 1 januari 2016, onder meer door beschikbare woonruimte en 48 van de 108 dagen verblijf in Nederland
- Een duurzame band met Nederland hoeft niet sterker te zijn dan de band met een ander land: iemand kan in twee landen tegelijk wonen
- Het beroep op het vertrouwensbeginsel via de ruling bij de hoofdkantoorverhuizing slaagt niet, omdat de aandelen al waren genoten vóór het beroep op de regeling
- Het beroep op het gelijkheidsbeginsel met andere bestuurders wordt verworpen op basis van vertrouwelijke stukken die alleen het hof mocht inzien
- De aanslag naar een belastbaar inkomen van € 2.434.767 blijft in stand, alleen voor de termijnoverschrijding krijgt belanghebbende € 500 schadevergoeding
Samenvatting
De inspecteur van de Belastingdienst ging in hoger beroep tegen een uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 21 april 2022. Die rechtbank had het beroep van een CFO van een beursgenoteerd concern tegen zijn aanslag inkomstenbelasting 2016 gegrond verklaard en zijn belastbaar inkomen verlaagd van ruim € 2,4 miljoen naar € 865.851, in lijn met zijn eigen aangifte. Bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch draaide de zaak volledig om: waar woonde de man in de eerste maanden van 2016, en was zijn buitenlandse inkomen uit die periode daardoor wel of niet in Nederland belast?
De man combineerde een bestuurdersfunctie bij de Nederlandse moedermaatschappij met een dienstverband bij een buitenlandse dochtervennootschap, waar hij als CFO werkte. Zijn hoofdkantoor stond tot eind 2015 in het buitenland en verhuisde daarna naar Nederland. De man stelde dat hij pas op 18 april 2016 metterwoon naar Nederland verhuisde, na jaren in het buitenland te hebben gewoond met zijn echtgenote. Tot die datum, zo betoogde hij, was hij geen inwoner van Nederland en dus niet belastingplichtig voor het loon, de bonus en de aandelen die hij in die periode van de buitenlandse dochter ontving, samen goed voor meer dan anderhalf miljoen euro.
De inspecteur redeneerde anders. Voor de fiscale woonplaats gaat het niet om formele inschrijvingen maar om de feitelijke omstandigheden: is er een duurzame band van persoonlijke aard met Nederland? Het hof stelde vast dat de man en zijn echtgenote in de eerste maanden van 2016 nog altijd konden beschikken over hun woning in Nederland, die op dat moment niet was verhuurd. Ook bracht de man in die periode van 108 dagen liefst 48 dagen in Nederland door, meer dan in het buitenland, waarvan 13 dagen samen met zijn echtgenote. Samen met zijn Nederlandse nationaliteit was dat voor het hof voldoende om een duurzame band met Nederland aan te nemen. Belangrijk is dat zo'n band niet sterker hoeft te zijn dan de band met een ander land: iemand kan voor de wet in twee landen tegelijk wonen. Dat de man ook nog een gemeubileerd appartement in het buitenland had en zijn verhuizers pas half april zijn spullen inpakten, deed daar volgens het hof niet aan af.
Omdat de man daarmee het hele jaar 2016 als inwoner van Nederland moest worden aangemerkt, was hij voor zijn volledige wereldinkomen belastingplichtig, inclusief het loon dat de buitenlandse dochtervennootschap in de eerste maanden van dat jaar had uitbetaald. De man deed nog een beroep op het vertrouwensbeginsel: hij zou aan een eerdere fiscale afspraak (een zogenoemde ruling) over de belastingheffing bij de verhuizing van het hoofdkantoor het vertrouwen hebben ontleend dat zijn aandelenpakket buiten de Nederlandse heffing zou blijven. Het hof verwierp dat: de afspraak zag op aandelen die pas in de toekomst onvoorwaardelijk zouden worden, niet op de aandelen die de man al vóór zijn beroep op de regeling had ontvangen. Ook het argument dat de inspecteur eerder een ander standpunt had ingenomen over zijn woonplaats overtuigde het hof niet, omdat dat eerdere standpunt zag op een andere periode. Een beroep op het gelijkheidsbeginsel, met een vergelijking met drie andere bestuurders bij wie wel een verdeling van het loon over twee landen was toegepast, verwierp het hof eveneens: uit vertrouwelijke stukken die alleen het hof mocht inzien, bleek dat die gevallen niet vergelijkbaar waren.
Het hof verklaarde het hoger beroep van de inspecteur gegrond, vernietigde de uitspraak van de rechtbank op het inhoudelijke punt en verklaarde het oorspronkelijke beroep van de man alsnog ongegrond. De aanslag inkomstenbelasting 2016, berekend naar een belastbaar inkomen van € 2.434.767, blijft daarmee in stand. Omdat de behandeling in hoger beroep wel iets te lang had geduurd, kende het hof de man nog een schadevergoeding van € 500 toe en moesten de inspecteur en de Staat elk € 218,75 aan proceskosten vergoeden voor dat onderdeel van de zaak.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Hoge Raad verwerpt cassatie in WW-geschil met UWV
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2026:473, Hoge Raad, 20-03-2026, 25/02774
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2026:415, Hoge Raad, 13-03-2026, 24/01523
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2026:136, Hoge Raad, 30-01-2026, 24/01455
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
22/1088
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. W.A.P. van Roij
- mw. mr.drs. L.B.M. Klein Tank
- mw. mr. J.M. van der Vegt
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.