Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:GHSHE:2026:2197Strafrecht

Hof legt taakstraf van 240 uur op na belastingfraude bij vakantieparken — GHSHE:2026:2197

gebrekkige administratie en onjuiste inlichtingen bij belastingfraude vakantieparken

Eiser / verzoeker

openbaar ministerie

VS

Verweerder / gedaagde

de verdachte

Verdachte wordt veroordeeld tot een taakstraf van 240 uur, waarvan 40 uur voorwaardelijk met een proeftijd van 1 jaar, in plaats van de eerder opgelegde voorwaardelijke gevangenisstraf.

  • Het Openbaar Ministerie en de verdediging kwamen in hoger beroep procesafspraken overeen: de verdachte berust in de bewezenverklaring en krijgt in ruil een lagere strafeis
  • De verdachte instrueerde parken over het plaatsen van rangers en beheerde de bijbehorende blokkeringen in het reserveringssysteem
  • De bewezenverklaring, kwalificatie en strafbaarheid uit het vonnis van de rechtbank blijven volledig in stand
  • Het hof vernietigt alleen de strafoplegging en laat de voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden vervallen
  • In plaats daarvan legt het hof een taakstraf van 240 uur op, waarvan 40 uur voorwaardelijk met een proeftijd van 1 jaar in plaats van de eerdere proeftijd van 3 jaar

Samenvatting

Het gerechtshof 's-Hertogenbosch deed uitspraak in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant van 15 april 2025 over een vrouw die als dochter van een van de leidinggevenden betrokken was bij een groot vakantieparkenconcern in Nederland en België. De rechtbank had haar veroordeeld voor het medeplegen van het opzettelijk niet voeren van een deugdelijke administratie en het niet bewaren van boeken en bescheiden, en voor het opzettelijk verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen aan de Belastingdienst, terwijl dit ertoe strekte dat te weinig belasting werd geheven.

De zaak kwam voort uit een boekenonderzoek dat de Belastingdienst in 2016 startte bij het concern. Daaruit bleek dat er jarenlang een geldstroom liep die niet in de boeken terug te vinden was en ook niet bekend was bij de eigen accountant. Onderzoek wees uit dat de vakantieparken van het concern een bepaalde vorm van verhuur, aangeduid als verhuur aan 'rangers', structureel buiten het boekingssysteem hielden. Het ging om huurders die voor langere tijd permanent op een park woonden in plaats van er recreatief te verblijven. Verhuur aan deze rangers mocht alleen met toestemming van de leidinggevende, waarna de vrouw de blokkering van de betreffende plekken in het reserveringssysteem Newyse vastlegde en later ook weer verwijderde. Contante betalingen van de rangers gingen in een envelop naar het hoofdkantoor of werden opgehaald. Deze huurders werden niet, of niet blijvend, geregistreerd in het verplichte nachtregister van de parken, en urenbriefjes van bepaalde medewerkers werden op last van het hoofdkantoor vernietigd. Deze praktijk speelde zich af van 1 januari 2014 tot en met 21 mei 2019.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De vrouw had binnen deze werkwijze een sturende rol. Zij instrueerde de afzonderlijke parken over de afspraken rond het plaatsen van rangers en gold binnen de organisatie als het aanspreekpunt voor iedereen die met deze verhuurvorm te maken had. Daarmee gaf zij naar het oordeel van het hof mede uitvoering aan een systeem dat erop gericht was contante inkomsten bewust buiten de boeken te houden. Volgens het hof heeft zij op die manier bijgedragen aan een illegaal verdienmodel waarin het eigen financiële belang voorop stond, wat het hof haar zwaar aanrekent.

De rechtbank had de vrouw veroordeeld tot een taakstraf van 240 uur, te vervangen door 120 dagen hechtenis als deze niet naar behoren wordt verricht, en tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden met een proeftijd van drie jaar. Tegen dat vonnis ging zij in hoger beroep, maar in de loop van de procedure kwamen het Openbaar Ministerie en de verdediging tot procesafspraken: de vrouw berustte in de bewezenverklaring en voerde daartegen geen inhoudelijk verweer meer, in ruil voor een lagere strafeis. De advocaat-generaal vorderde vervolgens dat het vonnis in stand zou blijven, behalve op het punt van de straf, en dat de vrouw zou worden veroordeeld tot een taakstraf van 240 uur waarvan 40 uur voorwaardelijk, met een proeftijd van een jaar. De verdediging voerde geen verweer tegen deze strafeis.

Het hof volgde dit afdoeningsvoorstel. Bij de afweging speelden mee dat de vrouw niet eerder is veroordeeld, dat zij verantwoordelijkheid voor haar daden heeft genomen, dat de druk en stress op haar en haar gezin haar ertoe brachten de zaak op deze manier te willen afdoen, dat de strafzaak veel media-aandacht kreeg met grote impact op haar persoonlijk leven, dat de feiten inmiddels relatief oud zijn en dat een snelle afdoening verdere overschrijding van de redelijke termijn in de procedure voorkomt. Het hof achtte de voorgestelde straf in redelijke verhouding tot de ernst van de zaak en vond dat een deels voorwaardelijke straf zowel de ernst van de feiten uitdrukt als nieuwe strafbare feiten moet helpen voorkomen.

Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank alleen op het punt van de strafoplegging en bevestigde het voor het overige, waaronder de bewezenverklaring. De vrouw is definitief veroordeeld tot een taakstraf van 240 uur, bij niet naar behoren verrichten te vervangen door 120 dagen hechtenis, waarvan 40 uur voorwaardelijk met een proeftijd van 1 jaar. De eerder opgelegde voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden met een proeftijd van drie jaar komt daarmee te vervallen.

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

20-001131-25

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

GHSHE:2026:3211
Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Strafrecht
GHSHE:2026:3171
Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Strafrecht
GHSHE:2026:3172
Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Strafrecht
GHSHE:2026:3148
Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Strafrecht
Hof beperkt straf voor dodelijk crashen met 152 km/u tot 6 jaar en 8 maanden, slachtoffer 5 vrijspraak

Op 2 september 2022 reed een man in een gehuurde Mercedes-AMG over de Roosendaalsebaan in Oud Gastel, waar 50 kilometer per uur mocht worden gereden. Kort voor een kruising waarvan de verkeerslichten oranje knipperden, haalde hij een voertuig rechts in en reed hij daarbij zeer dicht op de auto's voor hem. Op ruime afstand van de kruising gaf hij vol gas en reed hij ongeveer 152 kilometer per uur. Op de kruising stond een Toyota Yaris stil, deels op de voorrangsweg. De Mercedes botste met nog ongeveer 95 kilometer per uur op de linkerzijde van die auto. Vier inzittenden kwamen om het leven: een moeder, haar tienjarige dochter, haar achtjarige zoon en een vriendin. De negenjarige dochter van die vriendin overleefde de aanrijding met onder meer een gebroken sleutelbeen. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 26 april 2024. Die rechtbank legde vier jaar gevangenisstraf op en een rijontzegging van tien jaar. Zowel de verdachte als de officier van justitie ging in beroep. De advocaat-generaal eiste zes jaar gevangenisstraf, de verdediging bepleitte onder meer vrijspraak van roekeloosheid. Het hof spreekt de verdachte vrij van het letsel van het overlevende meisje. Het dossier laat volgens het hof niet zien dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel, bijvoorbeeld door een operatie of ontbrekend uitzicht op herstel. Ook is er te weinig informatie om vast te stellen dat zij tijdelijk ziek of in haar normale bezigheden verhinderd was. Voor dat deel van de tenlastelegging blijft alleen het gevaarzettende rijgedrag over. Voor de vier doden acht het hof roekeloosheid bewezen. Het hof wijst het verweer af dat de bestuurster van de Toyota geen voorrang verleende. Wie op een weg met een maximumsnelheid van 50 kilometer per uur bijna drie keer zo hard rijdt, kan volgens het hof niet verwachten dat anderen daar rekening mee houden. De voorrangsregel is dan 'de facto illusoir' geworden. Ook het ingrijpen van het elektronische stabiliteitssysteem van de auto verandert dat niet: de verdachte had zichzelf door zijn rijgedrag in die positie gebracht. De snelheid op afstand van de kruising en het rechts inhalen met dicht bijrijden samen laten zien dat hij bewust zeer gevaarlijk reed, aldus het hof. Dat de verdachte eerder veroordeeld werd voor een forse snelheidsovertreding weegt het hof strafverzwarend mee. Bij de straf stelt het hof dat bij vier doden sprake is van meerdaadse samenloop, geen eendaadse zoals de verdediging bepleitte: elk slachtoffer levert een eigen overtreding op. Het hof vindt zeven jaar gevangenisstraf passend en verlaagt die met twee maanden omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna zes maanden is overschreden. Het hof legt daarom zes jaar en acht maanden gevangenisstraf op voor de dood van de vier slachtoffers, met aftrek van voorarrest. Daarnaast volgt een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor tien jaar. Voor het gevaarzettende rijgedrag ten aanzien van het overlevende meisje legt het hof een rijontzegging van één jaar op. Het hof beveelt tevens de gevangenneming van de verdachte.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Strafrecht