Hoge Raad verwerpt cassatie over renteaftrek bij Nederlands-Fins belastingverdrag — HR:1999:AA2622
renteaftrek concernlening / belastingverdrag Nederland-Finland / deelnemingsvrijstelling
Eiser / verzoeker
Staatssecretaris van Financiën
Verweerder / gedaagde
X B.V.
De Hoge Raad verwerpt het cassatieberoep van de Staatssecretaris van Financiën; de renteaftrek van ruim f 3 miljoen blijft in stand en de aanslag vennootschapsbelasting blijft nihil.
- Artikel 11, lid 5 van het Nederlands-Finse belastingverdrag beschermt de aftrekbaarheid van rente die verschuldigd is aan een Finse groepsmaatschappij die in Finland belasting betaalt over die rente.
- De Hoge Raad volgt de tekst van het verdrag en wijst erop dat uit toelichtingen van de verdragsluitende partijen geen afwijkende gemeenschappelijke bedoeling blijkt.
- Omdat de aandelen in de Australische dochter niet louter als belegging werden aangehouden, kwalificeerde de Nederlandse houdster als een onderneming in de zin van het verdrag.
- De aanslag vennootschapsbelasting 1991 blijft nihil; de Staatssecretaris wordt veroordeeld in de proceskosten van f 1.420.
Samenvatting
Een Nederlandse houdstermaatschappij, onderdeel van een Fins mijnbouwconcern, had een langlopende lening afgesloten bij een Finse groepsmaatschappij om de aankoop van een Australische dochter te financieren. Over 1991 betaalde de Nederlandse vennootschap ruim drie miljoen gulden aan rente op die lening. De belastingdienst stond die renteaftrek aanvankelijk wel toe, maar er ontstond een geschil over de vraag of het belastingverdrag tussen Nederland en Finland die aftrek ook echt moest beschermen.
Het Gerechtshof Den Haag oordeelde dat de rente volledig aftrekbaar was op grond van artikel 11, lid 5 van het Nederlands-Finse belastingverdrag. Die bepaling beschermt in het kort de aftrekbaarheid van rente die verschuldigd is aan een inwoner van het andere verdragsland, als die inwoner in dat land belasting betaalt over die rente. Het hof vernietigde de aanslag en stelde het belastbare bedrag op nihil.
De Staatssecretaris van Financiën stapte daarop naar de Hoge Raad. Zijn argument was dat artikel 11, lid 5 van het verdrag niet bedoeld was om in situaties als deze de renteaftrek te beschermen. De Hoge Raad volgde dit standpunt niet. Uit de tekst van de verdragsbepaling noch uit toelichtingen van de verdragsluitende partijen bleek dat een afwijkende gemeenschappelijke bedoeling bestond. Partijen waren het er bovendien over eens dat de Finse groepsmaatschappij in Finland daadwerkelijk belasting betaalde over de ontvangen rente, en dat de Nederlandse vennootschap als een echte onderneming kwalificeerde en de aandelen in haar Australische dochter niet louter als belegging aanhield.
De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep van de Staatssecretaris en veroordeelde hem in de proceskosten van f 1.420 voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand.
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:HR:2001:AB1122, Hoge Raad, 18-04-2001, 36048
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2001:AB1110, Hoge Raad, 18-04-2001, 36444
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2001:AB1004, Hoge Raad, 11-04-2001, 36034
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2001:AB1005, Hoge Raad, 11-04-2001, 36088
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Hoge RaadRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
34681
Procedure
Cassatie
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.