Hoge Raad verwerpt cassatie Staatssecretaris over ongelijke belastingheffing zwart loon — HR:2004:AH8931
navorderingsaanslag inkomstenbelasting zwart loon / ongelijke behandeling werknemers
Eiser / verzoeker
Staatssecretaris van Financiën
Verweerder / gedaagde
X (belanghebbende)
Hoge Raad verklaart zowel het principale cassatieberoep van de Staatssecretaris als het incidentele beroep van de werknemer ongegrond; de vernietiging van de navorderingsaanslag door het Hof blijft in stand.
- Ongelijke behandeling van werknemers die zwart loon ontvingen is toe te rekenen aan de belastingadministratie als de inspecteur bij het opleggen van de navorderingsaanslagen wist dat de werkgever de naheffing niet zou verhalen.
- De praktische onmogelijkheid om bij andere werknemers het zwarte loon individueel vast te stellen, rechtvaardigt niet dat een select groepje werknemers wél individueel in de inkomstenbelasting wordt betrokken.
- De inspecteur dient een rechtvaardiging te stellen en zo nodig aannemelijk te maken voor het verschil in behandeling tussen werknemers in dezelfde situatie.
- Zowel het principale cassatieberoep van de Staatssecretaris als het incidentele beroep van de werknemer wordt ongegrond verklaard; de vernietiging van de navorderingsaanslag blijft in stand.
Samenvatting
Een werknemer van een vleesversnijderij ontving in 1992 zwart loon van zijn werkgever. Na een onderzoek door de fiscale opsporingsdienst FIOD legde de Belastingdienst aan hem en twee collega's navorderingsaanslagen inkomstenbelasting op, inclusief een verhoging van 100 procent. De andere zeventien werknemers van dezelfde snijlijn, die ook zwart loon hadden ontvangen, werden niet individueel belast: de administratie waaruit hun namen en bedragen bleken was vóór het onderzoek vernietigd. Aan de werkgever werd voor die groep wel een naheffing loonbelasting opgelegd, maar de werkgever verhaalden dat bedrag niet op zijn werknemers.
De werknemer stapte naar de rechter en stelde dat hij ongelijk werd behandeld ten opzichte van zijn collega's. Het Gerechtshof Arnhem gaf hem ongelijk, maar de Hoge Raad vernietigde die uitspraak in 1998 en verwees de zaak naar het Gerechtshof 's-Hertogenbosch. Daarbij gold als uitgangspunt dat een dergelijk verschil in behandeling een rechtvaardiging vereist die de inspecteur moet stellen en zo nodig bewijzen.
Het Gerechtshof 's-Hertogenbosch oordeelde dat de Belastingdienst die rechtvaardiging niet had geleverd. De inspecteur voerde aan dat bij drie werknemers de omvang van het zwarte loon nauwkeurig kon worden vastgesteld, terwijl dat bij de anderen niet mogelijk was. Het hof vond dat onvoldoende om het verschil in aanpak te rechtvaardigen. De Staatssecretaris van Financiën ging daarop in cassatie bij de Hoge Raad.
De Staatssecretaris betoogde onder meer dat de ongelijkheid niet aan de Belastingdienst kon worden toegerekend, maar aan de werkgever die ervoor had gekozen de naheffing niet te verhalen op de werknemers. De Hoge Raad verwierp dit argument. Wanneer de inspecteur bij het opleggen van de navorderingsaanslagen al wist dat de werkgever de loonbelasting niet zou verhalen, is het verschil in behandeling wél toe te rekenen aan de belastingadministratie. Uit de stukken bleek dat de inspecteur die wetenschap had.
Het tweede argument van de Staatssecretaris, dat de feitelijke onmogelijkheid om bij de andere werknemers individueel het zwarte loon vast te stellen een goede reden vormde voor de uiteenlopende aanpak, werd evenmin gehonoreerd. Die praktische complicatie rechtvaardigt volgens de Hoge Raad niet dat drie werknemers wél individueel in de inkomstenbelasting worden betrokken terwijl de rest buiten schot blijft.
De Hoge Raad verklaarde zowel het principale cassatieberoep van de Staatssecretaris als het incidentele beroep van de werknemer ongegrond. De navorderingsaanslag bleef daarmee vernietigd. De Staatssecretaris werd veroordeeld tot betaling van € 644 aan proceskosten aan de zijde van de werknemer.
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:HR:2018:593, Hoge Raad, 13-04-2018, 17/02504
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2018:429, Hoge Raad, 13-04-2018, 17/02574
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBDHA:2018:5287, Rechtbank Den Haag, 08-02-2018, AWB - 17 _ 1003
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBDHA:2018:2577, Rechtbank Den Haag, 05-02-2018, AWB - 17 _ 2608
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Hoge RaadRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
37532
Procedure
Cassatie
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.