Bedrijf krijgt geen BPM-teruggaaf voor geëxporteerde auto's, wel schadevergoeding voor trage procedure — GHSHE:2024:707
teruggaaf BPM bij export van voertuigen
Eiser / verzoeker
Bedrijf dat auto's exporteerde (belanghebbende)
Verweerder / gedaagde
Inspecteur van de Belastingdienst
Gerechtshof 's-Hertogenbosch verklaart het hoger beroep over de BPM-teruggaaf ongegrond, maar kent het bedrijf wel € 500 schadevergoeding, € 2.192 griffierecht en € 328,13 proceskosten toe wegens overschrijding van de redelijke termijn.
- Vier verzoeken om BPM-teruggaaf voor geëxporteerde auto's werden niet-ontvankelijk verklaard wegens overschrijding van de termijn van dertien weken
- Termijn van dertien weken is niet in strijd met Europees recht of het eigendomsrecht uit het Handvest
- Redelijke behandeltermijn van de procedure is met ongeveer een half jaar overschreden, volledig toe te rekenen aan de bezwaarfase
- Bedrijf krijgt € 500 immateriële schadevergoeding wegens de te lange procedure
- Geen aanleiding voor vergoeding van werkelijke proceskosten in plaats van het forfaitaire tarief
Samenvatting
Een bedrijf dat auto's exporteerde, vroeg voor vier voertuigen teruggaaf van de belasting van personenauto's en motorrijwielen, de BPM. Het ging om een Toyota, een Honda, een Peugeot en een Renault die alle vier naar Polen waren geëxporteerd en uit het Nederlandse kentekenregister waren uitgeschreven. De Belastingdienst verklaarde alle vier de verzoeken niet-ontvankelijk, omdat ze niet binnen dertien weken na het uitschrijven van het kenteken waren ingediend. Voor één van de auto's werd, ondanks de niet-ontvankelijkheid, alsnog ambtshalve een teruggaaf van € 466 verleend.
Het bedrijf ging in bezwaar en vervolgens in beroep bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant, die alle beroepen ongegrond verklaarde. Daarna stapte het bedrijf naar het Gerechtshof 's-Hertogenbosch. Opvallend was dat het hof de eerste, door het bedrijf ingediende motivering van het hoger beroep weigerde toe te laten vanwege grof taalgebruik, beledigingen en aantijgingen; pas een latere, geschoonde versie werd wel in behandeling genomen.
Het belangrijkste juridische geschilpunt was of de termijn van dertien weken in strijd is met Europees recht. Het bedrijf beriep zich op het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en op rechtspraak van het Hof van Justitie van de EU, en stelde dat een eerder arrest van de Hoge Raad over deze kwestie onjuist zou zijn. Het hof volgt dit standpunt niet. Uit de aangehaalde Europese rechtspraak blijkt juist dat er geen sprake is van ongelijke behandeling tussen geïmporteerde en binnenlandse gebruikte auto's, en de termijn van dertien weken is niet zo kort dat de uitoefening van het recht op teruggaaf onmogelijk of uiterst moeilijk wordt gemaakt. Ook het beroep op aantasting van het eigendomsrecht wijst het hof af: de wet biedt juist de mogelijkheid om tijdig teruggaaf aan te vragen, en een vervaltermijn op zich is geen aantasting van dat recht.
Het bedrijf vroeg daarnaast om een vergoeding van immateriële schade wegens de lange duur van de procedure. Bij de rechtbank had het bedrijf nog gezegd dat de burgerlijke rechter over die schadevergoeding moest oordelen, maar in hoger beroep deed het alsnog een verzoek bij het hof zelf. Het hof beoordeelt of de redelijke behandeltermijn van in beginsel vier jaar is overschreden. Rekening houdend met een verlenging van bijna negen maanden, onder meer omdat de gemachtigde van het bedrijf had toegezegd zich voor een bepaalde periode niet op termijnoverschrijding te beroepen, en wegens de opstelling van de gemachtigde bij pogingen van de Belastingdienst om tot een hoorgesprek te komen, stelt het hof vast dat de totale procedure ruim vijf jaar heeft geduurd en de redelijke termijn met ongeveer een half jaar is overschreden. Deze vertraging wordt volledig toegerekend aan de bezwaarfase bij de Belastingdienst.
Om die reden krijgt het bedrijf een vergoeding van € 500 aan immateriële schade, terwijl het hof geen aanleiding ziet om vragen aan het Hof van Justitie van de EU te stellen of om een hogere, werkelijke proceskostenvergoeding toe te kennen in plaats van het gebruikelijke forfaitaire tarief.
Het Gerechtshof 's-Hertogenbosch verklaart het hoger beroep over de BPM-teruggaaf zelf ongegrond, maar veroordeelt de Belastingdienst wel tot betaling van € 500 schadevergoeding wegens de trage procedure, tot terugbetaling van € 2.192 aan griffierecht en tot een proceskostenvergoeding van € 328,13.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHSHE:2024:699, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 06-03-2024, 22/00148
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:GHSHE:2016:5908, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 15-03-2016, Wr 242-03-2016-005
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht
ECLI:NL:HR:2014:3206, Hoge Raad, 14-11-2014, 12/05816
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2014:3221, Hoge Raad, 14-11-2014, 12/05829
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
22/01411 tot en met 22/01414
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr.drs. T.A. Gladpootjes
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.