Hof houdt taakstraf in stand voor ontucht met toevertrouwde minderjarige — GHSHE:2024:3072
ontucht met een aan de zorg toevertrouwde minderjarige
Eiser / verzoeker
de verdachte (appellant)
Verweerder / gedaagde
het openbaar ministerie
Verdachte veroordeeld tot een taakstraf van 120 uur waarvan 40 uur voorwaardelijk voor ontucht met een toevertrouwde minderjarige
- Hof verklaart verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep voor zover dit was gericht tegen een eerdere, beschermde vrijspraak van een deel van de tenlastelegging
- Hof acht bewezen dat verdachte ontucht pleegde met een aan zijn zorg toevertrouwde minderjarige door hem tijdens het douchen in te zepen en zijn geslachtsdelen te betasten, maar gaat uit van één incident in plaats van meerdere gelegenheden
- Hof stelt vast dat de redelijke termijn niet is overschreden, ook niet in hoger beroep, maar houdt bij de straf wel rekening met de tijd die sinds het feit is verstreken
- Ondanks de beperktere bewezenverklaring legt het hof dezelfde straf op als de advocaat-generaal eiste: een taakstraf van 120 uur waarvan 40 uur voorwaardelijk
- De schadevergoeding aan het slachtoffer wordt vastgesteld op € 1.845, lager dan de € 2.345 die de rechtbank toewees, omdat een deel van de gevorderde materiële schade onvoldoende is onderbouwd
Samenvatting
Een destijds 62-jarige man is in hoger beroep opnieuw veroordeeld omdat hij ontucht pleegde met een minderjarige jongen die aan zijn zorg was toevertrouwd. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch legde hem dezelfde taakstraf op als de rechtbank, ook al ging het hof uit van een beperktere periode dan de rechtbank had aangenomen.
De jongen kwam in april 2018 als 16-jarige bij de man logeren om te helpen met het onderhoud van de boot van zijn opa, die naast de woonboot van de man lag. Nadat de jongen bij het zwemmen zijn voet had verwond aan een scheepsschroef, moest hij die avond douchen. Volgens de jongen zeepte de man daarbij zijn hele lichaam in en betastte hij ook zijn geslachtsdelen. De man erkende dat hij de jongen had ingezeept omdat deze zich vanwege zijn voet niet goed kon wassen, maar ontkende dat hij daarbij de geslachtsdelen had aangeraakt en dat hij een seksueel motief zou hebben gehad.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Middelburg, veroordeelde de man op 22 december 2022 voor het meermalen plegen van ontucht met de jongen tot een taakstraf van 120 uur, waarvan 40 uur voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, en sprak hem vrij van een ander deel van de tenlastelegging. De man ging tegen dit vonnis onbeperkt in hoger beroep, dus ook tegen die deels vrijspraak. Omdat de wet een verdachte niet toestaat om tegen zijn eigen vrijspraak te procederen, verklaarde het hof hem op dat punt niet-ontvankelijk.
Voor het overige bepleitte de verdediging integrale vrijspraak, met het argument dat de verklaringen van de jongen op belangrijke punten tegenstrijdig waren en dat hij zijn verhaal mogelijk had verzonnen om aandacht te krijgen. Het hof volgde dit niet. De verklaring van de jongen over het ongeval met zijn voet en het daaropvolgende douchen kwam overeen met wat de man zelf had verklaard, en werd verder ondersteund door verklaringen van de opa en vader van de jongen, die hadden opgemerkt dat hij op een gegeven moment niet meer naar de man toe wilde, en door een getuige aan wie de man zelf had verteld dat hij met de jongen had ‘gerotzooid’. Ook seksueel getinte appberichten die de man in 2019 naar de toen 17-jarige jongen stuurde, ondersteunden naar het oordeel van het hof dat er meer was gebeurd dan onschuldige verzorging. Het hof achtte de ontucht daarom bewezen, maar ging daarbij, anders dan de rechtbank, uit van één concreet incident in de periode van 16 tot en met 28 april 2018 in plaats van meerdere gelegenheden.
Het hof stelde vast dat de redelijke termijn niet was overschreden, ook niet in de hoger beroepsfase, maar hield bij de straf wel rekening met de tijd die inmiddels sinds het feit was verstreken, evenals met de persoonlijke omstandigheden van de man, die onder beschermingsbewind stond en lichamelijke klachten had. Hoewel het hof van minder feiten uitging dan de advocaat-generaal had gevorderd, achtte het hof toch dezelfde straf passend: een taakstraf van 120 uur is volgens het hof het minimum dat recht doet aan de ernst van het feit.
Het hof veroordeelde de man tot een taakstraf van 120 uur, waarvan 40 uur voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, bij niet naar behoren verrichten telkens te vervangen door vervangende hechtenis. Aan het slachtoffer kende het hof € 1.845 schadevergoeding toe, lager dan de € 2.345 die de rechtbank had toegewezen, omdat de gevorderde inkomstenderving onvoldoende was onderbouwd. Voor het overige deel van zijn vordering werd het slachtoffer niet-ontvankelijk verklaard en verwezen naar de burgerlijke rechter.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHSHE:2025:3485, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 03-12-2025, 20-000635-24
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
ECLI:NL:GHSHE:2025:1752, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 24-06-2025, 20-000469-19
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
ECLI:NL:GHSHE:2025:1751, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 24-06-2025, 20-000411-19
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
ECLI:NL:GHSHE:2025:29, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 07-01-2025, 20-000797-24
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
20-003007-22
Procedure
Hoger beroep
Vermoedelijke eerste aanleg
Rechtspraak.nl legt bij deze uitspraak geen verwijzing naar de eerste aanleg. Juristi heeft die gezocht op het parketnummer dat in de uitspraak zelf staat. Dat klopt vrijwel altijd, maar is niet door de Rechtspraak bevestigd.
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. R.G.A. Beaujean
- mw. mr.drs. S.V. Pelsser
- mw. mr. S.C. van Duijn
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 2 september 2022 reed een man in een gehuurde Mercedes-AMG over de Roosendaalsebaan in Oud Gastel, waar 50 kilometer per uur mocht worden gereden. Kort voor een kruising waarvan de verkeerslichten oranje knipperden, haalde hij een voertuig rechts in en reed hij daarbij zeer dicht op de auto's voor hem. Op ruime afstand van de kruising gaf hij vol gas en reed hij ongeveer 152 kilometer per uur. Op de kruising stond een Toyota Yaris stil, deels op de voorrangsweg. De Mercedes botste met nog ongeveer 95 kilometer per uur op de linkerzijde van die auto. Vier inzittenden kwamen om het leven: een moeder, haar tienjarige dochter, haar achtjarige zoon en een vriendin. De negenjarige dochter van die vriendin overleefde de aanrijding met onder meer een gebroken sleutelbeen. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 26 april 2024. Die rechtbank legde vier jaar gevangenisstraf op en een rijontzegging van tien jaar. Zowel de verdachte als de officier van justitie ging in beroep. De advocaat-generaal eiste zes jaar gevangenisstraf, de verdediging bepleitte onder meer vrijspraak van roekeloosheid. Het hof spreekt de verdachte vrij van het letsel van het overlevende meisje. Het dossier laat volgens het hof niet zien dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel, bijvoorbeeld door een operatie of ontbrekend uitzicht op herstel. Ook is er te weinig informatie om vast te stellen dat zij tijdelijk ziek of in haar normale bezigheden verhinderd was. Voor dat deel van de tenlastelegging blijft alleen het gevaarzettende rijgedrag over. Voor de vier doden acht het hof roekeloosheid bewezen. Het hof wijst het verweer af dat de bestuurster van de Toyota geen voorrang verleende. Wie op een weg met een maximumsnelheid van 50 kilometer per uur bijna drie keer zo hard rijdt, kan volgens het hof niet verwachten dat anderen daar rekening mee houden. De voorrangsregel is dan 'de facto illusoir' geworden. Ook het ingrijpen van het elektronische stabiliteitssysteem van de auto verandert dat niet: de verdachte had zichzelf door zijn rijgedrag in die positie gebracht. De snelheid op afstand van de kruising en het rechts inhalen met dicht bijrijden samen laten zien dat hij bewust zeer gevaarlijk reed, aldus het hof. Dat de verdachte eerder veroordeeld werd voor een forse snelheidsovertreding weegt het hof strafverzwarend mee. Bij de straf stelt het hof dat bij vier doden sprake is van meerdaadse samenloop, geen eendaadse zoals de verdediging bepleitte: elk slachtoffer levert een eigen overtreding op. Het hof vindt zeven jaar gevangenisstraf passend en verlaagt die met twee maanden omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna zes maanden is overschreden. Het hof legt daarom zes jaar en acht maanden gevangenisstraf op voor de dood van de vier slachtoffers, met aftrek van voorarrest. Daarnaast volgt een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor tien jaar. Voor het gevaarzettende rijgedrag ten aanzien van het overlevende meisje legt het hof een rijontzegging van één jaar op. Het hof beveelt tevens de gevangenneming van de verdachte.