Werknemer die cadeaukaarten stal moet € 379.588 aan Staat betalen, hof houdt ontneming in stand — GHSHE:2026:2670
ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel uit diefstal van cadeaukaarten
Eiser / verzoeker
betrokkene (appellant)
Verweerder / gedaagde
Openbaar Ministerie
Wederrechtelijk verkregen voordeel vastgesteld op € 379.588,46, dat de betrokkene aan de Staat moet betalen; maximale gijzeling 1080 dagen.
- Het vonnis van de rechtbank wordt vernietigd omdat daarvan alleen aantekening was gedaan op grond van artikel 378a Sv.
- Het voordeel wordt geschat op de bedragen die via vier inwisselwebsites zijn uitbetaald, samen € 379.588,46, ongeveer 75 procent van de kaartwaarde.
- Het verweer dat de berekening natte vingerwerk is faalt: de schatting is concreet en valt per saldo gunstig uit voor de betrokkene.
- Naast een toegewezen vordering van de benadeelde partij is een ontnemingsvordering wettelijk toegestaan; matiging is niet aan de orde.
Samenvatting
Een man, geboren in 1966, bestelde vijfenhalf jaar lang zonder toestemming cadeaukaarten via het systeem van zijn werkgever. Hij verstopte de bestellingen door ze op de offerte in een andere categorie onder te brengen, zodat niemand het merkte. Daarna haalde hij de kaarten zelf op bij de leverancier en wisselde ze in op verschillende websites. Daarvoor kreeg hij een deel van de oorspronkelijke waarde uitbetaald op een van zijn bankrekeningen. Uit intern onderzoek van de werkgever bleek dat hij dit 690 keer deed, met een schade van in totaal € 527.610.
In de strafzaak veroordeelde het gerechtshof 's-Hertogenbosch hem op 30 september 2026 onder meer voor diefstal met een valse sleutel, meermalen gepleegd. Daarnaast vroeg de officier van justitie de rechter om het voordeel dat hij met de misdrijven had behaald bij hem weg te halen, een zogeheten ontnemingsvordering. De rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Middelburg, schatte dat voordeel op 4 september 2025 op € 379.588,46 en legde hem de plicht op dat bedrag aan de Staat te betalen. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen; de verdediging vroeg de vordering af te wijzen.
Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank om een technische reden: van dat vonnis was alleen een korte aantekening gemaakt in plaats van een uitgewerkt vonnis. Het hof deed de zaak daarom opnieuw.
Voor de schatting telde het hof bij elkaar wat de man via de websites had ontvangen. Via de eerste website werd € 319.996 aan hem uitbetaald, via de tweede € 24.917,46, en via een derde website ging het om transacties van € 21.875. Via een vierde website werd vooral in bitcoins uitbetaald en een klein deel naar zijn bankrekening. Omdat daar geen concrete bedragen voor bekend waren, ging het hof in zijn voordeel uit van de laagste vastgestelde waarde, € 12.800. Samen komt dat op € 379.588,46. Dat is ongeveer 75 procent van wat de werkgever voor de kaarten betaalde na aftrek van servicekosten, en het hof vond dat een realistisch percentage voor wat de man bij het inwisselen kreeg.
De verdediging noemde de berekening natte vingerwerk. Het hof verwierp dat. De berekening is concreet genoeg en valt per saldo zelfs gunstig uit voor de man. Zo liet de officier van justitie inkomsten van cryptobeurzen op zijn rekeningen buiten beschouwing, terwijl die vermoedelijk deels ook uit het inwisselen van cadeaukaarten kwamen. De verdediging bracht ook zelf geen gegevens aan voor een betere schatting, terwijl duidelijk is dat de man grote bedragen moet hebben ontvangen. Het hof merkte bovendien op dat de kaarten op het moment dat hij ze in handen kreeg € 527.610 waard waren; dat hij ze voor minder inwisselde, was zijn eigen keuze. Net als de rechtbank wees het hof erop dat de wet toestaat dat naast een schadeclaim van het slachtoffer ook een ontnemingsvordering wordt ingediend. Redenen om het bedrag te matigen zag het hof niet.
Het hof stelde het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 379.588,46 en legde de man de verplichting op dat bedrag aan de Staat te betalen. Betaalt hij niet, dan kan hij maximaal 1080 dagen in gijzeling worden genomen. Daarmee komt het hof op hetzelfde bedrag uit als de rechtbank.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
20-002373-25
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 2 september 2022 reed een man in een gehuurde Mercedes-AMG over de Roosendaalsebaan in Oud Gastel, waar 50 kilometer per uur mocht worden gereden. Kort voor een kruising waarvan de verkeerslichten oranje knipperden, haalde hij een voertuig rechts in en reed hij daarbij zeer dicht op de auto's voor hem. Op ruime afstand van de kruising gaf hij vol gas en reed hij ongeveer 152 kilometer per uur. Op de kruising stond een Toyota Yaris stil, deels op de voorrangsweg. De Mercedes botste met nog ongeveer 95 kilometer per uur op de linkerzijde van die auto. Vier inzittenden kwamen om het leven: een moeder, haar tienjarige dochter, haar achtjarige zoon en een vriendin. De negenjarige dochter van die vriendin overleefde de aanrijding met onder meer een gebroken sleutelbeen. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 26 april 2024. Die rechtbank legde vier jaar gevangenisstraf op en een rijontzegging van tien jaar. Zowel de verdachte als de officier van justitie ging in beroep. De advocaat-generaal eiste zes jaar gevangenisstraf, de verdediging bepleitte onder meer vrijspraak van roekeloosheid. Het hof spreekt de verdachte vrij van het letsel van het overlevende meisje. Het dossier laat volgens het hof niet zien dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel, bijvoorbeeld door een operatie of ontbrekend uitzicht op herstel. Ook is er te weinig informatie om vast te stellen dat zij tijdelijk ziek of in haar normale bezigheden verhinderd was. Voor dat deel van de tenlastelegging blijft alleen het gevaarzettende rijgedrag over. Voor de vier doden acht het hof roekeloosheid bewezen. Het hof wijst het verweer af dat de bestuurster van de Toyota geen voorrang verleende. Wie op een weg met een maximumsnelheid van 50 kilometer per uur bijna drie keer zo hard rijdt, kan volgens het hof niet verwachten dat anderen daar rekening mee houden. De voorrangsregel is dan 'de facto illusoir' geworden. Ook het ingrijpen van het elektronische stabiliteitssysteem van de auto verandert dat niet: de verdachte had zichzelf door zijn rijgedrag in die positie gebracht. De snelheid op afstand van de kruising en het rechts inhalen met dicht bijrijden samen laten zien dat hij bewust zeer gevaarlijk reed, aldus het hof. Dat de verdachte eerder veroordeeld werd voor een forse snelheidsovertreding weegt het hof strafverzwarend mee. Bij de straf stelt het hof dat bij vier doden sprake is van meerdaadse samenloop, geen eendaadse zoals de verdediging bepleitte: elk slachtoffer levert een eigen overtreding op. Het hof vindt zeven jaar gevangenisstraf passend en verlaagt die met twee maanden omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna zes maanden is overschreden. Het hof legt daarom zes jaar en acht maanden gevangenisstraf op voor de dood van de vier slachtoffers, met aftrek van voorarrest. Daarnaast volgt een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor tien jaar. Voor het gevaarzettende rijgedrag ten aanzien van het overlevende meisje legt het hof een rijontzegging van één jaar op. Het hof beveelt tevens de gevangenneming van de verdachte.