Hoge Raad verwerpt cassatieberoep bij verduistering van werkgeversauto in Rotterdam — HR:2004:AO3289
verduistering in dienstbetrekking / pretentie retentierecht
Eiser / verzoeker
verdachte
Verweerder / gedaagde
Openbaar Ministerie
Verdachte veroordeeld tot één week gevangenisstraf; cassatieberoep verworpen.
- Het gebruik van een auto als gewoon vervoermiddel terwijl men een retentierecht pretendeert, is onverenigbaar met de uitoefening van dat retentierecht.
- Het feit dat de verdachte zich na de toe-eigening volledig onbereikbaar hield voor zijn werkgever en zich niet op een retentierecht had beroepen, ondersteunt het oordeel dat opzet op wederrechtelijke toe-eigening aanwezig was.
- Het hof hoeft een verweer over ontbrekend opzet niet expliciet te motiveren als de gebezigde bewijsmiddelen het verweer al voldoende weerleggen.
- De bewezenverklaring van verduistering in dienstbetrekking werd toereikend gemotiveerd geacht; het cassatiemiddel faalde.
Samenvatting
Een man van Somalische afkomst werd door het gerechtshof in Den Haag veroordeeld wegens verduistering van een auto van zijn werkgever. Op 24 september 2001 had hij de Mazda 626 meegekregen om werkzaamheden uit te voeren, maar hij leverde de auto niet terug. Zijn werkgever kon hem daarna dagenlang niet bereiken. Bij de politie verklaarde de man dat hij de auto bewust had achtergehouden omdat zijn werkgever hem eerder geld had ingehouden op zijn loon als schadevergoeding na een eerdere aanrijding met een andere auto.
Voor het gerechtshof voerde zijn advocaat aan dat de man geen opzet had op wederrechtelijke toe-eigening. Volgens de verdediging dacht de verdachte dat hij de auto mocht vasthouden totdat zijn werkgever de beweerde loonvordering zou hebben betaald. De advocaat beriep zich op het zogenoemde retentierecht, het recht om een zaak onder zich te houden totdat een schuld is voldaan, en stelde dat de verdachte dit recht als leek redelijkerwijs kon menen te hebben. Als bewijs dat de man geen kwaad in de zin had, wees de advocaat erop dat hij de auto niet had verborgen of was gevlucht, maar gewoon in Rotterdam bleef rijden.
Het gerechtshof verwierp dit verweer en veroordeelde de man tot één week gevangenisstraf. Daartegen stelde de verdachte cassatieberoep in bij de Hoge Raad. Het cassatiemiddel klaagde dat het hof het verweer over het ontbrekende opzet onvoldoende had gemotiveerd.
De Hoge Raad volgde die redenering niet. Dat de man in Rotterdam met de auto rondreed op slechts enkele kilometers van zijn woning, past niet bij iemand die een auto vasthoudt als pressiemiddel om een vordering te incasseren. Wie een retentierecht uitoefent, gebruikt de zaak niet gewoon voor zichzelf. Bovendien bleek uit de bewijsmiddelen dat de verdachte zich na 24 september 2001 voor zijn werkgever volledig onbereikbaar had gehouden en zich ook niet op enig retentierecht had beroepen. Dat gedrag was volgens de Hoge Raad onverenigbaar met de stelling dat hij puur wachtte totdat zijn loonvordering werd voldaan.
De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep. De veroordeling tot één week gevangenisstraf, aangevuld met de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde straf, bleef daarmee in stand.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:14830, Rechtbank Rotterdam, 17-12-2025, 10/193274-22
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:6677, Rechtbank Midden-Nederland, 16-12-2025, 16/294662-24
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:14768, Rechtbank Rotterdam, 17-11-2025, 10-993015-12
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:8699, Rechtbank Rotterdam, 02-07-2025, 83/112327-23
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
Gegevens
Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nlOp de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. W.A.M. van Schendel
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.