Hoge Raad wijst cassatieberoep af over carry-backverrekening en belastingteruggaaf bij verlies — HR:2004:AR2719
verliesverrekening vennootschapsbelasting / investeringsbijdragen / belastingteruggaaf
Eiser / verzoeker
X B.V. te Z
Verweerder / gedaagde
Staatssecretaris van Financiën
Hoge Raad verklaart het cassatieberoep ongegrond: geen teruggaaf van belasting bij carry-backverrekening van verlies 2000 met winst 1997.
- Verliesverrekening (carry-back) van verlies 2000 met winst 1997 leidt niet tot teruggaaf van belasting over 1997.
- Artikel 23b lid 4 Wet Vpb (tekst tot 1990) bepaalt dat verliesverrekening geen wijziging brengt in eerder verrekende investeringsbijdragen.
- Omdat de aanslag 1997 al op nihil stond door verrekening van investeringsbijdragen, kan geen negatief belastingbedrag en dus geen teruggaaf ontstaan.
- De Hoge Raad bevestigt het oordeel van het Gerechtshof Amsterdam en verklaart alle cassatiemiddelen ongegrond.
- Geen proceskostenveroordeling nu de Hoge Raad daartoe geen termen aanwezig acht.
Samenvatting
Een bedrijf in kinderartikelen had in 2000 verlies geleden. Dat verlies werd teruggewenteld naar 1997, een jaar waarin het bedrijf wél winst had gemaakt. Normaal gesproken kan zo'n verliesverrekening leiden tot een lagere belastingaanslag en daarmee tot een teruggaaf van eerder betaalde belasting.
In dit geval lag het echter gecompliceerder. In 1997 had het bedrijf ook aanspraken gehad op investeringsbijdragen op grond van de inmiddels afgeschafte Wet investeringsrekening. Die bijdragen waren destijds in mindering gebracht op de verschuldigde belasting. Dat leidde er toe dat de aanslag voor 1997 al op nihil was gesteld.
De vraag was of de verrekening van het verlies uit 2000 met de winst van 1997 alsnog moest leiden tot een teruggaaf van belasting. Het bedrijf meende van wel, maar de Belastingdienst weigerde dat. De inspecteur verrekende het verlies van ƒ 25.564 weliswaar met de winst van 1997, maar kende geen teruggaaf toe.
Zowel het Gerechtshof Amsterdam als de Hoge Raad gaf de Belastingdienst gelijk. De kern van de redenering is dat een specifieke wettelijke bepaling uit de inmiddels ingetrokken Wet investeringsrekening bepaalt dat verliesverrekening geen wijziging brengt in de eerder verrekende investeringsbijdragen. Omdat de belastingaanslag over 1997 daardoor al op nihil stond, kon er geen negatief bedrag aan belasting ontstaan. Een teruggaaf was dus wettelijk niet mogelijk.
De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep als ongegrond. Het bedrijf kreeg geen teruggaaf van belasting, en ook geen vergoeding van proceskosten.
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:HR:2016:2195, Hoge Raad, 30-09-2016, 14/02785
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2016:2199, Hoge Raad, 30-09-2016, 15/01003
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2016:2124, Hoge Raad, 23-09-2016, 15/02428
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2016:2122, Hoge Raad, 23-09-2016, 15/03542
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Hoge RaadRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
39932
Procedure
Cassatie
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.