Hof verklaart hoger beroep in strafzaak niet-ontvankelijk na intrekken grieven — GHSHE:2026:2228
niet-ontvankelijkverklaring van hoger beroep na intrekken van grieven
Eiser / verzoeker
verdachte (appellant)
Verweerder / gedaagde
openbaar ministerie
Hof verklaart het namens de verdachte ingestelde hoger beroep niet-ontvankelijk omdat de verdediging de grieven tegen het vonnis niet langer handhaaft, zodat het vonnis van de politierechter met de veroordeling tot twee maanden gevangenisstraf in stand blijft
- Politierechter veroordeelde de man in eerste aanleg tot twee maanden gevangenisstraf voor vernieling en een poging tot diefstal met braak
- Raadsvrouw van de verdachte laat op de zitting weten dat de grieven tegen het vonnis niet langer worden gehandhaafd
- Advocaat-generaal vordert eveneens niet-ontvankelijkverklaring van het hoger beroep wegens gebrek aan belang
- Hof verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk op grond van artikel 416 lid 2 Sv
- Het vonnis van de politierechter, inclusief de veroordeling en de schadevergoeding, blijft ongewijzigd in stand
Samenvatting
Een man werd door de politierechter in de rechtbank Limburg veroordeeld tot een gevangenisstraf van twee maanden. Het ging om twee gevoegde strafzaken: vernieling van andermans eigendom, meermalen gepleegd, en een poging tot diefstal door twee of meer personen, waarbij de dader zich met braak toegang tot de plaats van het misdrijf had verschaft. Van een ander, primair ten laste gelegd feit werd hij vrijgesproken.
De politierechter kende in dat vonnis ook een deel van de schadevergoeding toe die een van de slachtoffers had gevorderd: € 520,- aan materiële en immateriële schade, met wettelijke rente vanaf september 2020, plus de bijbehorende schadevergoedingsmaatregel. Het overige deel van die vordering werd afgewezen. Een tweede slachtoffer werd niet-ontvankelijk verklaard in zijn schadevergoedingsvordering. Verder werden verschillende inbeslaggenomen goederen, waaronder kleding, een mes, een telefoon, gereedschap en een muts, verbeurd verklaard. De proceskosten van beide slachtoffers werden op nihil begroot.
Namens de veroordeelde man werd tegen dit vonnis hoger beroep ingesteld bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch. De behandeling van die zaak sleepte zich voort: het onderzoek ter terechtzitting begon al in september 2025, kreeg in april 2026 een vervolg, en moest op de zitting van 29 juli 2026 vanwege een andere samenstelling van het hof zelfs opnieuw beginnen.
Op die laatste zitting bleek dat de verdediging een andere koers had gekozen. De raadsvrouw van de man liet weten dat hij zijn bezwaren tegen het vonnis van de politierechter niet langer handhaafde, en verzocht het hof om die reden om het namens hem ingestelde hoger beroep niet-ontvankelijk te verklaren wegens gebrek aan belang. De advocaat-generaal sloot zich daarbij aan en vorderde eveneens niet-ontvankelijkverklaring.
Het hof volgde dat gezamenlijke standpunt. Omdat de raadsvrouw uitdrukkelijk had verklaard dat de grieven tegen het vonnis niet langer werden gehandhaafd, en het hof geen aanleiding zag om de strafzaak dan toch inhoudelijk te onderzoeken, verklaarde het hof het hoger beroep niet-ontvankelijk. Dat gebeurde met toepassing van artikel 416, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering, dat het hof die mogelijkheid biedt wanneer een verdachte zijn bezwaren tegen een vonnis intrekt zonder dat er reden is om de zaak toch te behandelen.
Het gevolg van deze beslissing is dat het hof geen inhoudelijk oordeel heeft gegeven over de bewezenverklaring, de kwalificatie of de strafmaat. Het vonnis van de politierechter, met de veroordeling tot twee maanden gevangenisstraf, de gedeeltelijke toewijzing van de schadevergoeding en de verbeurdverklaring van de inbeslaggenomen goederen, blijft dus onaangetast in stand. Het hoger beroep leidde met andere woorden niet tot een nieuwe beoordeling van de zaak, maar strandde op de eigen keuze van de verdachte om zijn bezwaren niet langer vol te houden.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
20-002679-24
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 2 september 2022 reed een man in een gehuurde Mercedes-AMG over de Roosendaalsebaan in Oud Gastel, waar 50 kilometer per uur mocht worden gereden. Kort voor een kruising waarvan de verkeerslichten oranje knipperden, haalde hij een voertuig rechts in en reed hij daarbij zeer dicht op de auto's voor hem. Op ruime afstand van de kruising gaf hij vol gas en reed hij ongeveer 152 kilometer per uur. Op de kruising stond een Toyota Yaris stil, deels op de voorrangsweg. De Mercedes botste met nog ongeveer 95 kilometer per uur op de linkerzijde van die auto. Vier inzittenden kwamen om het leven: een moeder, haar tienjarige dochter, haar achtjarige zoon en een vriendin. De negenjarige dochter van die vriendin overleefde de aanrijding met onder meer een gebroken sleutelbeen. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 26 april 2024. Die rechtbank legde vier jaar gevangenisstraf op en een rijontzegging van tien jaar. Zowel de verdachte als de officier van justitie ging in beroep. De advocaat-generaal eiste zes jaar gevangenisstraf, de verdediging bepleitte onder meer vrijspraak van roekeloosheid. Het hof spreekt de verdachte vrij van het letsel van het overlevende meisje. Het dossier laat volgens het hof niet zien dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel, bijvoorbeeld door een operatie of ontbrekend uitzicht op herstel. Ook is er te weinig informatie om vast te stellen dat zij tijdelijk ziek of in haar normale bezigheden verhinderd was. Voor dat deel van de tenlastelegging blijft alleen het gevaarzettende rijgedrag over. Voor de vier doden acht het hof roekeloosheid bewezen. Het hof wijst het verweer af dat de bestuurster van de Toyota geen voorrang verleende. Wie op een weg met een maximumsnelheid van 50 kilometer per uur bijna drie keer zo hard rijdt, kan volgens het hof niet verwachten dat anderen daar rekening mee houden. De voorrangsregel is dan 'de facto illusoir' geworden. Ook het ingrijpen van het elektronische stabiliteitssysteem van de auto verandert dat niet: de verdachte had zichzelf door zijn rijgedrag in die positie gebracht. De snelheid op afstand van de kruising en het rechts inhalen met dicht bijrijden samen laten zien dat hij bewust zeer gevaarlijk reed, aldus het hof. Dat de verdachte eerder veroordeeld werd voor een forse snelheidsovertreding weegt het hof strafverzwarend mee. Bij de straf stelt het hof dat bij vier doden sprake is van meerdaadse samenloop, geen eendaadse zoals de verdediging bepleitte: elk slachtoffer levert een eigen overtreding op. Het hof vindt zeven jaar gevangenisstraf passend en verlaagt die met twee maanden omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna zes maanden is overschreden. Het hof legt daarom zes jaar en acht maanden gevangenisstraf op voor de dood van de vier slachtoffers, met aftrek van voorarrest. Daarnaast volgt een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor tien jaar. Voor het gevaarzettende rijgedrag ten aanzien van het overlevende meisje legt het hof een rijontzegging van één jaar op. Het hof beveelt tevens de gevangenneming van de verdachte.