Hof verklaart hoger beroep niet-ontvankelijk wegens ontbrekende grieven — GHSHE:2026:2239
niet-ontvankelijkheid hoger beroep wegens ontbrekende grieven
Eiser / verzoeker
openbaar ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Het hof verklaart het namens de verdachte ingestelde hoger beroep niet-ontvankelijk, waardoor het vonnis van de politierechter in stand blijft.
- Verdachte diende geen grieven in tegen het vonnis van de politierechter
- Zowel de raadsvrouw als de advocaat-generaal verzochten het hof het hoger beroep niet-ontvankelijk te verklaren
- Hof past artikel 416 lid 2 Wetboek van Strafvordering toe en verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk zonder inhoudelijke behandeling
- Vonnis van de politierechter, met een taakstraf van 150 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van 5 weken, blijft in stand
Samenvatting
Een man zonder bekende woon- of verblijfplaats in Nederland was door de politierechter in Roermond veroordeeld voor een reeks strafbare feiten: eenvoudige belediging van een ambtenaar, bedreiging met een misdrijf tegen het leven, vernieling van andermans eigendom, meermalen gepleegd, en het medeplegen van een overtreding van de Opiumwet. De politierechter legde hem een taakstraf van 150 uur op, met als alternatief 75 dagen hechtenis, en daarnaast een voorwaardelijke gevangenisstraf van vijf weken met een proeftijd van twee jaar. Aan die voorwaardelijke straf waren bijzondere voorwaarden verbonden, zoals een meldplicht bij de reclassering, verplichte behandeling, meewerken aan controle op middelengebruik en aan schuldhulpverlening.
De politierechter besliste ook over de vorderingen van twee benadeelde partijen. De schadevergoeding van de eerste benadeelde partij werd niet-ontvankelijk verklaard, waarbij die partij zelf in de proceskosten van de verdachte werd veroordeeld, begroot op nihil. De vordering van de tweede benadeelde partij werd gedeeltelijk toegewezen, tot een bedrag van € 2.047,19 aan materiële schade met wettelijke rente, waarbij de verdachte aan deze benadeelde partij een schadevergoedingsmaatregel kreeg opgelegd. Een vordering tot tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde straf uit een andere zaak werd door de politierechter afgewezen.
Namens de verdachte werd tegen dit vonnis hoger beroep ingesteld bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch. Tijdens de zitting in hoger beroep bracht de raadsvrouw van de verdachte echter naar voren dat er geen grieven, dat wil zeggen inhoudelijke bezwaren, tegen het vonnis van de politierechter bestonden. Zij verzocht het hof daarom zelf om het namens haar cliënt ingestelde hoger beroep niet-ontvankelijk te verklaren wegens gebrek aan belang. De advocaat-generaal sloot zich hierbij aan en vorderde eveneens niet-ontvankelijkverklaring van het hoger beroep.
Het Wetboek van Strafvordering biedt de mogelijkheid om een hoger beroep zonder verdere inhoudelijke behandeling niet-ontvankelijk te verklaren als de verdediging geen bezwaren tegen het vonnis naar voren brengt en het hof ook zelf geen aanleiding ziet om de zaak toch te onderzoeken. Het hof oordeelde dat die situatie zich hier voordeed: nu de raadsvrouw kenbaar had gemaakt dat er geen grieven waren en het hof geen reden zag om de strafzaak alsnog te onderzoeken, werd het hoger beroep niet-ontvankelijk verklaard.
Het gevolg van deze beslissing is dat het hof niet opnieuw naar de bewijsvoering, de kwalificatie van de feiten of de hoogte van de straf heeft gekeken. Het vonnis van de politierechter, met de taakstraf van 150 uur, de voorwaardelijke gevangenisstraf van vijf weken en de beslissingen over de vorderingen van de benadeelde partijen, blijft daarmee onaangetast in stand.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
20-001810-25
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 2 september 2022 reed een man in een gehuurde Mercedes-AMG over de Roosendaalsebaan in Oud Gastel, waar 50 kilometer per uur mocht worden gereden. Kort voor een kruising waarvan de verkeerslichten oranje knipperden, haalde hij een voertuig rechts in en reed hij daarbij zeer dicht op de auto's voor hem. Op ruime afstand van de kruising gaf hij vol gas en reed hij ongeveer 152 kilometer per uur. Op de kruising stond een Toyota Yaris stil, deels op de voorrangsweg. De Mercedes botste met nog ongeveer 95 kilometer per uur op de linkerzijde van die auto. Vier inzittenden kwamen om het leven: een moeder, haar tienjarige dochter, haar achtjarige zoon en een vriendin. De negenjarige dochter van die vriendin overleefde de aanrijding met onder meer een gebroken sleutelbeen. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 26 april 2024. Die rechtbank legde vier jaar gevangenisstraf op en een rijontzegging van tien jaar. Zowel de verdachte als de officier van justitie ging in beroep. De advocaat-generaal eiste zes jaar gevangenisstraf, de verdediging bepleitte onder meer vrijspraak van roekeloosheid. Het hof spreekt de verdachte vrij van het letsel van het overlevende meisje. Het dossier laat volgens het hof niet zien dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel, bijvoorbeeld door een operatie of ontbrekend uitzicht op herstel. Ook is er te weinig informatie om vast te stellen dat zij tijdelijk ziek of in haar normale bezigheden verhinderd was. Voor dat deel van de tenlastelegging blijft alleen het gevaarzettende rijgedrag over. Voor de vier doden acht het hof roekeloosheid bewezen. Het hof wijst het verweer af dat de bestuurster van de Toyota geen voorrang verleende. Wie op een weg met een maximumsnelheid van 50 kilometer per uur bijna drie keer zo hard rijdt, kan volgens het hof niet verwachten dat anderen daar rekening mee houden. De voorrangsregel is dan 'de facto illusoir' geworden. Ook het ingrijpen van het elektronische stabiliteitssysteem van de auto verandert dat niet: de verdachte had zichzelf door zijn rijgedrag in die positie gebracht. De snelheid op afstand van de kruising en het rechts inhalen met dicht bijrijden samen laten zien dat hij bewust zeer gevaarlijk reed, aldus het hof. Dat de verdachte eerder veroordeeld werd voor een forse snelheidsovertreding weegt het hof strafverzwarend mee. Bij de straf stelt het hof dat bij vier doden sprake is van meerdaadse samenloop, geen eendaadse zoals de verdediging bepleitte: elk slachtoffer levert een eigen overtreding op. Het hof vindt zeven jaar gevangenisstraf passend en verlaagt die met twee maanden omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna zes maanden is overschreden. Het hof legt daarom zes jaar en acht maanden gevangenisstraf op voor de dood van de vier slachtoffers, met aftrek van voorarrest. Daarnaast volgt een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor tien jaar. Voor het gevaarzettende rijgedrag ten aanzien van het overlevende meisje legt het hof een rijontzegging van één jaar op. Het hof beveelt tevens de gevangenneming van de verdachte.