Hof spreekt vrouw vrij van mishandeling boa, veroordeelt voor bedreiging agent — GHSHE:2026:2336
mishandeling van een boa en bedreiging van een politieagent
Eiser / verzoeker
verdachte (appellante)
Verweerder / gedaagde
het openbaar ministerie
Verdachte vrijgesproken van mishandeling en veroordeeld voor bedreiging tot een taakstraf van 20 uur, subsidiair 10 dagen hechtenis
- Hof vernietigt het vonnis van de politierechter omdat het tot een andere bewezenverklaring komt
- Vrouw vrijgesproken van mishandeling van een boa, omdat camerabeelden de aangifte weerspreken en niet vaststaat dat er sprake was van pijn in de zin van artikel 300 Sr
- Bedreiging van een hoofdagent met zware mishandeling wordt wel bewezen verklaard
- Taakstraf van 20 uur opgelegd, veel minder dan de door de advocaat-generaal gevorderde voorwaardelijke celstraf van 1 maand
- Benadeelde partij (de boa) niet-ontvankelijk verklaard in haar schadevordering, en eerdere voorwaardelijke straffen worden ten uitvoer gelegd respectievelijk omgezet in taakstraf
Samenvatting
Een vrouw die in Venlo een handhaver in het gezicht wilde slaan en tegen een agente dreigde haar vinger en neus af te bijten, is in hoger beroep vrijgesproken van de mishandeling, maar wel veroordeeld voor de bedreiging. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch legde haar daarvoor een taakstraf van 20 uur op, veel minder dan het openbaar ministerie had gevorderd.
De zaak ging terug op een incident van 6 september 2024. Een buitengewoon opsporingsambtenaar (boa) van de gemeente Venlo controleerde de vrouw en wilde in haar tas kijken. Volgens de boa kreeg hij daarbij eerst een duw op zijn borst, later een stoot op zijn ribben, en ten slotte een klap met een gebalde vuist op zijn sleutelbeen, waarbij hij net op tijd zijn hoofd wegdraaide om de vuist niet in zijn gezicht te krijgen. Later die dag dreigde de vrouw tegen een hoofdagent van de politie eenheid Limburg met de woorden 'Ik vreet je vinger op', 'Ik bijt je vinger eraf' en 'Ik bijt je neus eraf!'.
De politierechter had de vrouw eerder al veroordeeld, maar het hof kwam in hoger beroep tot een andere bewezenverklaring. Voor de mishandeling van de boa keek het hof zorgvuldig naar de camerabeelden van het cameratoezicht in Venlo. Daarop zag het hof, anders dan de boa in zijn aangifte had verklaard, geen drie fysieke aanrakingen maar slechts twee, en geen moment waarop de boa instabiel werd of met zijn hoofd wegdook om een vuistslag te ontwijken. Omdat de verklaring van de boa op deze punten overdreven bleek, vond het hof zijn verklaring dat hij 'lichte pijn' had gevoeld onvoldoende betrouwbaar om als bewijs te gebruiken.
Maar zelfs als die verklaring wel zou worden geloofd, was er volgens het hof niet genoeg voor een veroordeling. Onder verwijzing naar de internationale definitie van pijn, die spreekt van een onaangename ervaring die gepaard gaat met feitelijke of mogelijke weefselschade, oordeelde het hof dat van weefselschade niets was gebleken. De boa droeg bovendien een veiligheidsvest dat juist bedoeld is om dat soort schade te voorkomen, en de klap kwam van een naar het oordeel van het hof niet erg gespierde vrouw. Daarom kon niet worden vastgesteld dat er sprake was van pijn in de juridische betekenis van het woord, en werd de vrouw vrijgesproken van de mishandeling. Het hof merkte daarbij wel op dat haar gedrag jegens de boa, die zich naar het hof vaststelde juist heel correct en geduldig had opgesteld, 'ergerlijk en onbehoorlijk' was geweest, en dat het kenmerken had van verzet tegen een ambtenaar, al was dat niet ten laste gelegd.
De bedreiging van de hoofdagent werd wel bewezen verklaard, in een iets aangepaste bewoording ten opzichte van de tenlastelegging. Bij de strafoplegging hield het hof rekening met het feit dat mensen met een publieke taak, zoals agenten, hun werk moeten kunnen doen zonder met zulke dreigementen geconfronteerd te worden. Uit het strafblad van de vrouw bleek dat zij al eerder voor geweldsdelicten met justitie in aanraking was geweest, maar niet eerder voor een soortgelijk feit was veroordeeld. Het hof kwam daarom tot een taakstraf van 20 uur, aanzienlijk minder dan de voorwaardelijke gevangenisstraf van 1 maand met 2 jaar proeftijd die de advocaat-generaal had gevorderd.
De boa had zich in de strafzaak ook gevoegd met een schadevordering van € 375, waarvan in eerste aanleg € 300 was toegewezen. Omdat de vrouw nu voor het feit dat deze schade zou hebben veroorzaakt niet wordt gestraft, kon het hof deze vordering niet meer inhoudelijk beoordelen en verklaarde de boa daarin niet-ontvankelijk.
Omdat de vrouw zich binnen de proeftijd van een eerdere voorwaardelijke straf opnieuw schuldig had gemaakt aan een strafbaar feit, gelastte het hof ook de tenuitvoerlegging van een eerder opgelegde voorwaardelijke taakstraf van 40 uur. Een andere eerder opgelegde voorwaardelijke gevangenisstraf van 1 maand zette het hof niet daadwerkelijk om in celstraf, maar in een taakstraf van 120 uur.
Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter, sprak de vrouw vrij van de mishandeling en veroordeelde haar voor de bedreiging tot een taakstraf van 20 uur, subsidiair 10 dagen hechtenis.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
20-002902-25
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 2 september 2022 reed een man in een gehuurde Mercedes-AMG over de Roosendaalsebaan in Oud Gastel, waar 50 kilometer per uur mocht worden gereden. Kort voor een kruising waarvan de verkeerslichten oranje knipperden, haalde hij een voertuig rechts in en reed hij daarbij zeer dicht op de auto's voor hem. Op ruime afstand van de kruising gaf hij vol gas en reed hij ongeveer 152 kilometer per uur. Op de kruising stond een Toyota Yaris stil, deels op de voorrangsweg. De Mercedes botste met nog ongeveer 95 kilometer per uur op de linkerzijde van die auto. Vier inzittenden kwamen om het leven: een moeder, haar tienjarige dochter, haar achtjarige zoon en een vriendin. De negenjarige dochter van die vriendin overleefde de aanrijding met onder meer een gebroken sleutelbeen. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 26 april 2024. Die rechtbank legde vier jaar gevangenisstraf op en een rijontzegging van tien jaar. Zowel de verdachte als de officier van justitie ging in beroep. De advocaat-generaal eiste zes jaar gevangenisstraf, de verdediging bepleitte onder meer vrijspraak van roekeloosheid. Het hof spreekt de verdachte vrij van het letsel van het overlevende meisje. Het dossier laat volgens het hof niet zien dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel, bijvoorbeeld door een operatie of ontbrekend uitzicht op herstel. Ook is er te weinig informatie om vast te stellen dat zij tijdelijk ziek of in haar normale bezigheden verhinderd was. Voor dat deel van de tenlastelegging blijft alleen het gevaarzettende rijgedrag over. Voor de vier doden acht het hof roekeloosheid bewezen. Het hof wijst het verweer af dat de bestuurster van de Toyota geen voorrang verleende. Wie op een weg met een maximumsnelheid van 50 kilometer per uur bijna drie keer zo hard rijdt, kan volgens het hof niet verwachten dat anderen daar rekening mee houden. De voorrangsregel is dan 'de facto illusoir' geworden. Ook het ingrijpen van het elektronische stabiliteitssysteem van de auto verandert dat niet: de verdachte had zichzelf door zijn rijgedrag in die positie gebracht. De snelheid op afstand van de kruising en het rechts inhalen met dicht bijrijden samen laten zien dat hij bewust zeer gevaarlijk reed, aldus het hof. Dat de verdachte eerder veroordeeld werd voor een forse snelheidsovertreding weegt het hof strafverzwarend mee. Bij de straf stelt het hof dat bij vier doden sprake is van meerdaadse samenloop, geen eendaadse zoals de verdediging bepleitte: elk slachtoffer levert een eigen overtreding op. Het hof vindt zeven jaar gevangenisstraf passend en verlaagt die met twee maanden omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna zes maanden is overschreden. Het hof legt daarom zes jaar en acht maanden gevangenisstraf op voor de dood van de vier slachtoffers, met aftrek van voorarrest. Daarnaast volgt een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor tien jaar. Voor het gevaarzettende rijgedrag ten aanzien van het overlevende meisje legt het hof een rijontzegging van één jaar op. Het hof beveelt tevens de gevangenneming van de verdachte.