Hof spreekt man vrij van vals geld en witwassen na twijfel — GHSHE:2025:1690
vals geld en witwassen
Eiser / verzoeker
verdachte (appellant)
Verweerder / gedaagde
openbaar ministerie
Verdachte integraal vrijgesproken van het uitgeven van vals geld en van witwassen
- Hof spreekt verdachte integraal vrij van het uitgeven van vals geld en van witwassen, tegen het standpunt van de advocaat-generaal in
- Na aanvullend onderzoek naar de controleprocedures van de Rabobank, Geldservice Nederland en De Nederlandsche Bank blijkt niet buiten redelijke twijfel dat het gestorte geld daadwerkelijk vals was
- Omdat de valsheid van het geld een essentieel onderdeel van de gehele tenlastelegging vormt, kan ook schuldwitwassen niet bewezen worden zonder dat die valsheid vaststaat
- Hof verwerpt het verweer dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk moet worden verklaard wegens overschrijding van de redelijke termijn, omdat dat volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad nooit tot niet-ontvankelijkheid kan leiden
- De vordering van de Rabobank tot schadevergoeding van € 5.000 wordt niet-ontvankelijk verklaard nu verdachte volledig is vrijgesproken
Samenvatting
Een man die door de politierechter in de rechtbank Oost-Brabant was veroordeeld tot 50 uur taakstraf voor schuldwitwassen, is door het gerechtshof 's-Hertogenbosch alsnog volledig vrijgesproken. Volgens het hof staat niet buiten redelijke twijfel vast dat het geld waar de hele zaak om draaide, daadwerkelijk vals was, en zonder die vaststelling kan de man ook niet worden veroordeeld voor witwassen. Het hof kwam daarmee tot een ander oordeel dan de advocaat-generaal, die juist een veroordeling voor schuldwitwassen had gevorderd.
De zaak ging terug tot juli 2015, toen in totaal 37 klanten van de Rabobank, onder wie deze man, bij verschillende lokale vestigingen briefjes van € 500 in stortautomaten zouden hebben gedaan die achteraf vals bleken te zijn. De gestorte biljetten werden volgens de aangifte van de Rabobank als verdacht aangemerkt, doorgestuurd naar Geldservice Nederland en vervolgens naar De Nederlandsche Bank, die de echtheid daarvan zou hebben beoordeeld. Aanvankelijk werd de man vervolgd voor het opzettelijk uitgeven van vals geld, en subsidiair voor witwassen door dat geld om te zetten in echt geld.
Tijdens de behandeling in hoger beroep, die zich over meerdere zittingsdagen uitstrekte, kreeg het hof twijfels over de volledigheid van het onderzoek en gaf het de advocaat-generaal de opdracht om meer duidelijkheid te verschaffen over de procedures die de Rabobank, Geldservice Nederland en De Nederlandsche Bank in 2015 volgden. Uit aanvullende getuigenverhoren bleek dat De Nederlandsche Bank destijds alleen intern liet weten welke biljetten vals waren, en dat noch Geldservice Nederland noch de Rabobank over gegevens beschikten waarmee een specifiek vals biljet aan een specifieke klant kon worden gekoppeld. Het hof concludeerde dat het gebruikelijke werkproces van de betrokken partijen de mogelijkheid openliet dat het door de man gestorte geld in werkelijkheid gewoon echt was.
De advocaat-generaal stelde zich op het standpunt dat het er niet toe deed of het geld daadwerkelijk vals was, omdat de man hoe dan ook geen geloofwaardige verklaring had gegeven voor de herkomst van het geld en daarom in elk geval schuldwitwassen kon worden bewezen. Het hof volgde die redenering niet. Volgens het hof stond de vraag of het geld vals was, vanaf het begin van de zaak centraal, en had het openbaar ministerie tot vlak voor de laatste zitting in hoger beroep op 3 juni 2025 uitdrukkelijk benadrukt dat de zaak onderdeel was van een grotere reeks vergelijkbare zaken met valse briefjes. De verdediging en het hof hoefden er daarom niet op bedacht te zijn dat de man, als de valsheid niet kwam vast te staan, alsnog voor een heel ander verwijt, namelijk dat het geld uit een ander misdrijf afkomstig zou zijn, veroordeeld zou kunnen worden.
De raadsman van de man had ook bepleit dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk moest worden verklaard wegens de lange duur van de procedure. Het hof verwierp dat verweer onder verwijzing naar vaste rechtspraak van de Hoge Raad, die inhoudt dat een overschrijding van de redelijke termijn nooit tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie kan leiden, en dat van een zodanig ernstige schending van de verdedigingsrechten dat van een eerlijk proces geen sprake meer zou zijn, in dit geval geen sprake was. Omdat de man volledig werd vrijgesproken, verklaarde het hof de vordering van de Rabobank tot vergoeding van € 5.000 schade niet-ontvankelijk.
Parallelle uitspraken in dezelfde zaak
Gerechtshof 's-Hertogenbosch heeft op dezelfde dag uitspraak gedaan in deze gerelateerde zaken:
- ECLI:NL:GHSHE:2025:168820-000113-21 / Strafrecht
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHSHE:2025:3485, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 03-12-2025, 20-000635-24
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
ECLI:NL:GHSHE:2025:1752, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 24-06-2025, 20-000469-19
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
ECLI:NL:GHSHE:2025:1751, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 24-06-2025, 20-000411-19
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
ECLI:NL:GHSHE:2025:29, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 07-01-2025, 20-000797-24
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
20-000112-21
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. M.A.M. Wagemakers
- mw. mr.drs. S.V. Pelsser
- dhr. mr. R.G.A. Beaujean
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 2 september 2022 reed een man in een gehuurde Mercedes-AMG over de Roosendaalsebaan in Oud Gastel, waar 50 kilometer per uur mocht worden gereden. Kort voor een kruising waarvan de verkeerslichten oranje knipperden, haalde hij een voertuig rechts in en reed hij daarbij zeer dicht op de auto's voor hem. Op ruime afstand van de kruising gaf hij vol gas en reed hij ongeveer 152 kilometer per uur. Op de kruising stond een Toyota Yaris stil, deels op de voorrangsweg. De Mercedes botste met nog ongeveer 95 kilometer per uur op de linkerzijde van die auto. Vier inzittenden kwamen om het leven: een moeder, haar tienjarige dochter, haar achtjarige zoon en een vriendin. De negenjarige dochter van die vriendin overleefde de aanrijding met onder meer een gebroken sleutelbeen. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 26 april 2024. Die rechtbank legde vier jaar gevangenisstraf op en een rijontzegging van tien jaar. Zowel de verdachte als de officier van justitie ging in beroep. De advocaat-generaal eiste zes jaar gevangenisstraf, de verdediging bepleitte onder meer vrijspraak van roekeloosheid. Het hof spreekt de verdachte vrij van het letsel van het overlevende meisje. Het dossier laat volgens het hof niet zien dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel, bijvoorbeeld door een operatie of ontbrekend uitzicht op herstel. Ook is er te weinig informatie om vast te stellen dat zij tijdelijk ziek of in haar normale bezigheden verhinderd was. Voor dat deel van de tenlastelegging blijft alleen het gevaarzettende rijgedrag over. Voor de vier doden acht het hof roekeloosheid bewezen. Het hof wijst het verweer af dat de bestuurster van de Toyota geen voorrang verleende. Wie op een weg met een maximumsnelheid van 50 kilometer per uur bijna drie keer zo hard rijdt, kan volgens het hof niet verwachten dat anderen daar rekening mee houden. De voorrangsregel is dan 'de facto illusoir' geworden. Ook het ingrijpen van het elektronische stabiliteitssysteem van de auto verandert dat niet: de verdachte had zichzelf door zijn rijgedrag in die positie gebracht. De snelheid op afstand van de kruising en het rechts inhalen met dicht bijrijden samen laten zien dat hij bewust zeer gevaarlijk reed, aldus het hof. Dat de verdachte eerder veroordeeld werd voor een forse snelheidsovertreding weegt het hof strafverzwarend mee. Bij de straf stelt het hof dat bij vier doden sprake is van meerdaadse samenloop, geen eendaadse zoals de verdediging bepleitte: elk slachtoffer levert een eigen overtreding op. Het hof vindt zeven jaar gevangenisstraf passend en verlaagt die met twee maanden omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna zes maanden is overschreden. Het hof legt daarom zes jaar en acht maanden gevangenisstraf op voor de dood van de vier slachtoffers, met aftrek van voorarrest. Daarnaast volgt een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor tien jaar. Voor het gevaarzettende rijgedrag ten aanzien van het overlevende meisje legt het hof een rijontzegging van één jaar op. Het hof beveelt tevens de gevangenneming van de verdachte.