Hof spreekt verdachte vrij van verkrachting wegens onvoldoende steunbewijs — GHSHE:2026:1648
verkrachting / vrijspraak wegens onvoldoende steunbewijs
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
Verdachte
Verdachte vrijgesproken van verkrachting wegens onvoldoende steunbewijs voor de verklaring van de aangeefster; de schadevergoedingsvordering van €10.822,55 werd niet-ontvankelijk verklaard.
- Het hof spreekt de verdachte vrij wegens onvoldoende steunbewijs voor de verklaring van de aangeefster, zoals vereist door artikel 342 lid 2 Sv.
- Geen van het aangedragen steunbewijs (emotionele toestand aangeefster, de auditu-verklaringen, appberichten, letselrapportage) was voldoende onderscheidend om de lezing van de aangeefster boven die van de verdachte te stellen.
- Het hof overweegt dat de verdachte onder de nieuwe zedenwetgeving (vanaf 1 juli 2024) mogelijk schuldig zou zijn aan schuldverkrachting, maar die wet gold niet ten tijde van de feiten.
- De schadevergoedingsvordering van de benadeelde partij van €10.822,55 werd niet-ontvankelijk verklaard als gevolg van de vrijspraak.
- Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank Maastricht, die de verdachte eerder had veroordeeld tot 18 maanden gevangenisstraf.
Samenvatting
Een jongeman uit Limburg stond in hoger beroep terecht voor verkrachting die zou hebben plaatsgevonden op 10 december 2021. De rechtbank Maastricht had hem eerder veroordeeld tot achttien maanden gevangenisstraf, maar het gerechtshof 's-Hertogenbosch komt tot een andere conclusie.
Beiden zijn het erover eens dat er seks heeft plaatsgevonden in de woning van de verdachte en dat dit aanvankelijk begon zonder dat de vrouw had aangegeven dat ze geen seks wilde. Over het verdere verloop van die nacht lopen de verklaringen echter sterk uiteen. De vrouw verklaarde dat de seksuele handelingen op een gegeven moment dwingend werden, dat ze aangaf dat het pijn deed en dat ze het niet wilde, maar dat de man doorging. De verdachte stelde juist dat de ruwere seks, inclusief 'spanking', op haar verzoek plaatsvond en dat hij uit haar reacties afleidde dat ze dit prettig vond.
Aangezien er geen andere getuigen aanwezig waren in de slaapkamer, moest het hof beoordelen of er voldoende steunbewijs bestond om de verklaring van de aangeefster te onderbouwen. Daarvoor zijn in het Nederlands strafrecht strikte regels: de verklaring van één getuige alleen is niet genoeg voor een veroordeling.
Het hof doorliep alle beschikbare aanvullende bewijzen. De emotionele toestand van de vrouw die nacht, waargenomen door haar moeder, was niet onderscheidend: die emotie past zowel bij ongewilde seks als bij seks die aanvankelijk gewild was maar als te ruw werd ervaren. De verklaringen van vrienden/vriendinnen waren gebaseerd op wat de aangeefster hun had verteld, en tellen juridisch niet als zelfstandig steunbewijs. Een appbericht van de aangeefster die nacht bleek evenmin onderscheidend, temeer omdat er ook een bericht in het dossier zat waaruit bleek dat de verdachte ontdaan was toen hij hoorde hoe zij de nacht had beleefd. Tot slot was ook het bij de vrouw geconstateerde lichamelijk letsel niet doorslaggevend: dat letsel paste volgens het hof evengoed bij de lezing van de verdachte over ruwe maar consensuele seks.
Het hof benadrukte dat het best wil aannemen dat de vrouw terugkijkt op een voor haar vervelende seksuele situatie en daar nog altijd last van heeft. Maar dat is onvoldoende voor een strafrechtelijke veroordeling. Het hof woog ook mee dat de verdachte verklaarde juist positieve signalen te hebben ontvangen, dat hij de vrouw niet zag huilen, en dat hij voortijdig stopte toen zij haar hoofd stootte. De vrouw had zelf ook het initiatief genomen tot bepaalde handelingen en was doorgegaan in de hoop dat het prettiger zou worden.
Opvallend is een kanttekening die het hof maakte over de nieuwe zedenwetgeving die per 1 juli 2024 in werking is getreden. Daarin bestaat het begrip 'schuldverkrachting': seksuele handelingen verrichten terwijl je redelijkerwijs had moeten vermoeden dat de ander niet instemde. Omdat de verdachte naar eigen zeggen op geen enkel moment expliciet heeft gevraagd of de vrouw de ruwer wordende seks wilde voortzetten, zou hij onder die nieuwe wet mogelijk wél strafbaar zijn geweest. Maar die wet gold niet ten tijde van de tenlastegelegde feiten, zodat het hof die niet kon toepassen.
Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank en sprak de verdachte vrij. De schadevergoedingsvordering van ruim tienduizend euro die het slachtoffer had ingediend, werd niet-ontvankelijk verklaard, omdat er geen veroordeling is uitgesproken.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
20-001265-25
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 2 september 2022 reed een man in een gehuurde Mercedes-AMG over de Roosendaalsebaan in Oud Gastel, waar 50 kilometer per uur mocht worden gereden. Kort voor een kruising waarvan de verkeerslichten oranje knipperden, haalde hij een voertuig rechts in en reed hij daarbij zeer dicht op de auto's voor hem. Op ruime afstand van de kruising gaf hij vol gas en reed hij ongeveer 152 kilometer per uur. Op de kruising stond een Toyota Yaris stil, deels op de voorrangsweg. De Mercedes botste met nog ongeveer 95 kilometer per uur op de linkerzijde van die auto. Vier inzittenden kwamen om het leven: een moeder, haar tienjarige dochter, haar achtjarige zoon en een vriendin. De negenjarige dochter van die vriendin overleefde de aanrijding met onder meer een gebroken sleutelbeen. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 26 april 2024. Die rechtbank legde vier jaar gevangenisstraf op en een rijontzegging van tien jaar. Zowel de verdachte als de officier van justitie ging in beroep. De advocaat-generaal eiste zes jaar gevangenisstraf, de verdediging bepleitte onder meer vrijspraak van roekeloosheid. Het hof spreekt de verdachte vrij van het letsel van het overlevende meisje. Het dossier laat volgens het hof niet zien dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel, bijvoorbeeld door een operatie of ontbrekend uitzicht op herstel. Ook is er te weinig informatie om vast te stellen dat zij tijdelijk ziek of in haar normale bezigheden verhinderd was. Voor dat deel van de tenlastelegging blijft alleen het gevaarzettende rijgedrag over. Voor de vier doden acht het hof roekeloosheid bewezen. Het hof wijst het verweer af dat de bestuurster van de Toyota geen voorrang verleende. Wie op een weg met een maximumsnelheid van 50 kilometer per uur bijna drie keer zo hard rijdt, kan volgens het hof niet verwachten dat anderen daar rekening mee houden. De voorrangsregel is dan 'de facto illusoir' geworden. Ook het ingrijpen van het elektronische stabiliteitssysteem van de auto verandert dat niet: de verdachte had zichzelf door zijn rijgedrag in die positie gebracht. De snelheid op afstand van de kruising en het rechts inhalen met dicht bijrijden samen laten zien dat hij bewust zeer gevaarlijk reed, aldus het hof. Dat de verdachte eerder veroordeeld werd voor een forse snelheidsovertreding weegt het hof strafverzwarend mee. Bij de straf stelt het hof dat bij vier doden sprake is van meerdaadse samenloop, geen eendaadse zoals de verdediging bepleitte: elk slachtoffer levert een eigen overtreding op. Het hof vindt zeven jaar gevangenisstraf passend en verlaagt die met twee maanden omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna zes maanden is overschreden. Het hof legt daarom zes jaar en acht maanden gevangenisstraf op voor de dood van de vier slachtoffers, met aftrek van voorarrest. Daarnaast volgt een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor tien jaar. Voor het gevaarzettende rijgedrag ten aanzien van het overlevende meisje legt het hof een rijontzegging van één jaar op. Het hof beveelt tevens de gevangenneming van de verdachte.